Liber beneficiorum

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Liber beneficiorum (z łac. Księga dobrodziejstw lub też Księga beneficjów) – księga (spis) beneficjów, dóbr i przywilejów, zwłaszcza kościelnych, sporządzana dla celów statystycznych i podatkowych. Wypisy z takich ksiąg sądy cywilne przyjmowały jako prawomocne dowody w sporach majątkowych.

Najstarszym znanym polskim spisem tego typu jest Liber beneficiorum dioecesis Cracoviensis Jana Długosza (1470-1480). Podobny spis opracował również Jan Łaski.

Bibliografia[edytuj]

Linki zewnętrzne[edytuj]

Zobacz też[edytuj]