Leon Dubicki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Leon Dubicki
generał brygady generał brygady
Data i miejsce urodzenia 21 sierpnia 1915
Katarzynówka,
Imperium Rosyjskie
Data i miejsce śmierci 7 marca 1998
Berlin, Niemcy
Przebieg służby
Lata służby 19391970 (WP)
Siły zbrojne Red star.svg Armia Czerwona
Ludowe Wojsko Polskie Wojsko Polskie
Jednostki 1 Armia Wojska Polskiego
Stanowiska z-ca szefa Biura Studiów MON
Główne wojny i bitwy wojna radziecko-fińska,
II wojna światowa:
Późniejsza praca doradca ministra obrony narodowej gen. Wojciecha Jaruzelskiego
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Order Krzyża Grunwaldu III klasy Krzyż Walecznych (1943–1989) Krzyż Walecznych (1943–1989) Srebrny Krzyż Zasługi Srebrny Medal „Zasłużonym na Polu Chwały” Srebrny Medal „Zasłużonym na Polu Chwały” Medal 10-lecia Polski Ludowej Medal za Warszawę 1939–1945 Medal za Odrę, Nysę, Bałtyk Medal Zwycięstwa i Wolności 1945 Złoty Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” Srebrny Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” Brązowy Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” Medal „Za udział w walkach o Berlin” Brązowy Medal „Za zasługi dla obronności kraju” Order Czerwonego Sztandaru Order Wojny Ojczyźnianej I klasy Order Czerwonej Gwiazdy Medal „Za Zasługi Bojowe” Medal „Za Obronę Moskwy” Medal „Za Wyzwolenie Warszawy” Medal „Za zdobycie Berlina” Medal „Za Zwycięstwo nad Niemcami w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej 1941-1945” 30 years saf rib.png

Leon Dubicki (ur. 21 sierpnia 1915 w Katarzynówce w zachodniej Syberii, zm. 7 marca 1998 w Berlinie) – generał brygady Wojska Polskiego, zastępca szefa Biura Studiów Ministerstwa Obrony Narodowej (1963–1967).

Służba wojskowa[edytuj | edytuj kod]

II wojna światowa[edytuj | edytuj kod]

Od 1939 był oficerem Armii Czerwonej, walczył w wojnie radziecko-fińskiej. Opowiadał, że należał do grupy zrzutków, która wylądowała w Finlandii daleko za linią frontu. Zadaniem tej grupy było ustalenie, co stało się z brygadą pancerną okręgu leningradzkiego, która jako pierwsza triumfalnie wkroczyła między fińskie pagórki i jeziora, znikając bez śladu. Z tego zwiadu spadochroniarzy wrócili tylko nieliczni, lecz pierwsi przynieśli wiadomość, co się stało. Rozciągnięta w długą kolumnę brygada pancerna szła wąskimi przesmykami między jeziorami, zaopatrzenie urwało się, brakło paliwa.

Leon Dubicki kontynuował karierę wojskową w czasie II wojny światowej w 1 Armii Wojska Polskiego. Uczestniczył m.in. w Operacji Warszawskiej, przełamaniu Wału Pomorskiego i bitwie o Berlin.

Okres powojenny[edytuj | edytuj kod]

W 1953 ukończył Akademię Sztabu Generalnego Wojska Polskiego im. gen. Karola Świerczewskiego. Następnie zajmował różne stanowiska w armii, do stopnia generała brygady. W latach 1963-1967 był już na „bocznym torze”, pełniąc jedynie funkcję z-cy szefa studiów Sztabu Generalnego WP. W 1970 z powodu złego stanu zdrowia został przeniesiony w stan spoczynku. Został wówczas doradcą ministra obrony narodowej gen. Wojciecha Jaruzelskiego.

W sierpniu 1981 podczas inspekcji służbowej w Berlinie Zachodnim poprosił o azyl polityczny. Wiedział o podpisanej w marcu 1981 przez Wojciecha Jaruzelskiego i Stanisława Kanię „Myśli przewodniej wprowadzenia stanu wojennego”.

Po wprowadzeniu stanu wojennego gen. Wojciech Jaruzelski publicznie stwierdził, że gen. Leon Dubicki z powodu ran frontowych głowy zawsze był „cierpiący psychicznie”[1].

Azyl polityczny[edytuj | edytuj kod]

Nie znając żadnego języka obcego poza rosyjskim, gdy znalazł się po drugiej stronie Muru Berlińskiego, został izolowany w Helmstedt (niewielkiej miejscowości blisko granicy z NRD). Wypełniał rozliczne formularze i był przesłuchiwany przez amerykańskie służby wywiadowcze. Po krótkim czasie przewieziono go do Kaiserslautern, miasta w pobliżu granicy z Francją, w którego okolicach znajduje się baza lotnicza NATO, dowództwo amerykańskich wojsk lotniczych w Europie oraz sztab Sprzymierzonych Sił Powietrznych Europy Środkowej. Był to rejon dobrze strzeżony. Kwaterował w niewielkim dwupokojowym mieszkaniu służbowym, pod opieką amerykańskich i niemieckich służb specjalnych.

Stopniowo poddawany poufnym kontaktom z odpowiednimi wysoko postawionymi osobami przekazywał posiadane informacje – pisał w liście wysłanym z Kaiserslautern 5 maja 1990. Dubicki przez trzy lata występował na wielu spotkaniach, m.in. w stacjonujących na terenie Niemiec oddziałach NATO. Występował też w telewizji, w swoim generalskim mundurze, który zabrał ze sobą. Dwukrotnie był w USA, na objazdach organizowanych przez koła polonijne.

Wyrok i rehabilitacja[edytuj | edytuj kod]

W 1982 został zaocznie skazany przez sąd wojskowy na 5 lat pozbawienia wolności za szpiegostwo. Izba Wojskowa Sądu Najwyższego podwyższyła ten wyrok do 12 lat. W 1990 gen. bryg. Leon Dubicki złożył wniosek o rehabilitację. W 1991 Izba Wojskowa Sądu Najwyższego uniewinniła go od zarzutu szpiegostwa i zdrady ojczyzny.

Śmierć[edytuj | edytuj kod]

83-letni generał Dubicki został zamordowany 7 marca 1998 w swoim berlińskim mieszkaniu. Morderstwa dokonała 49-letnia towarzyszka życia generała – Wiesława E., która zbiegła z miejsca zbrodni (aresztowano ją podczas obławy policyjnej). Do tej pory nie zostało wyjaśnione, czy Wiesława E. była związana z innymi zabójstwami politycznymi.

Gen. Leon Dubicki jest jednym z bohaterów książki Krzysztofa Kąkolewskiego Generałowie giną w czasie pokoju. Spoczywa na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie (kwatera 243, rząd 1, grób 16)[2].

Odznaczenia i wyróżnienia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Towarzysz Generał. Grzegorz Braun, Robert Kaczmarek TVP Historia. 14 grudnia 2009.
  2. https://cmentarze.um.warszawa.pl/pomnik.aspx?pom_id=47939. cmentarze.um.warszawa.pl. [dostęp 2019-05-28].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]