Leukocytoza

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Inne określone zaburzenia dotyczące krwinek białych
ICD-10 D72.8

Leukocytoza – zwiększona liczba leukocytów (krwinek białych) w morfologii krwi obwodowej. Na ich ilość składają się różne rodzaje krwinek: neutrofile (40–75%), eozynofile (do 4%), bazofile (do 2%), limfocyty (20–40%) oraz monocyty (do 9%)[1].

W zależności od tego, który z rodzajów leukocytów występuje we krwi obwodowej w zwiększonej liczbie (określanej po wykonaniu rozmazu krwi obwodowej), mówimy o neutrofilii, eozynofilii, bazofilii, limfocytozie lub monocytozie. Najczęściej jednak leukocytoza przebiega z neutrofilią.

Norma[edytuj]

Prawidłowa liczba leukocytów u dorosłego człowieka wynosi od 4000 do 10 000 w 1 mm³ krwi.

Zobacz też[edytuj]

Przypisy

  1. Kazimierz Kuliczkowski, Maria Podolak-Dawidziak: Hematologia: skrypt. Wrocław: Akademia Medyczna im. Piastów Śląskich, 2007, s. 33. ISBN 978-83-7055-095-0.

Star of life.svg Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć medycznych i pokrewnych w Wikipedii.