Leszek Żukowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Leszek Żukowski
Antek
Ilustracja
Leszek Żukowski (2017)
major major
Data i miejsce urodzenia 11 lutego 1929
Kutno
Przebieg służby
Lata służby 1942–1944
Siły zbrojne Armia Krajowa
Jednostki Szare Szeregi, Batalion Chrobry I, Batalion Łukasiński
Stanowiska strzelec, łącznik
Główne wojny i bitwy powstanie warszawskie
Późniejsza praca inżynier, nauczyciel akademicki, prezes Zarządu Głównego Światowego Związku Żołnierzy Armii Krajowej
Odznaczenia
Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Warszawski Krzyż Powstańczy Krzyż Partyzancki Krzyż Armii Krajowej Krzyż Oświęcimski Medal Komisji Edukacji Narodowej Medal Pro Memoria Medal Pro Patria Srebrny Krzyż „Za Zasługi dla ZHP” Medal „Milito Pro Christo” Krzyż Kawalerski Orderu Zasługi RFN

Leszek Stanisław Żukowski, pseud. Antek (ur. 11 lutego 1929 w Kutnie[1]) – polski inżynier technologii węgla i nauczyciel akademicki, profesor nauk technicznych. W okresie okupacji żołnierz Szarych Szeregów i Armii Krajowej, strzelec i łącznik podczas powstania warszawskiego, więzień obozów koncentracyjnych. Major WP w stanie spoczynku, od 2013 prezes Zarządu Głównego Światowego Związku Żołnierzy Armii Krajowej.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Syn Wacława i Marii. Jego matka była nauczycielką, a ojciec kierownikiem młyna Państwowych Zakładów Zbożowych.

Do 1939 ukończył pięć oddziałów Szkoły Powszechnej nr 2 w Kutnie. W 1940 jego rodzina została wysiedlona z rodzinnego miasta i przeniosła się do Warszawy. Żukowski kontynuował tam naukę w ramach tajnych kompletów[1]. Od sierpnia 1942 działał pod pseudonimem Antek w Szarych Szeregach[2]. Brał udział w powstaniu warszawskim. Walczył m.in. w rejonie Ogrodu Krasińskich, Arsenału i Pasażu Simonsa. Był strzelcem oraz łącznikiem[3]. Stolicę opuścił we wrześniu wraz z ludnością cywilną[2]. Został następnie osadzony w obozie koncentracyjnym Flossenbürg. Pracował w fabryce samolotów Messerschmitt, a potem w kamieniołomach. W kwietniu 1945 został ewakuowany przed frontem w ramach marszu śmierci do obozu koncentracyjnego w Dachau. Miesiąc później, po wyzwoleniu przez wojska amerykańskie, został przewieziony do ośrodka we Freimann na rekonwalescencję. Od września 1945 kontynuował naukę w Szkole Polskiej w Wildflecken, a od czerwca 1946 w Polskiej Wyższej Szkole Technicznej w Esslingen koło Stuttgartu. Do Polski powrócił w czerwcu 1947[1].

W 1952 ukończył studia na Wydziale Technologii Drewna Szkoły Głównej Gospodarstwa Wiejskiego w Warszawie[1]. Następnie został asystentem w Instytucie Badawczym Leśnictwa w Warszawie. W latach 1957–1970 pracował w Laboratorium Branżowym Płyt Pilśniowych w Czarnej Wodzie, przekształconym w Ośrodek Badawczo-Rozwojowy Przemysłu Płyt Drewnopochodnych, zajmował tam stanowisko zastępcy kierownika. W latach 1970–1979 był zatrudniony w Zjednoczeniu Przemysłu Budowy Maszyn Ciężkich w Warszawie jako kierownik działu studiów. Później został dyrektorem technicznym polsko-kubańskiego biura projektów w Hawanie[1].

Uzyskiwał kolejne stopnie naukowe (doktora i doktora habilitowanego). W 1986 otrzymał tytuł naukowy profesora[4]. Pracował m.in. w Instytucie Badawczym Leśnictwa i przedsiębiorstwach przemysłowych. Od 1979 do czasu przejścia na emeryturę w 1995 był nauczycielem akademickim w SGGW. Kierował na tej uczelni Katedrą Organizacji, Ekonomiki i Projektowania Zakładów Przemysłu Drzewnego oraz Wydziałem Technologii Drewna[1]. W pracy naukowej specjalizował się w zagadnieniach z zakresu projektowania, organizacji i ekonomiki zakładów przemysłu drzewnego, technologii tworzyw drzewnych[4].

Od czasu przejścia na emeryturę zaangażowany w działalność organizacji społecznych[1]. Działacz m.in. w Fundacji Polsko-Niemieckie Pojednanie i Fundacji Polskiego Państwa Podziemnego. W 2013 został prezesem Zarządu Głównego Światowego Związku Żołnierzy Armii Krajowej.

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Publikacje[edytuj | edytuj kod]

  • Projektowanie zakładów przemysłu drzewnego. Warszawa: 1985. ISBN 978-83-00-01949-6.
  • Wspomnienia młodocianego więźnia obozu koncentracyjnego. W: Relacje i wspomnienia obywateli polskich z pracy niewolniczej i przymusowej na rzecz III Rzeszy 1939–1945. Warszawa: 2005. ISBN 83-87049-21-2.
  • Flossenbürg: przewodnik (i nie tylko). Warszawa: 2014. ISBN 978-83-62855-24-7.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e f g h Prof. dr hab. Leszek Żukowski. armiakrajowa.org.pl. [dostęp 2014-07-11].
  2. a b Leszek Stanisław Żukowski. 1944.pl. [dostęp 2014-07-11].
  3. Prof. Żukowski: przeżył Flossenburg i Marsz Śmierci. konin24.info, 21 kwietnia 2014. [dostęp 2017-11-22].
  4. a b Leszek Żukowski w bazie „Ludzie nauki” portalu Nauka Polska (OPI). [dostęp 2014-07-11].
  5. Postanowienie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 19 listopada 2013 r. o nadaniu orderów (M.P. z 2014 r. poz. 489 – pkt 1.).
  6. Zakończenie obchodów 75. rocznicy przekształcenia Związku Walki Zbrojnej w Armię Krajową. kombatanci.gov.pl, 19 lutego 2017. [dostęp 2017-08-02].
  7. Federalny Krzyż Zasługi dla weteranów powstania warszawskiego. dzieje.pl, 16 kwietnia 2015. [dostęp 2016-08-27].