Przejdź do zawartości

Liczby doskonałe

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii

Liczba doskonała – liczba naturalna, która jest sumą wszystkich swych naturalnych dzielników właściwych (to znaczy od niej mniejszych)[1]. Korzystając z pojęcia funkcji σ, można liczby doskonałe definiować jako te, dla których zachodzi warunek:

.

Najmniejszą liczbą doskonałą jest , ponieważ . Następną jest , ponieważ: .

Kolejnymi są: , , , , i .

Największą znaną obecnie (21 października 2024) liczbą doskonałą jest . Liczy ona
dokładnie cyfr w rozwinięciu dziesiętnym[2].

Uwaga. Wszystkie znane liczby doskonałe, są parzyste. Dotychczas nie udało się znaleźć żadnej nieparzystej liczby doskonałej, ani też udowodnić, że takie liczby nie istnieją. W piśmiennictwie pojawiają się jednak prace bazujące na obliczeniach komputerowych, które przedstawiają pewne konieczne ograniczenia dolne dla takiej liczby (gdyby miała istnieć). W 2012 roku matematycy Pascal Ochem oraz Michaël Rao dowiedli, przeprowadzając odpowiednie kalkulacje, że jeśli nieparzysta liczba doskonała istnieje, to musi ona mieć co najmniej 1501 cyfr w swoim zapisie dziesiętnym (pokazali oni, że musi być: )[3][4]. Zagadnienie istnienia nieparzystej liczby doskonałej jest jednym z najstarszych wciąż nierozwiązanych problemów w matematyce[5].

Metoda Euklidesa znajdowania liczb doskonałych

[edytuj | edytuj kod]

W IX księdze Elementów, najstarszym znanym piśmie opisującym liczby doskonałe, Euklides podał sposób znajdowania liczb doskonałych parzystych[6]:

Należy obliczać sumy kolejnych potęg dwójki ( ). Jeżeli któraś z otrzymanych sum okaże się liczbą pierwszą, należy pomnożyć ją przez ostatni składnik i otrzymamy liczbę doskonałą.

Sposób podany przez Euklidesa każe badać kolejno sumy:

Są to sumy ciągu geometrycznego o ilorazie , mają więc one postać . Jeśli któraś z liczb okaże się liczbą pierwszą, to wówczas jest liczbą doskonałą.

Własności

[edytuj | edytuj kod]

Leonhard Euler udowodnił, że każda liczba doskonała parzysta ma postać , gdzie jest liczbą pierwszą. Warunkiem pierwszości liczby jest pierwszość liczby .

Rzeczywiście, niech będzie liczbą złożoną, gdzie są liczbami naturalnymi. Wówczas:

również jest liczbą złożoną. Istnieje jednoznaczna odpowiedniość liczb doskonałych parzystych z liczbami pierwszymi Mersenne’a w postaci

.

Euler udowodnił, że każda liczba doskonała nieparzysta musi być postaci , gdzie jest liczbą pierwszą postaci . Wiadomo też, że jeśli liczba taka istnieje, to musi być większa od .

Zobacz też

[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

[edytuj | edytuj kod]
  1. ↑ liczba doskonała, [w:] Encyklopedia PWN [online], Wydawnictwo Naukowe PWN [dostęp 2021-10-08].
  2. ↑ List of known Mersenne prime numbers – PrimeNet [online], www.mersenne.org [dostęp 2025-04-16] (ang.).
  3. ↑ Pascal Ochem, Michaël Rao, Odd Perfect Numbers Are Greater Than 10 1500, „Mathematics of Computation”, 81 (279), American Mathematical Society, 2012, s. 1869–1877, ISSN 0025-5718 [dostęp 2026-08-27].
  4. ↑ Odd perfect numbers [online], www.lirmm.fr [dostęp 2026-08-27].
  5. ↑ J.J. O'Connor, E.F. Robertson, Perfect numbers (artykuł) [online] [dostęp 2026-08-27] [zarchiwizowane z adresu 2010-02-09].
  6. ↑ H.N. Jahnke, A history of analysis, Providence, RI: American Mathematical Society, 2003, s. 3-4, ISBN 0-8218-2623-9, OCLC 51607350 [dostęp 2021-07-19].

Bibliografia

[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne

[edytuj | edytuj kod]
Polskojęzyczne
Anglojęzyczne