Lewica, Ekologia, Wolność

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Lewica, Ekologia, Wolność
Lider Nichi Vendola
Data założenia 22 października 2010
Data rozwiązania 17 grudnia 2016
Ideologia polityczna eurokomunizm, socjalizm, zielona polityka, feminizm
Poglądy gospodarcze socjalizm
strona oficjalna
Marco di Lello, Grazia Francescato, Claudio Fava, Nichi Vendola i Umberto Guidoni

Lewica, Ekologia, Wolność (wł. Sinistra Ecologia Libertà, SEL) – włoska koalicja lewicowych partii politycznych powołana w 2009, od 2010 do 2016 jednolite ugrupowanie polityczne.

Historia[edytuj]

Blok pod nazwą Lewica i Wolność (Sinistra e libertà) został oficjalnie powołany 16 marca 2009 celem wspólnego startu w wyborach do Parlamentu Europejskiego. Utworzyło go łącznie pięć pozaparlamentarnych ugrupowań komunistycznych, socjalistycznych i zielonych. W jego skład weszły:

Pod koniec VI kadencji do partii członkowskich należało łącznie 13 europosłów. Koalicja uzyskała w głosowaniu 3,12% głosów i nie przekroczyła progu wyborczego[1]. Ugrupowania członkowskie miały powołać jednolitą formację, która po wyborach zmieniła nazwę. Ostatecznie Zieloni i Partia Socjalistyczna zdecydowały się opuścić federację. Pozostałe trzy stronnictwa, wraz z niewielkimi frakcjami z Verdi i PS, pozostały w ramach SEL. Kongres założycielski odbyła się w październiku 2010[2]. Przewodniczącym został Nichi Vendola, a koordynatorem Claudio Fava.

W wyborach w 2013 ugrupowanie wystartowało w koalicji z Partią Demokratyczną. Uzyskało około 3% głosów, co przełożyło się na 7 mandatów w Senacie i 37 mandatów (w tym dodatkowe z uwagi na wygrane przez koalicję wybory) w Izbie Deputowanych[3]. Ugrupowanie pozostało jednak w opozycji do współtworzonych przez PD gabinetów.

17 grudnia 2016 partia została rozwiązana w związku z tworzeniem nowej lewicowej formacji pod nazwą Sinistra Italiana[4], które powstało formalnie w lutym 2017. Kilkunastu deputowanych wywodzących się z SEL przeszło jednak wkrótce z frakcji SI do nowego ruchu politycznego Democratici e Progressisti[5].

Zobacz też[edytuj]

Przypisy

  1. Archivio Storico delle Elezioni. Europee 07/06/2009 (wł.). interno.it. [dostęp 2 kwietnia 2011].
  2. Vendola: la sinistra deve ripartire dalla piazza Fiom (wł.). corriere.it, 23 października 2010. [dostęp 2 kwietnia 2011].
  3. Elezioni 2013 (wł.). corriere.it. [dostęp 2013-02-26].
  4. Vendola traghetta Sel nella „Sinistra italiana” (wł.). rainews.it, 17 grudnia 2016. [dostęp 2017-02-20].
  5. Zanonato-Panzeri-Paolucci, addio al Pd al Parlamento Ue (wł.). corriere.it, 28 lutego 2017. [dostęp 7 marca 2017].