Leon Pachucki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Leon Pachucki
ilustracja
generał brygady generał brygady
Data i miejsce urodzenia 11 kwietnia 1872
Suwałki
Data i miejsce śmierci 10 października 1932
Łódź
Przebieg służby
Lata służby 1889-1927
Siły zbrojne Armia Imperium Rosyjskiego
Armia Polska we Francji
Wojsko Polskie
Jednostki 45 Pułk Piechoty
X Brygada Piechoty
XXV Brygada Piechoty
Dowództwo Okręgu Korpusu Nr IV
Stanowiska dowódca pułku piechoty
dowódca brygady piechoty
zastępca dowódcy okręgu korpusu
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-ukraińska
wojna polsko-bolszewicka
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Walecznych (1920-1941, czterokrotnie) Oficer Orderu Narodowego Legii Honorowej (Francja) Medal Zwycięstwa Medal Pamiątkowy Wielkiej Wojny (Francja)

Leon Pachucki (ur. 11 kwietnia 1872 w Suwałkach, zm. 10 października 1932 w Łodzi) – generał brygady Wojska Polskiego.

Gen. Leon Pachucki

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Leon Pachucki urodził się 11 kwietnia 1872 roku w Suwałkach, stolicy ówczesnej guberni suwalskiej, w rodzinie Antoniego i Stefanii Borms. W 1889 roku, w wieku siedemnastu lat, wstąpił do Armii Imperium Rosyjskiego i został przydzielony do 18 pułku strzelców, stacjonującego w rodzinnych Suwałkach. W 1892 roku ukończył Oficerską Szkołę Piechoty w Wilnie.

26 marca 1918 roku we Francji objął dowództwo 3 pułku strzelców polskich, późniejszego 45 pułku piechoty Strzelców Kresowych[1]. Następnie został dowódcą X Brygada Piechoty. Na tym stanowisku 1 maja 1920 roku został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 roku w stopniu generała podporucznika, w grupie oficerów byłej Armii generała Hallera[2]. 8 sierpnia 1920 roku został wyznaczony na stanowisko dowódcy XXV Brygady Piechoty[3].

26 września 1921 roku został zastępcą dowódcy Okręgu Generalnego „Łódź”, a 15 listopada 1921 roku, po reorganizacji, zastępcą dowódcy Okręgu Korpusu Nr IV w Łodzi[4]. 3 maja 1922 roku został zweryfikowany w stopniu generała dywizji ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku i 50. lokatą w korpusie generałów[5]. Z dniem 1 lutego 1924 roku ówczesny Minister Spraw Wojskowych, generał dywizji Kazimierz Sosnkowski mianował go członkiem Oficerskiego Trybunału Orzekającego[6]. Z dniem 1 marca 1924 roku Minister Spraw Wojskowych, marszałek Polski Józef Piłsudski zezwolił na udzieleniu mu dwumiesięcznego urlopu z zachowaniem uposażenia, a Prezydent RP, Ignacy Mościcki z dniem 30 kwietnia 1927 roku przeniósł go w stan spoczynku[7]. Zmarł 10 października 1932 roku w Łodzi[8]. Pochowany na Starym Cmentarzu w Łodzi.

Leon Pachucki był żonaty z Cezarią z Misiewiczów, z którą miał troje dzieci: Janinę (1899), Helenę (1903) i Witolda (1907).

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Jerzy Dąbrowski, Zarys historii wojennej 45-go Pułku Piechoty Strzelców Kresowych, Warszawa 1928, s. 7.
  2. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 20 z 29 maja 1920 roku, poz. 526.
  3. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 34 z 8 września 1920 roku, poz. 802.
  4. Witold Jarno, Okręg Korpusu Wojska Polskiego nr IV Łódź 1918-1939, Instytut Historii Uniwersytetu Łódzkiego, Katedra Historii Polski Współczesnej, Wydawnictwo „Ibidem”, Łódź 2001, ​ISBN 83-88679-10-4​, s. 31, 98, 99, 119.
  5. Lista starszeństwa oficerów zawodowych. Załącznik do Dziennika Personalnego Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 13 z 8 czerwca 1922 roku, Zakłady Graficzne Ministerstwa Spraw Wojskowych, Warszawa 1922, s. 15.
  6. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 6 z 24 stycznia 1924 roku, s. 33.
  7. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 5 z 5 lutego 1927 roku, s. 37.
  8. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 2 z 8 lutego 1933 roku, s. 36.
  9. Dekret Wodza Naczelnego L. 2862 z 13 kwietnia 1921 r. (Dziennik Personalny z 1921 r. Nr 16, poz. 560)
  10. Rocznik Oficerski 1928, Ministerstwo Spraw Wojskowych, Warszawa 1928, s. 880.
  11. a b Rozkaz Ministra Spraw Wojskowych L. 1901 z 1921 r. (Dziennik Personalny z 1921 r. Nr 34, poz. 1752)

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Dzienniki Personalne Ministra Spraw Wojskowych.
  • Roczniki Oficerskie 1923, 1924 i 1928.
  • Tadeusz Kryska-Karski i Stanisław Żurakowski, Generałowie Polski Niepodległej, Editions Spotkania, Warszawa 1991, wyd. II uzup. i poprawione.
  • Piotr Stawecki, Słownik biograficzny generałów Wojska Polskiego 1918-1939, Warszawa: Bellona, 1994, ISBN 83-11-08262-6, OCLC 830050159.