Leopold Dręgiewicz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Leopold Dręgiewicz
Ilustracja
kapitan służby zdrowia kapitan służby zdrowia
Data i miejsce urodzenia 4 listopada 1884
Zabłotów
Data śmierci 1945
Przebieg służby
Siły zbrojne Wojsko Polskie
Jednostki 10 Batalion Sanitarny
Główne wojny i bitwy I wojna światowa

Leopold Dręgiewicz (ur. 4 listopada 1884 w Zabłotowie, zm. 1945) – doktor nauk medycznych, dentysta, kapitan rezerwy służby zdrowia Wojska Polskiego,

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Grobowiec Dręgiewiczów

Urodził się 4 listopada 1884 w Zabłotowie[1]. Był synem Michała Dręgiewicza (c. k. komisarz straży skarbowej w Brzozowie[1]) i Michaliny z domu Zalewskiej (1863-1938); urodzonej w Ułaszkowcach. Jego rodzeństwem byli: Ludwik (oficera c. i k. armii, który zginął pod Zubowicami 31 października 1914) i Kazimierz (student Politechniki Lwowskiej, w wieku 19 lat poległy w obronie Lwowa pod Zadwórzem, tzw. „polskie Termopile”), Michalina (nauczycielka w Brzuchowicach, zmarła po wojnie w Rzeszowie)[potrzebny przypis]. Jego krewnymi byli Karol Dręgiewicz (1818–1887, członek wydziału miejskiego w Sanoku w latach 1850–1865[2]), Wiktor Dręgiewicz (1860–1922, inspektor policji[3][4] i radny Sanoka[5][6]).

W 1903 Leopold Dręgiewicz zdał egzamin dojrzałości w C. K. Gimnazjum Męskim w Sanoku (w jego klasie byli m.in. Józef Ekkert, Ludwik Jus, Feliks Młynarski, Kazimierz Ślączka)[7][8][9]. Na III roku studiów na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Lwowskiego w roku akademickim 1908/1909 otrzymał stypendium fundacji Głowińskiego[10]. Ukończył studia medyczne uzyskując tytuł naukowy doktora i dyplom lekarza dentysty w 1912[11][12].

Uczestniczył w I wojnie światowej. Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości został przyjęty do Wojska Polskiego. Został awansowany do stopnia kapitana rezerwy w korpusie oficerów sanitarnych - lekarzy ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919[13][14]. W 1923, 1924 w stopniu kapitana był przydzielony jako oficer rezerwowy do 10 Batalionu Sanitarnego w Przemyślu (analogicznie byli przydzieleni do tej jednostki także inni pochodzący z Sanoka oficerowie-lekarze: Stanisław Domański, Kazimierz Niedzielski, Salomon Ramer, Jan Porajewski, Antoni Dorosz)[15][16]. W 1926, jako oficer rezerwy, otrzymał dyplom strzelecki za udział zawodach sanockiego pułku[17]. W 1934 w stopniu kapitana lekarza rezerwy był w kadrze zapasowej 10 Szpitala Okręgowego i był wówczas przydzielony do Powiatowej Komendy Uzupełnień Sanok[18]. W 1922 kandydował w wyborach do Sejmu RP I kadencji (1922-1927) w okręgu 48 z listy bezimiennej[19].

W okresie II Rzeczypospolitej był lekarzem dentystą w Sanoku[20][21][22]. Do 1939 prowadził w Sanoku zakład dentystyczny, funkcjonujący przy ulicy ulicy Jagiellońskiej[11][23][12] 43[24][25]. Do 1939 był członkiem Lwowskiej Izby Lekarskiej[26][27].

Przez 12 lat był żonaty z Jadwigą z domu Schuster (ur. 1898, zm. 3 stycznia 1927)[28][29]. Mieli dwie córki[30]; Gertrudę (żona Tadeusza Krupy, podoficera Wojska Polskiego z 2 pułku strzelców podhalańskich) i Wandę (dentystka w Sanoku, po mężu Wilk)[potrzebny przypis].

Po wybuchu II wojny światowej w okresie trwającej okupacji niemieckiej jako oficer rezerwy zgłosił się do "pospolitego ruszenia" i z wycofującą się armią przekroczył granicę polsko-węgierską. Na Węgrzech był internowany w tzw. Lengyel tabor (polskich obozach), początkowo w Balatonboglár, a następnie w Siklósi vár. Tam wykonywał zawód stomatologa. W 1944, po zajęciu Węgier przez wojska niemieckie sytuacja internowanych Polaków pogorszyła się i byli już traktowani jako jeńcy wojenni. Chory zmarł w lutym 1945 w transporcie jeńców do Niemiec w Pasawie i został tam pochowany w zbiorowej mogile.[potrzebny przypis][31]

