Leon Fudakowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Leon Fudakowski
pułkownik pułkownik
Data i miejsce urodzenia 26 sierpnia 1904
Uher
Data i miejsce śmierci 12 maja 1992
Cowansville
Przebieg służby
Główne wojny i bitwy III powstanie śląskie, II wojna światowa
Odznaczenia
Krzyż Walecznych (od 1941, dwukrotnie) Złoty Krzyż Zasługi z Mieczami Medal Wojska Krzyż na Śląskiej Wstędze Waleczności i Zasługi II stopnia Krzyż Wojenny za Męstwo Wojskowe (Królestwo Włoch, 1941–1943) Legia Zasługi (USA) 1939–1945 Star (Wielka Brytania) War Medal 1939–1945 (Wielka Brytania)

Leon Fudakowski (ur. 26 sierpnia 1904 w majątku Uher koło Chełma, zm. 12 maja 1992 w Cowansville, w prowincji Quebec w Kanadzie) – pułkownik dyplomowany artylerii Wojska Polskiego, ostatni dowódca 12 Pułku Ułanów Podolskich we Włoszech, pierwszy prezes Koła 12 Pułku Ułanów Podolskich w Londynie.

Życiorys[edytuj]

Leon Fudakowski urodził się 26 sierpnia 1904 jako syn Bronisława i Anny (z Wołowskich) Fudakowskich w majątku Uher. Ukończył Korpus Kadetów nr 2 w Modlinie. Jako jeden z grupy 40 kadetów uczestniczył w trzecim powstaniu śląskim. Ukończywszy w 1924 Oficerską Szkołę Artylerii w Toruniu został przydzielony do 7 Dywizjonu Artylerii Konnej. W 1931 został instruktorem w Wołyńskiej Szkole Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim. 3 listopada 1932 powołany został do Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie na kurs (1932-1934). W 1933, po ukończeniu pierwszego roku studiów, skierowany został na dwuletni kurs Wyższej Szkoły Wojennej w Paryżu (franc. Ecole Supérieure de Guerre)[1]. Z dniem 1 sierpnia 1935 otrzymał tytuł naukowy oficera dyplomowanego i przydział do Dowództwa 30 Poleskiej Dywizji Piechoty w Kobryniu na stanowisko oficera sztabu[2].

Podczas kampanii wrześniowej Fudakowski służył jako oficer operacyjny w sztabie Grupy Operacyjnej „Śląsk”. W listopadzie 1939 przez Węgry dostał się do Francji, a po kampanii francuskiej do Wielkiej Brytanii. Tam przeszedł kurs spadochronowy oraz kurs broni pancernej. Wkrótce został odwołany do służby w sztabie Naczelnego Wodza w Londynie. W 1944 został wysłany do Włoch, gdzie 31 października tego roku został dowódcą 12 Pułku Ułanów Podolskich, którym dowodził podczas walk w Apeninach Emiliańskich. Po demobilizacji Polskich Sił Zbrojnych wyjechał do Kanady, gdzie osiedlił się na stałe. Zmarł 12 maja 1992 w Cowansville (Quebec, Kanada). Jego prochy zostały przewiezione do Polski i złożone na cmentarzu powązkowskim w Warszawie.

Wielu członków jego rodziny związało swoje życie z Wojskiem Polskim. Brat, Jan Fudakowski, był oficerem w 1 Pułku Ułanów Krechowieckich. Drugi brat, Andrzej Fudakowski, był oficerem rezerwy łączności. Brał udział w kampanii wrześniowej i Bitwie o Narwik. Trzeci brat, Franciszek Fudakowski, był podporucznikiem w 1 Pułku Ułanów Krechowieckich. Kuzyni Fudakowskiego również służyli w kawalerii (Jerzy Fudakowski w 12 Pułku Ułanów Podolskich oraz Zygmunt Jan Fudakowski w 1 Pułku Strzelców Konnych).

Ordery i odznaczenia[edytuj]

Przypisy

  1. Zobacz: Polscy absolwenci francuskich wyższych szkół wojskowych
  2. Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 11 z 31.08.1935 r.
  3. Zobacz: wstęp Bohdana Królikowskiego do Jan Fudakowski: Ułańskie wspomnienia z roku 1920. TN KUL, Lubin, 2005 ​ISBN 83-7306-231-9​.

Bibliografia[edytuj]

  • Jan. Fudakowski: Ułańskie wspomnienia z roku 1920. Lublin: Tow. Nauk. Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego, 2005. ISBN 83-7306-231-9.
  • Wspomnienie o ś. p. płk. Leonie Fudakowskim. „Podolak – komunikat Koła Żołnierzy 12 Pułku Ułanów Podolskich”. rok XLV (nr 119), listopad 1992. Londyn.