Leukoencefalopatia podkorowa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Leukoencefalopatia podkorowa (choroba Binswangera, ang. Binswanger's disease, subcortical leukoencephalopathy, subcortical arteriosclerotic encephalopathy) – rzadko rozpoznawana postać otępienia naczyniopochodnego. Na obraz kliniczny choroby Binswangera składają się zespół otępienny, objawy ogniskowe, częste są napady padaczkowe. Niemal wyłącznie dotyczy pacjentów z nadciśnieniem tętniczym; częstsza jest u mężczyzn. W tomografii komputerowej stwierdza się symetryczne ogniska hipodensyjne w istocie białej (leukoarajoza).

Pierwszy jednostkę chorobową opisał Otto Binswanger w 1894 roku[1]. Alois Alzheimer wprowadził eponim choroby Binswangera w 1902[2]. Olszewski w 1962 przedstawił obszerny opis zespołu[3]. Obecnie pojęcia używa się stosunkowo rzadko, przez niektórych uważane jest za nieprecyzyjne[4].

Przypisy

  1. Binswanger O. Die Abgrenzung der allgemeinen progressiven Paralyse. „Berliner klinische Wochenschrift”. 31, s. 1103-1105; 1137-1139; 1180-1186, 1894. 
  2. Alzheimer A. Die Seelenstörungen auf arteriosklerotischer Grundlage. „Allgemeine Zeitschrift für Psychiatrie”. 59, s. 695-711, 1902. 
  3. Olszewski J. Subcortical arteriosclerotic encephalopathy. Review of the literature on the so-called Binswanger's disease and presentation of two cases. „World Neurol”. 3, s. 359–75, 1962. PMID: 14481961. 
  4. Pantoni L., Garcia J.H.. The significance of cerebral white matter abnormalities 100 years after Binswanger's report. A review. „Stroke”. 26 (7), s. 1293–1301, 1995. PMID: 7604429. 

Star of life.svg Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć medycznych i pokrewnych w Wikipedii.