Leon Kniaziołucki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Leon Michał Kniaziołucki
Leo Ritter von Kniaziołucki
major dyplomowany kawalerii major dyplomowany kawalerii
Data i miejsce urodzenia 30 stycznia 1891
Wiedeń
Data i miejsce śmierci 11 września 1973
Bruksela
Przebieg służby
Lata służby 1914 – po 1939
Siły zbrojne Wappen Kaisertum Österreich 1815 (Klein).png Armia Austro-Węgier
Orzełek legionowy.svg Legiony Polskie
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Jednostki 11 Pułk Ułanów Legionowych
1 Pułk Szwoleżerów Józefa Piłsudskiego
3 Pułk Szwoleżerów Mazowieckich
3 Pułk Ułanów Śląskich
Armia „Łódź”
Armia „Warszawa”
Stanowiska dowódca szwadrownu
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
Bitwa o Lwów (1918–1919)
II wojna światowa
kampania wrześniowa
Odznaczenia
Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Walecznych (1920-1941) Krzyż Walecznych (od 1941) Medal Niepodległości
Signum Laudis (w czasie wojny) Medal Waleczności (Austro-Węgry) Krzyż Wojskowy Karola

Leon Michał Kniaziołucki (ur. 30 stycznia 1891 w Wiedniu, zm. 11 września 1973 w Brukseli) – major dyplomowany kawalerii Wojska Polskiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Ukończył gimnazjum realne. Służbę wojskową odbywał w armii austriackiej. Ukończył szkołę oficerów rezerwy piechoty. Na stopień podporucznika został mianowany ze starszeństwem z 1 stycznia 1916 roku w korpusie oficerów rezerwy kawalerii. Jego oddziałem macierzystym był 13 pułk ułanów[1][2]. W styczniu 1917 roku przydzielono go do Legionów w roli instruktora, został z nich odwołany w lipcu tego roku po kryzysie przysięgowym. W lipcu 1918 roku został mianowany porucznikiem.

W listopadzie 1918 roku wstąpił do Wojska Polskiego, walczył w obronie Lwowa jako dowódca półszwadronu. W 1920 roku był oficerem łącznikowym Naczelnego Dowództwa Wojska Polskiego przy Kwaterze Głównej atamana Symona Petlury[3]. Następnie służył w 11 pułku ułanów i 1 pułku szwoleżerów, z którego przeszedł do grona adiutantów Józefa Piłsudskiego[4].

3 maja 1922 roku został zweryfikowany w stopniu rotmistrza ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 roku i 59. lokatą w korpusie oficerów jazdy (od 1924 roku – kawalerii). Jego oddziałem macierzystym był wówczas 1 pułk ułanów[5]. W tym samym roku został przydzielony do Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie, w charakterze słuchacza jednorocznego kursu doszkolenia, pozostając oficerem nadetatowym 3 pułku szwoleżerów. W październiku 1923 roku, po ukończeniu kursu, został przydzielony do 4 pułk strzelców konnych w Płocku. W tym czasie przysługiwał mu, obok stopnia wojskowego, tytuł „przydzielony do Sztabu Generalnego”[6]. Od 1 czerwca do 30 lipca 1924 roku został odkomenderowany z 4 psk do WSWoj. w celu odbycia podróży taktycznej z kursem doszkolenia 1923/1924[7][8]. 15 października tego roku otrzymał dyplom naukowy oficera Sztabu Generalnego i został przydzielony do Dowództwa Okręgu Korpusu Nr VIII w Toruniu[9]. Z dniem 1 lutego 1925 roku został przydzielony do 11 pułku ułanów z równoczesnym odkomenderowaniem do Oddziału V Sztabu Generalnego[10]. W tym samym roku został przydzielony do Oddziału II Sztabu Generalnego[11]. 12 kwietnia 1927 roku został mianowany majorem ze starszeństwem z 1 stycznia 1927 roku i 2. lokatą w korpusie oficerów kawalerii[12]. W sierpniu 1927 został przeniesiony służbowo do składu osobowego generała do prac przy do Generalnym Inspektorze Sił Zbrojnych, gen. bryg. Gustawa Orlicz-Dreszera na czas do 15 października tego roku[13][14]. W październiku 1927 został przeniesiony z Oddziału II SG do 3 pułku ułanów na stanowisko dowódcy szwadronu[15]. Z dniem 31 sierpnia 1930 roku został przeniesiony w stan spoczynku[16]. W 1934 roku pozostawał w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Warszawa Miasto III. Posiadał przydział do Oficerskiej Kadry Okręgowej Nr I. Był wówczas „przewidziany do użycia w czasie wojny”[17]. W styczniu 1937 roku marszałek Polski Edward Śmigły-Rydz odmówił mu prawa do Odznaki Pamiątkowej Generalnego Inspektora Sił Zbrojnych[18].

