Leszek Wojtasiak

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Leszek Jan Wojtasiak (ur. 12 maja 1961 w miejscowości Ujazd) – polski polityk samorządowy i przedsiębiorca, w latach 2006–2013 wicemarszałek województwa wielkopolskiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Od połowy lat 80. do 1993 pracował w Państwowej Stadninie Koni w Iwnie, m.in. jako zastępca kierownika gospodarstwa. Prowadził następnie własną działalność gospodarczą, zajmował też kierownicze stanowiska w spółkach prawa handlowego.

W latach 1990–1994 był radnym Kostrzyna. W 2001 wstąpił do Platformy Obywatelskiej. Z listy tego ugrupowania w wyborach samorządowych w 2006 uzyskał mandat radnego sejmiku wielkopolskiego. Na pierwszym posiedzeniu został powołany na funkcję wicemarszałka województwa. W wyborach w 2010 po raz drugi został radnym województwa. 1 grudnia tego samego roku ponownie objął stanowisko wicemarszałka[1]. Został odwołany 25 lutego 2013[2]. W listopadzie tego samego roku złożył mandat radnego sejmiku[3]. W 2014 z powodzeniem ubiegał się o ponowny wybór na radnego województwa[4], 1 grudnia tego samego roku został członkiem nowego zarządu województwa[5]. 24 kwietnia 2017 podał się do dymisji[6]. W 2018 nie kandydował ponownie w wyborach samorządowych.

W 2010 otrzymał Złoty Krzyż Zasługi[7].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Wielkopolska. Koalicja PO-PSL w sejmiku, Marek Woźniak – marszałkiem. money.pl, 1 grudnia 2010. [dostęp 2013-02-25].
  2. Sejmik odwołał wicemarszałka województwa wielkopolskiego L. Wojtasiaka. rp.pl, 25 lutego 2013. [dostęp 2013-02-25].
  3. Były wicemarszałek złożył mandat. radiomerkury.pl, 7 listopada 2013. [dostęp 2013-11-04].
  4. Wybory Samorządowe: PO ma mniej głosów, ale wygrywa z PSL. gloswielkopolski.pl, 21 listopada 2014. [dostęp 2014-11-21].
  5. Sejmik: W koalicji PO-PSL po staremu z wyjątkiem unijnych dotacji. gloswielkopolski.pl, 1 grudnia 2014. [dostęp 2014-12-01].
  6. Dymisja Leszka Wojtasiaka z PO. „Jestem nękany przez służby”. gloswielkopolski.pl, 24 kwietnia 2017. [dostęp 2017-04-24].
  7. M.P. z 2011 r. nr 12, poz. 125

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]