Liczba Duchina

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Liczba Duchina (Du) – liczba podobieństwa opisująca wkład przewodnictwa powierzchniowego do różnych efektów elektrokinetycznych i elektroakustycznych, jak również do przewodności elektrycznej i przenikalności heterogenicznych układów ciekłych.

Pojęcie to zostało wprowadzone przez Lykemę w Fundamentals of Interface and Colloid Science[1]. Termin został oficjalnie wprowadzony w 2005 roku, w opracowaniu dotyczącym efektów elektrokinetycznych przygotowanym przez grupę ekspertów dla IUPAC[2].

Liczba Duchina jest stosunkiem przewodności powierzchniowej, do przewodności objętościowej fazy ciekłej , pomnożonej przez promień miejscowej krzywizny powierzchni

Gdy przewodność powierzchniowa jest związana tylko z ruchem jonów powyżej płaszczyzny poślizgu w podwójnej warstwie elektrycznej, przewodność powierzchniowa zależy od potencjału dzeta, który prowadzi do następującego wyrażenia na liczbę Duchina dla elektrolitów symetrycznych z jednakową stałą dyfuzji obu jonów:

Parametr charakteryzuje wkład elektroosmozy w ruch jonów w obszarze podwójnej warstwy elektrycznej:

stała Faradaya,
temperatura,
stała gazowa,
– stężenie jonów w fazie,
wartościowość jonu,
potencjał dzeta,
przenikalność dielektryczna próżni,
– przewodność dielektryczna próżni,
lepkość,
– stała dyfuzji.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. 3. Electric double layers. W: J. Lyklema: Fundamentals of Interface and Colloid Science. T. 2. Londyn: Academic Press, 1991, s. 3.208. DOI: 10.1016/S1874-5679(06)80006-1. ISBN 978-0-12-460525-1.
  2. Ángel V. Delgado: Measurement and Interpretation of Elektrokinetic Phenomena. IUPAC, 2005, s. 1763. (ang.)