Leonid Pasiecznik

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Leonid Pasiecznik
ilustracja
Data i miejsce urodzenia 15 marca 1970
Ługańsk
Przewodniczący Ługańskiej Republiki Ludowej
Okres od 24 listopada 2017
do nadal
Poprzednik Igor Płotnicki

Leonid Iwanowicz Pasiecznik, pseudonim Magadan (ros. Леонид Иванович Пасечник; ur. 15 marca 1970) – ukraiński funkcjonariusz służb specjalnych w stopniu oficera[1], przywódca nieuznawanej międzynarodowo Ługańskiej Republiki Ludowej od 24 listopada 2017[2], od 2014 jej minister bezpieczeństwa wewnętrznego.

Jego ojciec pracował w organach ścigania przez 26 lat. W 1975 rodzina przeniosła się z Ukrainy do Magadanu, gdzie ojciec pracował przy wydobywaniu złota. Ukończył Doniecką Szkołę Wojskowo-Polityczną i został funkcjonariuszem Służby Bezpieczeństwa Ukrainy (SBU). Doszedł w niej do stopnia podpułkownika. Zajmował się zwalczaniem kontrabandy i od 2010 do 2014 kierował placówką FSU w Kadijewce (wówczas Stachanowie). W sierpniu 2006 wykrył kontrabandę o wartości ponad 7 milionów rubli, za co w 2007 został odznaczony przez prezydenta Wiktora Juszczenkę[3].

W 2014 przyłączył się do prorosyjskich separatystów. 9 października 2014 został ministrem bezpieczeństwa wewnętrznego w rządzie Ługańskiej Republiki Ludowej. W związku z działalnością na szkodę Ukrainy wydano za nim list gończy[3].

21 listopada 2017 zamaskowani rebelianci zajęli strategiczne pozycje w Ługańsku, co miało najpewniej związek z dymisją podejrzewanego o szykowanie zamachu stanu[4] ministra spraw wewnętrznych Igora Korneta i walką pomiędzy generałem FSB Siergiejem Biesiedą a socjotechnikiem Władisławem Surkowem[4]. Pasiecznik jest widziany jako sojusznik Korneta[4]. 3 dni później prezydent Igor Płotnicki oficjalnie – według zapewnień Pasiecznika[1] – zrezygnował z przyczyn zdrowotnych i ran po zamachu z sierpnia 2016[5]. Tego samego dnia jego tymczasowym następcą został Leonid Pasiecznik, który zdobył jednomyślne poparcie Rady Najwyższej ŁRL[6]. Zapewnił, że będzie pełnił stanowisko do czasu przeprowadzenia wyborów w roku 2018[7]. Utrzymał stanowisko po tych wyborach, uzyskując w nich 68,3% poparcia[8].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Piotr Andrusieczko: Zmiana władzy w Ługańsku. Na czele prorosyjskiej republiki były oficer ukraińskich służb. Wyborcza.pl, 25 listopada 2017. [dostęp 2017-11-30].
  2. Ukraine (ang.). rulers.org. [dostęp 2017-11-30].
  3. a b Бывший СБУшник, которому дал медаль Ющенко. Кто такой новый главарь "ЛНР" (ros.). Espreso.tv. [dostęp 2017-11-30].
  4. a b c "Pucz" w Ługańsku. Warsaw Institute, 22 listopada 2017. [dostęp 2017-11-30].
  5. Separatist Leader In Ukraine's Luhansk Resigns Amid Power Struggle (ang.). Radio Wolna Europa, 24 listopada 2017. [dostęp 2017-11-30].
  6. NOWY LIDER ŁUGAŃSKICH SEPARATYSTÓW CHCE INTEGRACJI ŁRL I DRL Z ROSJĄ. Kresy.pl, 25 listopada 2017. [dostęp 2017-11-30].
  7. ŁRL: koniec rządów Igora Płotnickiego. xportal.pl, 27 listopada 2017. [dostęp 2017-11-30].
  8. Znane są wyniki zbojkotowanych przez społeczność międzynarodową wyborów w ORODiŁ. wschodnik.pl, 12 listopada 2018. [dostęp 2018-12-02].