Zając alaskański

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z Lepus othus)
Skocz do: nawigacja, szukaj
Zając alaskański
Lepus othus[1]
Merriam, 1900
Zając alaskański
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ssaki
Podgromada żyworodne
Infragromada łożyskowce
Rząd zajęczaki
Rodzina zającowate
Rodzaj zając
Podrodzaj Lepus
Gatunek zając alaskański
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[2]
Status iucn3.1 LC pl.svg
Zasięg występowania
Mapa występowania

Zając alaskański[3] (Lepus othus) – gatunek ssaka z rodziny zającowatych (Leporidae), zamieszkujący zachodnią Alaskę.

Opis[edytuj]

Zarówno samce, jak i samice mierzą 50–70 cm długości ciała z ogonem dochodzącym do 8 cm. Tylne stopy mają długość 20 cm, co ułatwia poruszanie się po powierzchni śniegu. Używają ich również do obrony przed drapieżnikami. Ich uszy są krótsze niż u większości innych gatunków zajęcy, dzięki czemu tracą przez nie mniej ciepła w czasie zimy. Ich sierść w szacie letniej jest, z wyjątkiem spodu, koloru szaro-brązowego, natomiast w szacie zimowej przybiera w całości barwę białą[4].

Zając alaskański jest samotnikiem i zwykle tylko w sezonie rozrodczym, w kwietniu i maju, tworzy grupy. Samica wydaje rocznie jeden miot, w którym znajduje się od 4 do 8 młodych. Zajączki rodzą się w czerwcu i lipcu, z pełną okrywą włosową i otwartymi oczyma, dzięki czemu są aktywne już wkrótce po urodzeniu[4].

Taksonomia i zasięg[edytuj]

Zając alaskański jest jednym z trzech, obok eurazjatyckiego zająca bielaka i kanadyjsko-grenlandzkiego zająca polarnego, gatunków zajęcy z podrodzaju Lepus. Zając ten znany jest z zachodniej Alaski (Stany Zjednoczone), włączając w to Półwysep Alaska, jednak istnieją dawne doniesienia o populacji z rosyjskiej Czukotki, która opisana została jako podgatunek Lepus othus tschuktschorum Nordquist, 1883. Jeśli zostaną potwierdzone, to właściwa nazwa gatunku będzie brzmiała Lepus tschuktschorum Nordquist, 1883[5]

Ekologia[edytuj]

Zając alaskański występuje często w tundrze i na skalistych lub krzewiastych terenach, gdzie jego kamuflaż zapewnia ochronę przed drapieżnikami. Odżywia się roślinnością zielną. Aktywny jest głównie o świcie i zmierzchu. Do polujących na niego drapieżników należą lisy, niedźwiedzie polarne, rosomaki, łasice i ptaki drapieżne. Również ludzie polują na ten gatunek, chodź częściej dla futra i sportu niż mięsa[4].

Przypisy

  1. Lepus othus, w: Integrated Taxonomic Information System (ang.).
  2. Murray, D. & Smith, A.T. 2008. Lepus othus. W: IUCN 2015. Czerwona księga gatunków zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) Wersja 2015-3. <www.iucnredlist.org>. (ang.) [dostęp 2015-09-28]
  3. Włodzimierz Cichocki, Agnieszka Ważna, Jan Cichocki, Ewa Rajska, Artur Jasiński, Wiesław Bogdanowicz: Polskie nazewnictwo ssaków świata. Warszawa: Muzeum i Instytut Zoologii PAN, 2015, s. 57. ISBN 978-83-88147-15-9.
  4. a b c Lisa DeBruine: Lepus othus Alaskan hare. Animal Diversity Web. [dostęp 2013-11-21].
  5. Wilson Don E. & Reeder DeeAnn M. (red.) Lepus (Lepus) othus. w: Mammal Species of the World. A Taxonomic and Geographic Reference (Wyd. 3.) [on-line]. Johns Hopkins University Press, 2005. (ang.) [dostęp 2013-11-21]