W kampanii wrześniowej 1939 roku służył jako oficer sztabu w dowództwie Armii „Łódź” i w Armii „Warszawa”[4]. Był m.in. oficerem do specjalnych zleceń gen. Juliusza Rómmla[19]. Od 20 września 1939 roku był dyrektorem sekretariatu Komitetu Obywatelskiego w Warszawie[20]. W 1939 roku został osadzony na Pawiaku. 2 maja 1940 roku został wysłany do Obozu Koncentracyjnego Sachsenhausen, a później do Dachau, w którym przebywał do 29 kwietnia 1945 roku[21][22][23].

Po wojnie osiadł w Belgii, był wydawcą „News Exchange”[4]. Był ministrem pełnomocnym rządu RP na uchodźstwie[24].

Leon Kniaziołucki był dwukrotnie żonaty. W 1919 roku ożenił się w Marią Collonna-Walewską, z która miał syna Zygmunta (1922–2010). Po rozwodzie w 1927 roku ożenił się z Zofią Czopp-Umlauff von Frankwell (1898–1980)[3][25]

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Lista starszeństwa c. i k. Armii 1918 ↓, s. 935, 1026.
  2. Wykaz Legionistów ↓, tu podano błędnie, że został mianowany podporucznikiem ze starszeństwem z 1 sierpnia 1916 roku w korpusie oficerów rezerwy piechoty, gdy faktycznie z tym starszeństwem został mianowany Władysław Kniaziołucki, oficer rezerwy batalionu strzelców nr 4.
  3. a b Stpiczyńska Maria. W: Polski Słownik Biograficzny. T. 44. Warszawa – Kraków: Instytut Historii PAN, 2006, s. 154–157. ISBN 83-88909-46-0.
  4. a b c d Wykaz Legionistów ↓.
  5. Lista starszeństwa 1922 ↓, s. 160.
  6. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 63 z 27 września 1923 roku, s. 584.
  7. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 52 z 29 maja 1924 roku, s. 304.
  8. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 56 z 17 czerwca 1924 roku, s. 333, przesunięto termin odkomenderowania z 21 na 1 czerwca 1924.
  9. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 110 z 15 października 1924 roku, s. 612.
  10. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 10 z 27 stycznia 1925 roku, s. 43.
  11. Lista oficerów SG 1925 ↓, s. 16.
  12. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 13 z 20 kwietnia 1927 roku, s. 119.
  13. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 20 z 6 sierpnia 1927 roku, s. 238.
  14. Konrad Paduszek, Przegląd badań: Sprawa Tadeusza Kobylańskiego — stan badań, nowe dokumenty i hipotezy, „Dzieje Najnowsze”, 3, 2015, s. 184, ISSN 0419-8824 [dostęp 2017-02-18].
  15. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 25 z 31 października 1927 roku, s. 303.
  16. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 14 z 20 września 1930 roku, s. 309.
  17. Rocznik Oficerski Rezerw 1934 ↓, s. 336, 846.
  18. Lista oficerów zdyskwalifikowanych w myśl § 4 regulaminu „Odznaki pamiątkowej GISZ” przedstawiona przez przewodniczącego Komisji Odznaki Pamiątkowej GISZ, generała broni Kazimierza Sosnkowskiego i zatwierdzona przez Generalnego Inspektora Sił Zbrojnych, marszałka Polski Edwarda Śmigły-Rydza, Instytut Józefa Piłsudskiego w Ameryce, sygn. 701/1/106, s. 284-285.
  19. Bartosz Janczak, Gen. bryg. Jerzy Grobicki – bezkompromisowy oficer, który uniknął dołów katyńskich, 1 września 2015 [dostęp 2017-02-18].
  20. Obrona Warszawy i Modlina – 1939 r. nazwiska K, Genealogia: Stankiewicze z przyjaciółmi [dostęp 2019-03-10] [zarchiwizowane z adresu 2018-03-13].
  21. Straty ↓.
  22. Wanat 1985 ↓, s. 399.
  23. Kartoteka ↓.
  24. a b Komunikat o nadaniu Orderu Odrodzenia Polski. „Dziennik Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej”, s. 21, Nr 5 z 25 października 1966. 
  25. Marek Minakowski, Profil Leona Michała Kniaziołuckiego w Wielkiej genealogii Minakowskiego [dostęp 2017-02-18].
  26. Rómmel 1958 ↓, s. 378.
  27. M.P. z 1937 r. nr 178, poz. 294.
  28. a b c Lista starszeństwa c. i k. Armii 1918 ↓, s. 1026.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]