Leszek Solski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Leszek Solski
Imię i nazwisko przy narodzeniu Leszek Kazimierz Solski
Data i miejsce urodzenia 23 listopada 1935
Baranowicze, Polska
Data i miejsce śmierci 10 kwietnia 2010
Smoleńsk, Rosja
Przyczyna śmierci Katastrofa polskiego Tu-154 w Smoleńsku
Miejsce spoczynku Cmentarz Srebrzysko
Zawód inżynier budownictwa, działacz społeczny
Miejsce zamieszkania Gdańsk, Sopot
Tytuł naukowy magister inżynier
Edukacja Wydział Budownictwa Wodnego Politechniki Gdańskiej
Rodzice Halina Kawecka
Kazimierz Solski
Małżeństwo Ewa Solska
Dzieci Joanna, Hanna
Krewni i powinowaci Adam Solski (stryj)
Odznaczenia
Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (pośm.)
Grób Leszka Solskiego na Cmentarzu Srebrzysko

Leszek Kazimierz Solski (ur. 23 listopada 1935[1] w Baranowiczach, zm. 10 kwietnia 2010 w Smoleńsku) – polski działacz Rodzin Katyńskich.

Życiorys[edytuj]

Jego rodzicami byli: Halina, z domu Kawecka i kapitan Kazimierz Solski (1900-1940), oficer artylerii konnej w szeregach 9 Dywizjonu Artylerii Konnej Nowogródzkiej Brygady Kawalerii (był m.in. adiutantem gen. Władysława Andersa)[2], aresztowany w 1939 przez NKWD, więziony w obozie w Kozielsku i 17 kwietnia 1940 zamordowany w Katyniu. Brat Kazimierza, major Adam Solski był osadzony wspólnie z nim obozie kozielskim i 9 kwietnia 1940 także został ofiarą zbrodni katyńskiej[3].

Pod koniec II wojny światowej trafił przez obóz w Pruszkowie do Buchenwaldu, a następnie do obozu pracy w Lehrte koło Hanoweru, skąd wraz z matką został uwolniony dzięki staraniom jej szwagra[4]. Po powrocie do Polski po wojnie zamieszkali w Toruniu.

Absolwent Wydziału Budownictwa Wodnego Politechniki Gdańskiej[5].

Po przejściu na emeryturę oddawał się swoim hobby, zapisał się do Uniwersytetu Trzeciego Wieku, od końca lat 80 działał w ramach Rodzin Katyńskich. W 1990 dzięki wsparciu pracowników Biblioteki Politechniki Gdańskiej zorganizował w Gdańsku wystawę „Fotograficzne archiwum pamiątek po zamordowanych z Gdańskiej Rodziny Katyńskiej”, którą obejrzeli m.in. Ronald Reagan i Nancy Reagan[6]. Później był współtwórcą epitafium katyńskiego w kościele św. Brygidy w Gdańsku[7].

Zginął 10 kwietnia 2010 w katastrofie polskiego samolotu Tu-154 w Smoleńsku[8], udając się wraz z polską delegacją na uroczystości 70. rocznicy zbrodni katyńskiej (w Katyniu zamordowani zostali jego ojciec Kazimierz i stryj Adam[9]). 16 kwietnia 2010 został pośmiertnie odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski[10]. 22 kwietnia 2010 pochowano go w Alei Zasłużonych na cmentarzu Srebrzysko w Gdańsku-Wrzeszczu[11].

Był żonaty z Ewą[12], z którą miał córki Joannę i Hannę[13]. Mieszkali w Gdańsku, a przez ostatnie dwadzieścia lat w Sopocie[14].

17 kwietnia 2011 w kościele „Gwiazda Morza” w Sopocie odsłonięto poświęconą mu tablicę pamiątkową[15].

Przypisy

  1. Список погибших при авиакатастрофе Ту-154 w serwisie lifenews.ru [dostęp 12 maja 2010]
  2. Barbara Stanisławczyk: Ostatni krzyk. Od Katynia do Smoleńska historie dramatów i miłości. Poznań: Dom Wydawniczy „Rebis”, 2011, s. 205-206, 208. ISBN 978-83-7510-814-9.
  3. Barbara Stanisławczyk: Ostatni krzyk. Od Katynia do Smoleńska historie dramatów i miłości. Poznań: Dom Wydawniczy „Rebis”, 2011, s. 210-211, 213. ISBN 978-83-7510-814-9.
  4. Barbara Stanisławczyk: Ostatni krzyk. Od Katynia do Smoleńska historie dramatów i miłości. Poznań: Dom Wydawniczy „Rebis”, 2011, s. 216-217. ISBN 978-83-7510-814-9.
  5. Leszek Solski. tvn24.pl, 11 kwietnia 2010. [dostęp 28 kwietnia 2010].
  6. Leszek Solski. tokfm.pl, 15 kwietnia 2010. [dostęp 28 kwietnia 2010].
  7. Barbara Stanisławczyk: Ostatni krzyk. Od Katynia do Smoleńska historie dramatów i miłości. Poznań: Dom Wydawniczy „Rebis”, 2011, s. 231. ISBN 978-83-7510-814-9.
  8. Lista pasażerów i załogi samolotu TU-154. mswia.gov.pl, 10 kwietnia 2010. [dostęp 28 kwietnia 2010].
  9. Barbara Stanisławczyk: Ostatni krzyk. Od Katynia do Smoleńska historie dramatów i miłości. Poznań: Dom Wydawniczy „Rebis”, 2011, s. 26. ISBN 978-83-7510-814-9.
  10. Komunikat Nr 163/VI kad.. Biuro Prasowe Kancelarii Sejmu, 16 kwietnia 2010. [dostęp 28 kwietnia 2010].
  11. Leszek Solski spoczął w Alei Zasłużonych w Gdańsku. wiadomosci.wp.pl, 22 kwietnia 2010. [dostęp 28 kwietnia 2010].
  12. Barbara Stanisławczyk: Ostatni krzyk. Od Katynia do Smoleńska historie dramatów i miłości. Poznań: Dom Wydawniczy „Rebis”, 2011, s. 26. ISBN 978-83-7510-814-9.
  13. Barbara Stanisławczyk: Ostatni krzyk. Od Katynia do Smoleńska historie dramatów i miłości. Poznań: Dom Wydawniczy „Rebis”, 2011, s. 222-223. ISBN 978-83-7510-814-9.
  14. Barbara Stanisławczyk: Ostatni krzyk. Od Katynia do Smoleńska historie dramatów i miłości. Poznań: Dom Wydawniczy „Rebis”, 2011, s. 227. ISBN 978-83-7510-814-9.
  15. Sopot: Odsłonięto tablicę ku czci Leszka Solskiego. dziennikbaltycki.pl, 17 kwietnia 2011. [dostęp 21 kwietnia 2011].