Przejdź do zawartości

Leszek Zasztowt

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Leszek Zasztowt
Państwo działania

 Polska

Data i miejsce urodzenia

25 lutego 1953
Olsztyn

Profesor nauk humanistycznych
Specjalność: historia
Alma Mater

Uniwersytet Warszawski

Profesura

2009

Dyrektor
Instytucja

Instytut Historii Nauki PAN

Okres spraw.

2007–2015

Odznaczenia
Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi

Leszek Zasztowt (ur. 25 lutego 1953 w Olsztynie) – polski historyk.

Życiorys

[edytuj | edytuj kod]

Ukończył XXXIX Liceum Ogólnokształcące im. Lotnictwa Polskiego w Warszawie, następnie studiował historię na Uniwersytecie Warszawskim. Od 1978 pracownik w Instytucie Historii Nauki PAN (wcześniej Instytut Historii Nauki, Oświaty i Techniki PAN; w latach 2007-2015 dyrektor Instytutu). Od 1998 pracownik Studium Europy Wschodniej Uniwersytetu Warszawskiego (od 2006 profesor UW; od 2009 profesor ,,belwederski"). Przewodniczący Rady Naukowej Archiwum Polskiej Akademii Nauk w Warszawie[1]. Od 1991 sekretarz, a od 2010 prezes Komitetu Kasy im. Józefa Mianowskiego - Fundacji Popierania Nauki. Od 2002 członek korespondent, członek zwyczajny i sekretarz generalny w latach 2011-2020, a następnie wiceprezes (2020-2023) Towarzystwa Naukowego Warszawskiego[2]. 27 listopada 2024 w czasie Zgromadzenia Ogólnego TNW został wyróżniony członkostwem honorowym[3]. Jest członkiem Komisji Historii Nauki Polskiej Akademii Umiejętności, a także Komitetu Historii Nauki i Techniki PAN. Stypendysta Programu Fulbrighta na Uniwersytecie Kalifornijskim w Berkeley (1999/2000), stypendysta British Academy (1988). Wykładał gościnnie na uniwersytetach w Brnie (Czechy) i w Lund (Szwecja). Członek Collegium Invisibile[4].

Zajmuje się historią Europy Środkowo-Wschodniej i Rosji XIX-XX w.: dziejów politycznych, historii kultury, nauki i oświaty, procesów społecznych, narodowościowych i wyznaniowych. Odznaczony Złotym Krzyżem Zasługi w roku 2014[5] oraz Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski w roku 2025[6]. Syn doktora medycyny Janusza Zasztowta, brata Haliny Zasztowt-Sukiennickiej[7]. Wnuk wileńskiego socjalisty inżyniera Aleksandra Zasztowta.

Publikacje

[edytuj | edytuj kod]
  • Under a Double Headed Eagle: Józef Mianowski: Biography of a Conservative. Wyd. 2024. Paderborn: Brill | Schöningh, 2024. ISBN 978-3-657-79472-0.
  • Józef Mianowski. Biografia konserwatysty, Warszawa 2021
  • Rok 1918. Odrodzona Polska i Sowiecka Rosja w nowej Europie, redakcja: L. Zasztowt, J. Szumski, Warszawa 2019, t.I: 489 s.; t. II: 402 s.
  • Melting Puzzle. The Nobility, Society, Education and Scholarly Life in East Central Europe (1800s-1900s), "Bibliotheca Europae Orientalis", vol. XLIX, studia 7, Warsaw 2018, 367 p.
  • L. Zasztowt, J. Schiller-Walicka (red.), Historia nauki polskiej, T. X, 1944-1989, Warszawa 2015, część 1 - Warunki rozwoju nauki polskiej, 448 s.; część 2 - Instytucje, 718 s., część 3 - Idee i polityka, 446 s.
  • L. Zasztowt, P. Hübner, J. Piskurewicz, J. Soszyński, A History of the Józef Mianowski Fund, translated and edited by Jacek Soszyński, Warsaw 2013, 166 p.
  • Akademie nauk, uniwersytety, organizacje nauki. Polsko-rosyjskie relacje w sferze nauki XVIII-XX w., red. L. Zasztowt, Warszawa 2013, 756 s.
  • Kasa Mianowskiego 1881-2011, red. L. Zasztowt, Warszawa 2011, 468 s.
  • East and West. History and Contemporary State of Eastern Studies, red. L. Zasztowt, J. Malicki, "Bibliotheca Europae Orientalis", vol. XXXIV, didactica 5, Warsaw 2009, 338 s.
  • Europa Środkowo-Wschodnia a Rosja XIX-XX wieku. W kręgu edukacji i polityki, "Bibliotheca Europae Orientalis", T. XXVII, Studia 3, "Przegląd Wschodni", Wydawnictwo Retro-Art, Warszawa 2007 (druk 2008), 561 s.
  • Instytut Historii Nauki Polskiej Akademii Nauk w latach 1953-2003. Księga jubileuszowa z okazji pięćdziesięciolecia działalności, red. L. Zasztowt, J. Schiller, Instytut Historii Nauki PAN, Warszawa 2004 (druk 2005), 508 s.
  • Kresy 1832-1864. Szkolnictwo na ziemiach litewskich i ruskich dawnej Rzeczypospolitej. Towarzystwo Naukowe Warszawskie, Instytut Historii Nauki PAN, Warszawa 1997, 456+16 s. nlb+2 mapy.
  • L. Zasztowt, P. Hübner, J. Piskurewicz, Kasa im. Józefa Mianowskiego – Fundacja Popierania Nauki 1881-1991, nakładem Kasy Mianowskiego, Warszawa 1992, 70 s.
  • Popularyzacja nauki w Królestwie Polskim 1864-1905, Ossolineum, Wrocław 1989, 278 s.

Przypisy

[edytuj | edytuj kod]
  1. ↑ jubileusz-60-lecia-archiwum-polskiej-akademii-nauk. [dostęp 2014-05-14]. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-05-14)].
  2. ↑ Prezydium Zarządu wybrane 25 listopada 2010 r.. tnw.waw.pl. [dostęp 2011-07-15]. [zarchiwizowane z tego adresu (18 lipca 2011)].
  3. ↑ Wybraliśmy 18 nowych członków zwyczajnych TNW oraz członka honorowego prof. Leszka Zasztowta, https://www.tnw.waw.pl/, 28 listopada 2024 [dostęp 2024-11-28].
  4. ↑ Lista tutorów Collegium Invisibile. ci.edu.pl. [dostęp 2011-04-02].
  5. ↑ Postanowienie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 30 kwietnia 2014 r. o nadaniu odznaczeń [online].
  6. ↑ M.P. z 2025 r. poz. 885
  7. ↑ Sukiennicka z Zasztowtów Halina (Zasztowt-Sukiennicka) (1900-1998). Internetowy Polski Słownik Biograficzny (PSB, tom XLV, 2007-2008). [dostęp 2019-07-17].

Linki zewnętrzne

[edytuj | edytuj kod]
Źródło: „https://pl.wikipedia.org/w/index.php?title=Leszek_Zasztowt&oldid=78764959”