Leon Dziubecki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Leon Dziubecki ps. „Leon” (do 1945), „Profesor”, „Sewer” (ur. 8 stycznia 1904 w Majkowie k. Piotrkowa Tryb., zm. 24 czerwca 1948 w Warszawie) – nauczyciel, profesor, prezes konspiracyjnego Zarządu Głównego Stronnictwa Narodowego.

Okres przedwojenny[edytuj | edytuj kod]

Ojciec - Józef, matka - Zofia zd. Schmidt. Ukończył studia filologiczne na Uniwersytecie Warszawskim następnie pracował jako nauczyciel języka polskiego w szkołach średnich w Ostrowi Mazowieckiej, Milanówku i w Warszawie.

W czasie okupacji[edytuj | edytuj kod]

Brał udział w kampanii wrześniowej. W czasie okupacji wszedł do konspiracji i w 1940 związał się ze Stronnictwem Narodowym. Był jednym ze współorganizatorów Narodowej Organizacji Wojskowej, a następnie NOW-AK. Aresztowany przez gestapo w styczniu 1943, został osadzony w więzieniach na Pawiaku i Majdanku, a w kwietniu zesłany do obozu Buchenwald.

Losy powojenne, proces, stracenie[edytuj | edytuj kod]

W 1945 r. powrócił do kraju, gdzie wraz z innymi działaczami podjął próbę zalegalizowania działalności Stronnictwa Narodowego; wobec odmowy ze strony władz rozpoczął działalność konspiracyjną. Od października 1945 był w Zarządzie Głównym SN. W grudniu przybyły z Londynu Edward Sojka powołał Prezydium SN, którego przewodniczącym został Leon Dziubecki, a członkami: ks. Władysław Matus, Lech Hajdukiewicz i Marian Podymniak[1].

13 grudnia 1946 aresztowany tymczasowo w Alejach Jerozolimskich na podstawie postanowienia podprokuratora NPW Adama Maasa. Areszt tymczasowy przedłużany był przez Jana Hryckowiana, Jerzego Biedrzyckiego, Jana Grynkiewicza, Antoniego Górskiego i Tadeusza Przesmyckiego. Podczas śledztwa był torturowany[2]. Przesłuchującymi byli: Jan Śliwiński, Józef Dusza, Jan Goca, Bohdan Janosiewicz i Bolesław Wydrzyński.

Oskarżony przez prokuratorów mjr Maksymiliana Lityńskiego i mjr. Jana Kuczyńskiego o współdziałanie z okupantem, szpiegostwo, próbę obalenia ustroju, przyjmowanie korzyści majątkowych i działalność podziemną. Po długotrwałym śledztwie skazany został w procesie 7-22 maja 1948 przez Wojskowy Sąd Rejonowy w Warszawie w składzie ppłk dr. Romuald Klimowiecki, por Henryk Szczepański, mjr Mieczysław Iwanicki na dożywotnie więzienie[3]. Dowodów winy nie przedstawiono.

23 kwietnia 1948 Najwyższy Sąd Wojskowy w składzie płk. Kazimierz Drohomirecki, Alfred Janowski, ppłk. Leo Hochberg odrzucił rewizję, utrzymując w mocy wyrok dożywocia. Następnego dnia, 24 czerwca 1948 Leon Dziubecki zmarł w więzieniu mokotowskim w niewyjaśnionych okolicznościach, oficjalnie z powodu pęknięcia wrzodu żołądka. Pochowany został na Cmentarzu Bródnowskim w Warszawie (kw.32 D-2). Jego grób symboliczny znajduje się także w Kwaterze na Łączce Cmentarza Wojskowego.

W 1990 wyrok został unieważniony.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]