Leon Max Lederman

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Leon Max Lederman
Leon Max Lederman
Data i miejsce urodzenia 15 lipca 1922
Buffalo
Imię i nazwisko przy narodzeniu Leon Max Lederman
Zawód fizyk
Narodowość żydowsko-amerykańska
Tytuł profesor
Alma Mater City College of New York Columbia University
Stanowisko dyrektor Fermilab
Małżeństwo 1. Florence Gordon
2. Ellen Carr
Odznaczenia
Krzyż Wielki Narodowego Orderu Zasługi dla Nauki (Brazylia)
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Leon Max Lederman (ur. 15 lipca 1922 w Buffalo)[1]amerykański fizyk, laureat Nagrody Nobla w dziedzinie fizyki w 1988 (wraz z J. Steinbergerem i Melvinem Schwartzem) za odkrycie neutrina mionowego[2].

Zarys biografii[edytuj | edytuj kod]

Jest synem emigrantów żydowskich przybyłych do Stanów Zjednoczonych z Rosji.

W latach 1958–1979 był profesorem Columbia University w Nowym Jorku, a w latach 1979–1989 dyrektorem Laboratorium im. Enrico Fermiego w Batavii. Prowadzi badania w dziedzinie fizyki cząstek elementarnych. W 1956 odkrył mezon, a w 1957 przeprowadził obserwację niezachowania parzystości w rozpadach pionów i mionów. W 1962, wraz z Jackiem Steinbergerem i Melvinem Schwartzem, wykonał eksperyment wykazujący istnienie dwóch typów neutrin (elektronowego i mionowego)[3], za co w 1988 otrzymali wspólnie Nagrodę Nobla. W 1977 odkrył cząstkę ypsilon (ϒ). W następnych latach zajmował się urządzeniami do przyspieszania cząstek elementarnych[2].

W 1982 został uhonorowany Nagrodą Wolfa w dziedzinie fizyki[2]. Jest doktorem honoris causa wielu amerykańskich i zagranicznych uniwersytetów.

Publikacje[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]