Leopold Ziegler

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Leopold Ziegler
Ilustracja
Leopold Ziegler, ok. 1905
Data i miejsce urodzenia

30 kwietnia 1881
Karlsruhe

Data i miejsce śmierci

25 listopada 1958
Überlingen

Narodowość

niemiecka

Dziedzina sztuki

filozofia

Nagrody
  • Nagroda Nietzschego: 1920
  • Nagroda Goethego: 1929

Leopold Ziegler (ur. 30 kwietnia 1881 w Karlsruhe, zm. 25 listopada 1958 w Überlingen) – niemiecki filozof i pisarz, jeden z najpopularniejszych niemieckich filozofów pierwszej połowy XX w., laureat nagród Nietzschego i Goethego.

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Leopold Ziegler urodził się 30 kwietnia 1881 r. w Karlsruhe, jako syn Leopolda Zieglera (1849–1893) i Magdaleny z domu Weiß (1857–1936)[1]. W 1900 r. uzyskał świadectwo maturalne i rozpoczął studia filozoficzne na Karlsruher Institut für Technologie, gdzie jednym z jego profesorów był Arthur Drews. W 1902 r. przeniósł się na Uniwersytet Ruprechta i Karola w Heidelbergu. W tym samym roku opublikował swoją pierwszą pracę filozoficzną Metafizyka tragizmu. Studium filozoficzne.

W 1905 r. uzyskał doktorat na Uniwersytecie Friedricha Schillera w Jenie u Rudolfa Euckena i Ernsta Haeckela.

W 1907 r. zachorował na schorzenie stawu biodrowego. W 1908 r. poślubił Johannę Keim. W 1910 r. para przeprowadziła się z Karlsruhe do Ettlingen, gdzie mieszkali do 1918 r., a następnie zamieszkali w Doberatsweiler niedaleko Achberg nad Jeziorem Bodeńskim. W 1925 r. małżonkowie przeprowadzili się do domu w Überlingen, w którym Ziegler mieszkał i pracował do swojej śmierci w 1958 r.[1][2]

Od 1949 r. był członkiem Niemieckiej Akademii Języka i Literatury[3]. W 1951 r. otrzymał tytuł doktora honoris causa teologii na Philipps-Universität Marburg oraz tytuł profesora na Uniwersytecie Albrechta i Ludwika we Fryburgu[2][4]. Zmarł 25 listopada 1958 r.[5]

Twórczość[edytuj | edytuj kod]

Leopold Ziegler był jednym z najpopularniejszych niemieckich filozofów pierwszej połowy XX w.[6][7] W 1920 r. otrzymał Nagrodę Nietzschego. W 1929 r. otrzymał Nagrodę Goethego, trzecią po Stefanie George’u i Albercie Schweitzerze, rok przed Zygmuntem Freudem. Był prawdopodobnie jedynym filozofem, któremu pozwolono przemawiać przed niemieckim Reichstagiem (1932). Twórczość Zieglera, zawarta została w ponad 20 książkach. Jedną z koncepcji filozofa było przekonanie, że wszystkie religie są „prawdziwe” i pochodzą z pierwotnego objawienia, które musimy ponownie odnaleźć po epoce sprawiedliwości wspólnot wyznaniowych. Ziegler umieścił, w centrum swojego myślenia, greckie słowo aletheia, oznaczające prawdę[1][6]. Oprócz zagadnień filozoficznych, teologicznych i estetycznych zajmował się także problemami ekonomicznymi, edukacyjnymi i politycznymi, oraz ideami organizacyjnymi. Filozofię postrzegał nie jako „mądrość świata”, ale jako „zakorzenienie świata”[1][7].

Fundacja[edytuj | edytuj kod]

Fundacja Leopolda Zieglera została założona w 1960 r., w jego rezydencji w Überlingen, zgodnie z testamentem filozofa. Celem jej jest opieka nad dziełem i pamiątkami fundatora, administrowanie majątkiem oraz dbałość o naukową opiekę i nowe wydania utworów. W 1972 r. archiwum i biblioteka Zieglera zostały przeniesione do Badische Landesbibliothek[6][8].

Nagrody i wyróżnienia[edytuj | edytuj kod]

Wybrane dzieła[edytuj | edytuj kod]

  • Metaphysik des Tragischen. Eine philosophische Studie, 1902
  • Das Wesen der Kultur, 1903
  • Der abendländische Rationalismus und der Eros, 1905
  • Das Grundproblem des nachkantischen Rationalismus: mit besonderer Berücksichtigung Hegels, 1905
  • Das Weltbild Hartmanns. Eine Beurteilung, 1910
  • Florentinische Introduktion. Zu einer Philosophie der Architektur und der bildenden Künste, 1912
  • Der deutsche Mensch, 1915
  • Volk, Staat und Persönlichkeit, 1917
  • Gestaltwandel der Götter, 1920
  • Der ewige Buddho. Ein Tempelschriftwerk in vier Unterweisungen, 1922
  • Das Heilige Reich der Deutschen, 1925
  • Zwischen Mensch und Wirtschaft, 1927
  • Magna Charta einer Schule, 1928
  • Der europäische Geist, 1929
  • Überlieferung, 1936
  • Apollons letzte Epiphanie, 1937
  • Menschwerdung, 1948
  • Von Platons Staatheit zum christlichen Staat, 1948
  • Goethe in unserer Not, 1949
  • Die neue Wissenschaft. Universitas aeterna, 1951
  • Spätlese eigener Hand, 1953
  • Edgar Julius Jung. Denkmal und Vermächtnis, 1955
  • Das Lehrgespräch vom Allgemeinen Menschen, 1956
  • Briefwechsel Reinhold Schneider – Leopold Ziegler, 1960
  • Dreiflügelbild, 1961
  • Leopold Ziegler. Briefe 1901–1958, 1963
  • Hansgeorg Schmidt-Bergmann: Georg von Lukács’ Heidelberger Ästhetik. Auf dem Weg zur „Theorie des Romans”, Leopold Ziegler i Georg von Lukács, 2010

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d Ziegler, Leopold. Archiwum Państwowe Badenia-Wirtembergia. [dostęp 2021-01-22]. (niem.).
  2. a b c d e f g h i j Biographie Leopold Ziegler. Fundacja Leopolda Zieglera. [dostęp 2021-01-22]. (niem.).
  3. Leopold Ziegler. Niemiecka Akademia Języka i Literatury. [dostęp 2021-01-22]. (niem.).
  4. Benz i in. 1981 ↓, s. 16–17.
  5. Benz i in. 1981 ↓, s. 18.
  6. a b c Der Homepage der Leopold-Ziegler-Stiftung. Fundacja Leopolda Zieglera. [dostęp 2021-01-22]. (niem.).
  7. a b Bestand der Leopold-Ziegler-Stiftung in der Badischen Landesbibliothek Karlsruhe. Stiftungsarchive in Deutschland. [dostęp 2021-01-22]. (niem.).
  8. Leopold-Ziegler-Stiftung Überlingen am Bodensee. Bundesarchiv. [dostęp 2021-01-22]. (niem.).
  9. a b Benz i in. 1981 ↓, s. 16.
  10. Benz i in. 1981 ↓, s. 17.

Biografia[edytuj | edytuj kod]