Levin August von Bennigsen

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Hrabia Levin August von Bennigsen, obraz George'a Dawe'a

Hrabia Levin August Gottlieb Theophil von Bennigsen (ros. Леонтий Леонтьевич Беннигсен), (ur. 10 lutego 1745 w Brunszwiku w Niemczech, zm. 3 grudnia 1826 w Bantein niedaleko Hildesheim w Niemczech), rosyjski generał w czasie wojen napoleońskich.

Urodził się w Brunszwiku niedaleko Hanoweru. Służył z sukcesami w armii hanowerskiej (z której odszedł w 1764 r.); jako oficer piechoty gwardii był uczestnikiem wojny siedmioletniej.

W 1773 r. zaczął służbę w armii rosyjskiej jako oficer polowy Wiackiego Regimentu Muszkieterów. Walczył przeciwko Turkom w 1774 r. i 1778 r., awansując na podpułkownika następnego roku. W 1787 r. jego udział w szturmie Oczakowa zapewnił mu awans do rangi brygadiera, po czym odznaczył się wielokrotnie w walkach z powstaniem kościuszkowskim oraz w wojnie perskiej w 1796 r. W 1794 r. został odznaczony Orderem św. Jerzego trzeciego stopnia i dostał posiadłość w gubernatorstwie mińskim, po czym awansował na generała-majora za osiągnięcia w poprzednich kampaniach.

W 1798 r. został zwolniony ze służby wojskowej przez cara Pawła I za swoje kontakty z Platonem Zubowem. Wiadomo, że brał aktywny udział w planowaniu spisku na życie Pawła I, lecz jego rola w zabójstwie tegoż pozostaje kwestią nierozstrzygniętą. Car Aleksander I mianował go generałem-gubernatorem Litwy w 1801 r. i w 1802 r. generałem kawalerii.

W 1806 r. był dowódcą jednej z rosyjskich armii walczącej przeciwko Napoleonowi, w bitwie pod Pułtuskiem, a osobiście zmierzył się z nim w bitwie pod Pruską Iławą (dzisiejszy Bagrationowsk). W bitwie pod Pułtuskiem udało mu się powstrzymać atak wojsk francuskich pod dowództwem Jeana Lannesa, ale mimo to wycofał się. Za bitwę pod Pułtuskiem dostał Order Świętego Jerzego II klasy, a po bitwie pod Pruską Iławą został nagrodzony Orderem Świętego Andrzeja (najwyższym odznaczeniem w Imperium Rosyjskim}.

Mógł teraz głosić, że zapoczątkował pierwszy odwrót Napoleona. Sześć miesięcy później doznał miażdżącej klęski w bitwie pod Frydlandem, która doprowadziła do pokoju w Tylży.

Bennigsen był krytykowany za bitwę pod Frydlandem i za dyscyplinę w armii, dlatego odszedł z niej na kilka lat, ale w kampanii w 1812 r. pojawił się ponownie na bardzo odpowiedzialnych pozycjach. Był uczestnikiem bitwy pod Borodino pokonując Murata w starciu pod Tarutino, gdzie został ranny w nogę. Po kłótni z marszałkiem Kutuzowem, rosyjskim szefem sztabu, został zmuszony do odejścia z aktywnej służby w armii.

Po śmierci Kutuzowa został ponownie przywrócony do służby jako głównodowodzący. Bennigsen brał udział w bitwach pod Budziszynem i pod Lützen. Następnie prowadził jedną z kolumn, która przeprowadziła decydujący atak ostatniego dnia bitwy pod Lipskiem. Tego samego dnia od cara Aleksandra I, otrzymał tytuł hrabiowski. Wkrótce po tym dowodził siłami działającymi przeciw marszałkowi Davoutowi w północnych Niemczech, gdzie najbardziej znaną akcją z jego udziałem jest roczne oblężenie Hamburga (1813-1814). Po traktacie pokojowym w Fontainebleau za wszystkie swoje zasługi podczas wojen napoleońskich został nagrodzony Orderem Świętego Jerzego I klasy – najwyższym wojskowym odznaczeniem Imperium Rosyjskiego; posiadał również II i III klasę tego Orderu oraz Order Świętego Aleksandra Newskiego, Order Świętej Anny, Order Świętego Włodzimierza, pruski Order Czarnego Orła, duński Order Słonia, francuską Legię Honorową, szwedzki Królewski Order Miecza i austriacki Order Marii Teresy.

Dowództwo utrzymał do 1818 r., kiedy to odszedł z aktywnej służby i osiadł w swojej hanowerskiej posiadłości w Bantein niedaleko Hildesheim. Pod koniec życia całkowicie stracił wzrok. Jego synem był hr. Aleksander Levin von Bennigsen.