Les Centristes

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Les Centristes
Skrót LC
Lider Hervé Morin
Data założenia 2007
Ideologia polityczna centryzm, liberalizm
Barwy jasnoniebieska
Strona internetowa

Centryści (fr. Les Centristes, LC) – centrowa partia polityczna we Francji, założona w 2007, do 2016 działająca pod nazwą Nowe Centrum (Nouveau Centre, NC), a początkowo również pod nazwą Europejska Socjal-Liberalna Partia (Parti Social Libéral Européen, PSLE), działająca od 2007.

Historia[edytuj | edytuj kod]

NC zostało założone przez część działaczy Unii na rzecz Demokracji Francuskiej, którzy w 2007 zdecydowali się poprzeć Nicolasa Sarkozy’ego w drugiej turze wyborów prezydenckich. Inicjatorzy powstania partii sprzeciwili się tym samym koncepcjom lidera UDF François Bayrou, który nie opowiedział się wprost za żadnym z kandydatów, a także ogłosił powstanie nowego ugrupowania o nazwie Ruch Demokratyczny.

Powołanie NC ogłoszono 29 maja 2007. Akces do niego zgłosiła m.in. większość posłów z frakcji UDF. Na czele stanął dotychczasowy przewodniczący frakcji deputowanych Hervé Morin, który wkrótce objął funkcję ministra obrony narodowej w pierwszym rządzie François Fillona.

W wyborach parlamentarnych, które odbyły się 10 i 17 czerwca 2007, NC uzyskała ponad 20 mandatów w Zgromadzeniu Narodowym (przy czym wszyscy wybrani jej deputowani kandydowali, mając we swoich okręgach wyborczych wsparcie UMP).

NC weszła w skład większości prezydenckiej, frakcja partii liczyła pod koniec kadencji ponad 20 posłów (w tym paru związanych z AC i CD), kierował nią przez większą część kadencji François Sauvadet. Ugrupowanie posiadało w kolejnych rządach François Fillona od jednego do dwóch ministrów i dwóch-trzech sekretarzy stanu. Akces do niego zgłosiło kilkunastu senatorów. W wyborach europejskich w 2009 NC wystartowała wspólnie z koalicjantami rządowymi (UMP i GM). Do PE VII kadencji ugrupowanie wprowadziło trzech swoich przedstawicieli. W 2011 partia weszła w skład nowej centrowej koalicji pod nazwą Sojusz Republikański, Ekologiczny i Społeczny, który nie podjął aktywnej działalności. W 2012 dotychczasowy przewodniczący uzyskał reelekcję, a w wyborach prezydenckich Nowe Centrum wsparło Nicolasa Sarkozy’ego. W wyborach parlamentarnych w tym samym roku NC wystawiło ponad 80 kandydatów, z czego blisko 30 z poparciem UMP[1] (głównie parlamentarzystów i ustępujących członków rządu), uzyskując kilkanaście mandatów. Przed wyborami doszło jednak w partii do faktycznego rozłamu na dwie frakcje, spory dotyczyły przyszłości ugrupowania. Na czele pierwszej stanęli lider partii Hervé Morin i Charles de Courson, na czele tzw. dysydentów Jean-Christophe Lagarde oraz ministrowie Maurice Leroy i François Sauvadet. Pierwsi w nowym parlamencie uzyskali 7 miejsc, drudzy 5 mandatów, wszyscy przystąpili do nowej frakcji demokratów i niezależnych. Wkrótce po wyborach Jean-Christophe Lagarde ogłosił powstanie nowego ugrupowania centrowego. W 2012 partia przystąpiła do federacyjnej Unii Demokratów i Niezależnych, w 2014 z listy współtworzonej przez unię europosłem został Jean-Marie Cavada z NC.

W grudniu 2016 ugrupowanie przyjęło nową nazwę[2]. W 2017 z ramienia UDI wprowadziła kilkuosobową reprezentację do niższej izby parlamentu. W grudniu 2017 Centryści opuścili Unię Demokratów i Niezależnych[3]. W 2019 porozumieli się z Republikanami w sprawie wspólnego startu do PE[4] (co umożliwiło im uzyskanie swojego przedstawiciela w tym gremium).

Politycy Les Centristes[edytuj | edytuj kod]

 Z tym tematem związana jest kategoria: Politycy Les Centristes.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Élections législatives 2012 (fr.). france-politique.fr. [dostęp 2012-06-18].
  2. UDI: adieu le «Nouveau Centre», bonjour «Les Centristes» (fr.). leparisien.f, 11 grudnia 2016. [dostęp 2017-05-14].
  3. Les Centristes d'Hervé Morin s'affranchissent de l'UDI (fr.). liberation.fr, 16 grudnia 2017. [dostęp 2018-01-05].
  4. Info RL. Nathalie Colin-Oesterlé en 6e position sur la liste Bellamy aux Européennes (fr.). republicain-lorrain.fr, 16 marca 2019. [dostęp 2019-05-27].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]