Leonard Krasulski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Leonard Krasulski
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 8 listopada 1950
Sopot
Zawód, zajęcie polityk
Stanowisko poseł na Sejm V, VI, VII, VIII i IX kadencji (od 2005)
Partia Porozumienie Centrum
Prawo i Sprawiedliwość
podpis
Strona internetowa

Leonard Seweryn Krasulski (ur. 8 listopada 1950 w Sopocie) – polski polityk, poseł na Sejm V, VI, VII, VIII i IX kadencji.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Ukończył szkołę podstawową w Sopocie, a następnie rozpoczął naukę w szkole zawodowej w Zespole Szkół Budowy Okrętów w Gdańsku-Wrzeszczu. Szkołę porzucił w 1964 r. i przeniósł się do Zasadniczej Szkoły Zawodowej Morskiej Obsługi Radiowej Statków[1]. Jednocześnie od 1966 r. uczył się w Korespondencyjnym Liceum Ogólnokształcącym w Gdańsku, gdzie również przerwał naukę[2][a].

23 października 1969[3] został powołany przez WKR Gdynia do odbycia zasadniczej służby wojskowej w 1 Warszawskim Pułku Czołgów (JW 3749) w Elblągu przy ul. Łęczyckiej[4], gdzie jako szeregowy odbył okres unitarny zakończony złożeniem przysięgi wojskowej. Szkolenie podstawowe w Elblągu trwało do 4 stycznia 1970[5]. 5 stycznia został skierowany na podoficerski kurs sanitarny w 57 batalionie medycznym (JW 2880)[b], gdzie jako elew szkolił się w jednostce w Braniewie przy ul. Sikorskiego[4], będącej w składzie 16 Kaszubskiej Dywizji Pancernej (JW 2234). Kurs ukończył 3 czerwca 1970 i na podstawie rozkazu dowódcy 57 bmed został awansowany do stopnia kaprala[6]. 4 czerwca 1970 został wyznaczony na stanowisko dowódcy drużyny ewakuacyjnej w składzie kompanii medycznej 1 Warszawskiego Pułku Czołgów[7][c] w Elblągu. Źródło[d] wskazuje na rozpoczęcie zawodowej służby wojskowej 4 czerwca 1970. Natomiast według źródła[5] rozpoczął zawodową służbę wojskową[8] 8 października 1971. 7 kwietnia 1971 był awansowany do stopnia starszego kaprala[5]. W dniach 2.06.1972 do 31.07.1972 ukończył kurs podoficerów zawodowych medycznych[5]. 12 października 1972 był awansowany do stopnia plutonowego, następnie od 25 października 1972 został szefem kompanii medycznej w 1 Pułku Czołgów[5]. 15 czerwca 1975 starszy lekarz pułku kpt. Zenon Jeznach, jako drugi opiniujący, wystawił mu negatywną ocenę w formie opisowej[e][9]. Żołnierzem zawodowym ludowego Wojska Polskiego był do 14 lutego 1976[10], służył na stanowiskach: dowódcy drużyny ewakuacyjnej kompanii medycznej do 24 października 1972, a następnie szefa kompanii medycznej (25.10.1972–14.02.1976)[3] w 1 Warszawskim Pułku Czołgów[11][12]. 14 lutego 1976 jako plutonowy został zdegradowany[13][f] do stopnia szeregowca i przeniesiony do rezerwy[5]. Jak podaje źródło[14] w 1976 dokonał defraudacji mienia, po wyroku honorowego sądu wojskowego dla podoficerów został zdegradowany przez dowódcę jednostki i wyrzucony z wojska.

Po odbyciu zasadniczej służby zawodowej, jako zawodowy podoficer służył w 1. Warszawskim Pułku Czołgów z Elbląga w okresie, gdy ta jednostka uczestniczyła w wydarzeniach grudniowych. Utrzymuje, że pomimo iż był dowódcą pododdziału, odmówił wykonania rozkazu wzięcia udziału w akcji pacyfikacyjnej przeciw strajkom gdańskich stoczniowców i pozostał w koszarach[15].

Po odejściu z wojska do 2005 z przerwami był pracownikiem administracyjnym w Elbląskich Zakładach Piwowarskich (od 1999 wchodzących w skład Grupy Żywiec).

W latach 80. wstąpił do „Solidarności”. Po wprowadzeniu stanu wojennego był współorganizatorem strajku w swoim zakładzie pracy, po jego pacyfikacji tymczasowo aresztowany, a w 1982 skazany za na karę 5 lat pozbawienia wolności. Zwolnienie warunkowe na mocy ułaskawienia uzyskał wiosną 1983. Przez kilka lat pozostawał bez zatrudnienia. W 1989 organizował kampanię wyborczą do Senatu Jarosława Kaczyńskiego w województwie elbląskim. Był wśród założycieli Porozumienia Centrum i PiS, obejmował kierownicze funkcje w organach tych partii na szczeblu regionalnym i krajowym. W wyborach parlamentarnych w 2001 bez powodzenia kandydował do Sejmu.

W 2005 został skazany za przestępstwo prowadzenia pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości (miał we krwi 0,58 mg alkoholu). Orzeczono wobec niego grzywnę i zakaz prowadzenia pojazdów[16] (skazanie uległo zatarciu). W tym samym roku z listy Prawa i Sprawiedliwości został wybrany na posła V kadencji w okręgu elbląskim. W wyborach parlamentarnych w 2007 po raz drugi uzyskał mandat poselski, otrzymując 17 184 głosów. W wyborach do Sejmu w 2011 z powodzeniem ubiegał się o reelekcję, dostał 12 790 głosów[17]. W 2015 został ponownie wybrany do Sejmu na kolejną kadencję[18]. W wyborach w 2019 po raz kolejny z powodzeniem ubiegał się o reelekcję otrzymując 19 747 głosów[19].

