Lewicowa Partia Radykalna

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Lewicowa Partia Radykalna
Data założenia 1972
Adres siedziby Paryż
Ideologia polityczna socjalliberalizm
Barwy czerwony
Strona internetowa

Lewicowa Partia Radykalna (Parti radical de gauche, PRG) – francuska socjalliberalna partia polityczna, działająca od 1972.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Partia powstała w 1972 w wyniku rozłamu między frakcjami Partii Radykalnej. Przyjęła nazwę Ruch Radykalnej-Socjalistycznej Lewicy (Mouvement de la Gauche Radicale-Socialiste), przekształconą rok później na Ruch Radykałów Lewicy (Mouvement des Radicaux de Gauche). WW przeciwieństwie do Partii Radykalnej valoisen skupiała działaczy lewicowych, opowiadających się za współpracą z Partią Socjalistyczną.

Radykałowie popierali lewicowe koalicje rządzące z lat 1981–1986 i 1988–1993. W wyborach parlamentarnych między 1973 a 1993 uzyskiwali od 6 do 14 mandatów w Zgromadzeniu Narodowym. W wyborach prezydenckich 1974 i 1988 popierali François Mitterranda, w 1981 wystawili w pierwszej turze swojego ówczesnego lidera. Na przełomie lat 80. i 90. ugrupowanie współpracowało ze Stronnictwem Demokratycznym[1].

W latach 90. faktycznym przywódcą MRG stał się przedsiębiorca Bernard Tapie. Lista wyborcza radykałów Énergie Radicale uzyskała 12% w wyborach do Parlamentu Europejskiego w 1994, co przyniosło 13 miejsc w PE.

W 1995 MRG wspierał Lionela Jospina w wyborach prezydenckich, rok później został przekształcony w Partię Radykalno-Socjalistyczną (Parti Radical-Socialiste). W 1997 porozumienie z innymi partiami lewicy umożliwiło wprowadzenie 14 deputowanych do niższej izby parlamentu krajowego.

W 1998 PRS zamieniono w Lewicową Partię Radykalną. PRG nadal współpracowała z socjalistami, w 1999 dwóch jej przedstawicieli ze wspólnych list dostało się do Europarlamentu. W 2002 partia wystawiła wyborach prezydenckich własną przedstawicielkę, Christiane Taubirę, która uzyskała w pierwszej turze 2,3% głosów. W tym samym roku parlamentarna reprezentacja radykałów zmniejszyła się o połowę.

Pięć lat później PRG opowiedziała się za kandydaturą Ségolène Royal, były nieformalny lider partii, Bernard Tapie, publicznie wspierał jednak Nicolasa Sarkozy’ego. W wyborach w 2007 radykałowie uzyskali osiem miejsc w Zgromadzeniu Narodowym XIII kadencji. Mandatów nie odnowili jednak dwaj byli przewodniczący partii Roger-Gérard Schwartzenberg i Émile Zuccarelli. W kolejnych latach Lewicowa Partia Radykalna kontynuowała ścisłą współpracę z Partią Socjalistyczną. W 2012 po zwycięstwie popieranego przez nich socjalisty François Hollande’a w wyborach prezydenckich przedstawiciele PRG weszli wówczas w skład nowego rządu. Christiane Taubira, liderka partii Walwari działającej w Gujanie Francuskiej i stowarzyszonej z PRG, została ministrem sprawiedliwości, a Sylvia Pinel ministrem delegowanym ds. rzemiosła i turystyki[2].

W wyborach parlamentarnych w 2012 kandydaci PRG uzyskali trzynaście mandatów w Zgromadzeniu Narodowym XIV kadencji[3]. Radykałowie brali udział w kolejnych rządach socjalistów (ministrami zostawali Jean-Michel Baylet i Annick Girardin), a w 2017 dołączyli do rządu powołanego przez Emmanuela Macrona. W wyborach w tym samym roku pod szyldem PRG trzy osoby zostały wybrane do niższej izby francuskiego parlamentu[4].

W grudniu 2017 Lewicowa Partia Radykalna połączyła się z Partią Radykalną, tworząc wspólne ugrupowanie pod nazwą Mouvement radical[5]. W lutym 2019 doszło jednak do reaktywowania PRG jako samodzielnego podmiotu, na czele którego stanął Guillaume Lacroix[6].

Przewodniczący[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Szczerość i emocje, „Tygodnik Demokratyczny” nr 20 z 14 maja 1989, s. 7.
  2. Décret du 16 mai 2012 relatif à la composition du Gouvernement (fr.). legifrance.gouv.fr, 17 maja 2012. [dostęp 19 października 2014].
  3. Députés PRG élus (fr.). planeteradicale.org. [dostęp 19 czerwca 2012].
  4. Législatives: La République en marche et le MoDem obtiennent une majorité moins large qu'attendu, avec 350 députés sur 577 (fr.). francetvinfo.fr, 18 czerwca 2017. [dostęp 19 czerwca 2017].
  5. Les radicaux se retrouvent après 45 ans de séparation (fr.). lejdd.fr, 9 grudnia 2017. [dostęp 5 stycznia 2018].
  6. Pinel retourne au PRG avec la „grande majorité des anciens radicaux de gauche” (fr.). france24.com, 8 lutego 2019. [dostęp 11 lutego 2019].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]