Leon Wetmański

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Błogosławiony
Leon Wetmański
Męczennik
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 11 kwietnia 1886
Żuromin
Data i miejsce śmierci październik 1941
Działdowo
Czczony przez Kościół katolicki
Beatyfikacja 13 czerwca 1999
Warszawa
przez Jana Pawła II
Wspomnienie 12 czerwca
Leon Wetmański
Biskup tytularny Camachus
Kraj działania Polska
Data urodzenia 10 kwietnia 1886
Data śmierci 1 października 1941
Biskup pomocniczy płocki
Okres sprawowania 1928–1941
Wyznanie katolicyzm
Kościół rzymskokatolicki
Prezbiterat 23 czerwca 1912
Nominacja biskupia 19 grudnia 1927
Sakra biskupia 22 kwietnia 1928
Sukcesja apostolska
Data konsekracji 22 kwietnia 1928
Miejscowość Płock
Konsekrator Antoni Julian Nowowiejski
Współkonsekratorzy Zygmunt Łoziński
Stanisław Okoniewski

Leon Wetmański (ur. 10 kwietnia 1886 w Żurominie, zm. w październiku 1941 w Działdowie) – polski duchowny rzymskokatolicki, biskup pomocniczy płocki w latach 1928–1941, błogosławiony Kościoła katolickiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Młodość[edytuj | edytuj kod]

Syn Adama i Korduli z Chądzyńskich. W latach 1895–1900 uczęszczał do szkoły gminnej w Żurominie. W 1902 rozpoczął studia w Seminarium Nauczycielskim w Wymyślinie (obecnie Skępe). Za potajemną naukę języka polskiego i podpisanie petycji do władz zaborczych o uwzględnienie języka polskiego w szkolnym programie został wydalony z trzeciego, ostatniego roku studiów.

Pobyt w Wymyślinie wpłynął decydująco na jego dalsze losy. W 1906 zdał egzamin gimnazjalny w Płocku i został przyjęty do Wyższego Seminarium Duchownego w Płocku, którego rektorem był ks. Antoni Julian Nowowiejski. W czasie studiowania odznaczał się pracowitością i dużą wrażliwością na wszelkie zobowiązania. Przez rok pełnił obowiązki dziekana kleryckiego.

Prezbiterat[edytuj | edytuj kod]

Święcenia kapłańskie przyjął 23 czerwca 1912 w Płocku z rąk bpa Antoniego Juliana Nowowiejskiego. Po wakacjach został skierowany na dalsze studia do Akademii Duchownej w Petersburgu. Ukończył je w 1916, uzyskując stopień magistra psychologii religii.

Będąc w Petersburgu podczas I wojny światowej, niósł pomoc materialną i moralną uchodźcom, zorganizował sierociniec. Ze względu na wojnę nie mógł powrócić do Polski. Miejscowy biskup zatrudnił go jako prefekta w gimnazjum żeńskim w Petersburgu, a w 1917 zlecił mu wykłady z homiletyki oraz funkcję ojca duchownego w miejscowym seminarium.

W 1918 powrócił do Polski. Biskup Antoni Julian Nowowiejski mianował go profesorem ascetyki i mistyki oraz ojcem duchownym płockiego seminarium. Był wykładowcą i spowiednikiem Niższego i Wyższego Seminarium Duchownego w Płocku. Patronował wielu akcjom kleryckim, m.in. z jego inicjatywy powstało koło misyjne i abstynenckie.

Był m.in. wicerektorem seminarium duchownego w Płocku, odznaczał się głębokim życiem religijnym, obok pracy duszpasterskiej zajmował się walką z alkoholizmem. W 1921 rozpoczął pracę w Sanktuarium Miłosierdzia Bożego jako duchowy kierownik Zgromadzenia Sióstr Pasjonistek oraz Zgromadzenia Sióstr Służek Najświętszej Maryi Panny Niepokalanej, gdzie spowiadał i prowadził miesięczne dni skupienia i rekolekcje.

Biskupstwo[edytuj | edytuj kod]

19 grudnia 1927 został mianowany biskupem pomocniczym diecezji płockiej i biskupem tytularnym Camachus. Sakrę biskupią przyjął 22 kwietnia 1928 w Płocku.

W dalszym ciągu oddawał się pracy misyjnej i charytatywnej, a jako biskup pomocniczy także kurialnej i wizytacyjnej. Pasją jego życia była praca charytatywna i rekolekcyjna, której najwięcej poświęcał czasu i uwagi. W 1931 został prezesem Towarzystwa Dobroczynności Caritas w Płocku[1] oraz założył Stowarzyszenie Pań Miłosierdzia.

Był sekretarzem generalnym Związku Misji Duchowych w Polsce i od 1939 dyrektorem Krajowej Unii Apostolskiej Kapłanów w Polsce. Wznowił działalność stołówki i utworzył kuchnię, która dziennie wydawała 500 obiadów bezpłatnie.

Wśród prac zastała go II wojna światowa. Akcja charytatywna trwała jeszcze przez pewien czas, kierowana przez niego do czasu jego pierwszego aresztowania 11 listopada 1939 i osadzenia w miejscowym więzieniu. Zwolniony po kilku dniach nadal pracował. 28 lutego 1940 został przewieziony do Słupna. Tam potajemnie odprawiał mszę świętą i święcił alumnów ostatniego roku Wyższego Seminarium Duchownego w Płocku. W nocy 6 z 7 marca 1941 razem z arcybiskupem Nowowiejskim został przewieziony do Płocka, a stamtąd do niemieckiego obozu zagłady Soldau (KL) w Działdowie, gdzie został umieszczony w celi z innymi księżmi. Wielokrotnie odprawiał nabożeństwa, starał się, aby siebie i swoich braci kapłanów doprowadzić do pełnej dojrzałości do męczeństwa. Prawdopodobnie został zamordowany po epidemii tyfusu w lipcu i sierpniu 1941 (rozstrzelany w lesie pod Białutami[2]). Oficjalna data śmierci podana przez władze niemieckie to 10 października 1941. Jest patronem gimnazjum w Sierpcu[3] oraz (wraz z Antonim Julianem Nowowiejskim) Niepublicznego Gimnazjum Katolickiego w Sikorzu[4].

Beatyfikacja[edytuj | edytuj kod]

13 czerwca 1999 został beatyfikowany w grupie 108 błogosławionych męczenników przez papieża Jana Pawła II.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Historia Caritas Diecezji Płockiej. plock.caritas.pl. [dostęp 2011-10-16].
  2. Stefan Popiołek: Ze wspomnień czytelników – Niech trwa pamięć. Tygodnik Płocki, 26/04/2001. [dostęp 2016-10-19].
  3. Strona Gimnazjum im. Biskupa Leona Wetmańskiego w Sierpcu. wetmanski.sierpc.pl. [dostęp 2011-10-16].
  4. Historia Gimnazjum. stanislaum.pl. [dostęp 2019-02-12].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]