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. Podczas swojej pierwszej poselskiej kadencji (2005–2007) Leonard Krasulski podawał, że ma wykształcenie podstawowe (Strona posła V kadencji Sejmu), natomiast w kolejnych kadencjach na stronach sejmowych pojawiła się nieprawdziwa informacja o wykształceniu średnim.
  2. Jednostka została sformowana w 1962 w Braniewie, w 1982 została przeformowana na 57 Batalion Medyczny – Szpital Polowy, w 1996 przeformowana na 16 Batalion Medyczny (JW 3450), w 2001 przeniesiona do Elbląga.
  3. Jednostka brała udział w wydarzeniach grudniowych 1970 roku w Gdańsku, od 16 grudnia operowała w strefie działania: KW MO (15 czołgów i 13 transporterów opancerzonych), WRN (16 czołgów i 3 transporterów opancerzonych), od 17 grudnia w celu odblokowania kompanii żołnierzy ochraniających więzienie przy ul. Jedności Narodowej oraz kompleks budynków sądu i prokuratury (57 czołgów), od 18 grudnia ochraniała Dworzec PKP (pluton czołgów).
  4. Zaświadczenie wystawione 5 marca 1976 przez JW 3749, dokumentujące przebieg służby i wskazujące na 4 czerwca 1970 jako rozpoczęcie zawodowej służby wojskowej – zostało opublikowane w „Fakt Gazeta Codzienna” z dnia 3 stycznia 2017.
  5. „W okresie opiniodawczym okazał się podoficerem nie zdyscyplinowanym, mało wartościowym, ze swoich obowiązków wywiązuje się połowicznie. Nie troszczy się o warunki bytowe żołnierzy. Musi być pod stałą kontrolą przełożonych. Samodzielnie nic nie potrafi zrobić. Niedba o powierzone mu mienie wojskowe.”
  6. Biografia posła na stronie Sejmu podaje, że przyczyną degradacji była działalność niepodległościowa.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Poseł PiS Leonard Krasulski nie mówi prawdy w sprawie swojego wykształcenia? (pol.). wp.pl. [dostęp 2017-07-10].
  2. Jakub Szczepański: Kolejne kłamstwo Krasulskiego. Dotarliśmy do dokumentów (pol.). fakt.pl, 20/02/2017. [dostęp 2017-02-20].
  3. a b Mikołaj Wójcik, Jakub Szczepański. To Niezależna.pl i poseł Krasulski kłamią, a nie FAKT. Oto fakty!. „Fakt”, 4 stycznia 2017. [dostęp 2017-01-04]. 
  4. a b 16 Pomorska Dywizja Zmechanizowana. Lata powojenne i współczesność, 16dz.wp.mil.pl [dostęp 2017-11-24] [zarchiwizowane z adresu 2018-06-12] (pol.).
  5. a b c d e f niezależna.pl. NASZ NEWS - kłamstwa „Faktu” obalone. Mamy akta Krasulskiego!. „niezależna.pl”, 4 stycznia 2017. [dostęp 2017-01-04]. Sprawdź autora:1.
  6. Ingrid Hintz-Nowosad. Leonard Krasulski zapowiada pozew. MON publikuje jego wojskowe akta. „wiadomosci.wp.pl”, 4 stycznia 2017. [dostęp 2017-01-04]. 
  7. Nalepa 1990 ↓, s. 63-65.
  8. Rozkaz dowódcy POW Nr 0152/Pz/71 z dnia 8.10.1971
  9. RadioMaryja.pl. MON OPUBLIKOWAŁO DOKUMENTY DOT. SŁUŻBY WOJSKOWEJ POSŁA KRASULSKIEGO. „RadioMaryja.”, 4 stycznia 2017. [dostęp 2017-01-04]. Sprawdź autora:1.
  10. Mikołaj Jakub Wójcik, Szczepański. To Niezależna.pl i poseł Krasulski kłamią, a nie FAKT. Oto fakty!. „Fakt”, 4 stycznia 2017. [dostęp 2017-01-04]. 
  11. Jakub Szczepański. Poseł PiS ukrył to w swoim życiorysie. Strzelał do robotników?. „Fakt”, 3 stycznia 2017. [dostęp 2017-01-03]. 
  12. Grzegorz Szaro. Tajemnica posła zza pleców prezesa PiS. Czy Leonard Krasulski pacyfikował robotników na Wybrzeżu?. „wyborcza.pl”, 3 stycznia 2017. [dostęp 2017-01-03]. 
  13. Rozkaz dowódcy 1 pcz Nr PF2/Pz/ z dnia 14.02.1976
  14. Jakub Szczepański. Zdegradowali przyjaciela Kaczyńskiego za kradzież spirytusu!. „Fakt”, 11 stycznia 2017. [dostęp 2017-01-11]. 
  15. ŁR. Przypadki Leonarda Krasulskiego. Poseł PiS zataił służbę w Ludowym Wojsku Polskim i „zapomniał”, że skończył szkołę średnią. A „krył” go IPN. „Newsweek”, 5 stycznia 2017. [dostęp 2017-07-10]. Sprawdź autora:1.
  16. Wyrok posła z PiS-u. interia.pl, 1 listopada 2005. [dostęp 2015-06-01].
  17. Serwis PKW – Wybory 2011. [dostęp 2015-06-01].
  18. Serwis PKW – Wybory 2015. [dostęp 2015-10-27].
  19. Wybory do Sejmu i Senatu Rzeczypospolitej Polskiej 2019 r., wybory.gov.pl [dostęp 2019-10-25] (pol.).

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]