Leopold Dręgiewicz został symbolicznie upamiętniony na grobowcu rodzinnym położonym na Cmentarzu Centralnym w Sanoku. W grobowcu zostały pochowane jego matka Michalina i żona Jadwiga.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b CK Gimnazjum Państwowe Wyższe w Sanoku. Katalog główny, rok szkolny 1901/1902 (zespół 7, sygn. 29). AP Rzeszów – O/Sanok, s. 625.
  2. Tomasz Opas, Zagadnienia ustrojowe, W czasach zaborów i niewoli, w: Sanok. Dzieje miasta, Praca zbiorowa pod redakcją Feliksa Kiryka, Kraków 1995, s. 337.
  3. Szematyzm na rok 1910. Lwów: 1910, s. 451.
  4. Szematyzm na rok 1911. Lwów: 1911, s. 466.
  5. Alojzy Zielecki, Struktury organizacyjne miasta, W epoce autonomii galicyjskiej, w: Sanok. Dzieje miasta, Praca zbiorowa pod redakcją Feliksa Kiryka, Kraków 1995, s. 380.
  6. Edward Zając: Obywatele Honorowi Królewskiego Wolnego Miasta Sanoka. Sanok: Miejska Biblioteka Publiczna im. Grzegorza z Sanoka w Sanoku, 2002, s. 47. ISBN 83-909787-8-4.
  7. 22. Sprawozdanie Dyrektora C.K. Gimnazyum w Sanoku za rok szkolny 1902/1903. Sanok: 1903, s. 40.
  8. Kronika. „Gazeta Lwowska”, s. 4, nr 156 z 1 lipca 1903. 
  9. Absolwenci. 1losanok.pl. [dostęp 2016-03-23].
  10. Stypendya Wydziału Krajowego. „Nowa Reforma”, s. 1, Nr 111 z 10 marca 1909. 
  11. a b Urzędowy spis lekarzy uprawnionych do wykonywania praktyki lekarskiej oraz aptek w Rzeczypospolitej Polskiej. Warszawa: 1925, s. 204.
  12. a b Urzędowy spis: lekarzy, lekarzy-dentystów, farmaceutów, felczerów, pielęgniarek, położnych, uprawnionych i samodzielnych techników dentystycznych oraz wykazy: aptek, szpitali, ubezpieczalni społ., ośrodków zdrowia, przychodni samodzielnych, oraz centrali i filii Państwowej Szkoły Higieny. Warszawa: 1939, s. 41.
  13. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 1225.
  14. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 1105.
  15. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 1181-1182.
  16. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 1075.
  17. Borys Łapiszczak: Sanocki „Sokół” i 2 Pułk Strzelców Podhalańskich na dawnej pocztówce i fotografii. Cz. V. Sanok: Poligrafia, 2003, s. 74. ISBN 83-918650-0-2.
  18. Rocznik Oficerski Rezerw 1934 ↓, s. 799.
  19. Listy kandydatów zgłoszone z okręgu 48. „Ziemia Przemyska”, s. 3, Nr 42 z 15 października 1922. 
  20. Spis abonentów Państwowych i Koncesjonowanych Sieci Telefonicznych w Polsce (z wyjątkiem m. st. Warszawy) 1931/32 r.. Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Poczt i Telegrafów, 1931, s. 490.
  21. Edmund Słuszkiewicz: Przewodnik po Sanoku i Ziemi Sanockiej. Sanok: Polskie Towarzystwo Tatrzańskie, 1938, s. 151.
  22. Edward Zając: Szpital Powszechny w Sanoku. zozsanok.pl. s. 64. [dostęp 2015-06-25].
  23. Wykaz firm handlowych, przemysłowych, rzemieślniczych i wolnych zawodów miasta Sanoka, Zagórza, Rymanowa, Mrzygłoda, Bukowska 1937/8. „Informator Chrześcijański”, s. 5, 1938. Krakowska Kongregacja Kupiecka. 
  24. Książka telefoniczna. 1939. s. 706. [dostęp 2015-07-20].
  25. Spis Właścicieli Kont Czekowych w Pocztowej Kasie Oszczędności: według stanu z dnia 30 września 1934 r.. Warszawa: Pocztowa Kasa Oszczędności, 1934, s. 469.
  26. Lista członków Lwowskiej Izby Lekarskiej według stanu z lipca 1931. „Dziennik Urzędowy Izb Lekarskich”, s. 332, nr 9 z 1 września 1931. 
  27. Lista członków Lwowskiej Izby Lekarskiej uprawnionych do głosowania do Rady Izby w dniu 17 grudnia 1939 r.. „Dziennik Urzędowy Izb Lekarskich”, s. 19, nr 8 z 1939. 
  28. Księga Zmarłych 1904–1934 Sanok. T. J. Sanok: Parafia Przemienienia Pańskiego w Sanoku, s. 316 (poz. 2).
  29. Wiadomości bieżące. Zmarli w styczniu. „Gospodarz”, s. 4, nr 1 z 1 lutego 1927. 
  30. Borys Łapiszczak: Sanok. Powódź stulecia (1927-2007), miasta galicyjskie i Kresy Wschodnie na dawnej pocztówce i fotografii. Cz. XI. Sanok: Poligrafia, 2008, s. 27. ISBN 83-918650-5-3.
  31. Borys Łapiszczak: Sanocki „Sokół” i 2 Pułk Strzelców Podhalańskich na dawnej pocztówce i fotografii. Cz. V. Sanok: Poligrafia, 2003, s. 49. ISBN 83-918650-0-2.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]