Lew Mechlis

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Lew Mechlis

Lew Zacharowicz Mechlis (ur. 13 stycznia 1889 w Odessie, zm. 13 lutego 1953 w Moskwie) – sowiecki działacz państwowy i partyjny.

Urodził się w rodzinie urzędnika. Pracował jako nauczyciel. W 1907–1910 członek lewicowej partii syjonistycznej "Poalej Syjon". W czasie wojny domowej 1918–1920 wykonywał zadania partii w Armii Czerwonej. 1920-1921 na Krymie pomagał Rozalii Ziemlaczce mordować carskich oficerów, którzy oddali się do niewoli[1].

W 1921–1926 pracował na stanowiskach partyjnych i w radach. Po ukończeniu Instytutu Czerwonej Profesury w 1930 kierownik Wydziału Wydawnictw Komitetu Centralnego WKP(b), jednocześnie członek kolegium redakcyjnego gazety Prawda.

W 1937–1940 szef Głównego Zarządu Politycznego (GZP) Armii Czerwonej. W 1940–1941 komisarz ludowy Kontroli Państwowej ZSRR. W 1941 znowu wyznaczony na szefa GZP Armii Czerwonej. W maju 1942 przedstawiciel Stawki Najwyższego Naczelnego Dowództwa na Froncie Krymskim. Nie wywiązał się z zadania zorganizowania skutecznej obrony, za co był usunięty ze stanowiska. Podczas masakry w Teodozji zachęcał sowieckich żołnierzy do wymordowania rannych jeńców w szpitalu wojskowym.

Dalej członek Rad Wojennych szeregu armii i frontów. W 1946–1950 minister Kontroli Państwowej ZSRR. Na 17 zjeździe WKP(b) wybrany na zastępcę członka Komitetu Centralnego, a na 18 i 19 zjazdach członkiem KC. W 1938–1952 członek Biura Organizacyjnego KC WKP(b).

Nazywany "Ponurym Demonem", był jednym z najbardziej znienawidzonych ludzi w Armii Czerwonej[2]. Wyróżniał się skrajną nadgorliwością; jako szef Głównego Zarządu Politycznego od grudnia 1939 objeździł Syberię, wydając masowe wyroki śmierci na oficerów i komisarzy[3]. Gdy po ataku Niemiec na ZSRR żołnierze Wehrmachtu używali "żywych tarcz" z cywilnych mieszkańców ZSRR, Mechlis rozkazał Armii Czerwonej mordować cywilów seriami z karabinów maszynowych[4].

Deputowany i członek Prezydium Rady Najwyższej ZSRR 1 i 2 kadencji. Odznaczony 4 orderami Lenina i 8 innymi orderami (m.in. Order Virtuti Militari IV klasy[5][6]) oraz medalami. Pochowany na Placu Czerwonym w Moskwie.


Przypisy

  1. Donald Rayfield, Stalin i jego oprawcy, Warszawa 2009, s. 349.
  2. Donald Rayfield, Stalin i jego oprawcy, Warszawa 2009, s. 349.
  3. Donald Rayfield, Stalin i jego oprawcy, Warszawa 2009, s. 350.
  4. Donald Rayfield, Stalin i jego oprawcy, Warszawa 2009, s. 350.
  5. 24 czerwca 1946 „za wybitne zasługi przy wyzwoleniu Polski spod okupacji niemieckiej” M.P. z 1947 r. Nr 27, poz. 210
  6. Polish Order of the Virtuti Militari Recipients 1792-1992. [dostęp 7 stycznia 2010].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Bolszaja Sowietskaja Encykłopedija t.16 str.198, Wyd. 1974
  • Simon Sebag Montefiore, Stalin. Dwór czerwonego cara, Warszawa 2004.
  • Donald Rayfield, Stalin i jego oprawcy, Warszawa 2009.