Liga Mistrzów UEFA

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Liga Mistrzów UEFA
UEFA Champions League
Liga Mistrzów UEFA
Sports current event.svg (2019/20)
Oficjalny skrót ang. UCL, pol. LM
Dyscyplina piłka nożna
Organizator rozgrywek UEFA
Data założenia 1955
Poprzednia nazwa Puchar Europy Mistrzów Krajowych
Sponsor tytularny Ford
PepsiCo
HTC
Nissan
Heineken
UniCredit
MasterCard
PlayStation
Rozgrywki
Liczba drużyn 32
Zwycięzcy
Pierwszy zwycięzca Hiszpania Real Madryt (1956)
Obecny zwycięzca Anglia Liverpool F.C. (2019)
Najwięcej zwycięstw Hiszpania Real Madryt (13)
Strona internetowa

Liga Mistrzów UEFA (ang. UEFA Champions League, wym. [juːˈeɪfə ˈæmpiənz ˈliːg]) – międzynarodowe, europejskie, klubowe rozgrywki piłkarskie, utworzone z inicjatywy UEFA w 1992, jako kontynuacja Pucharu Europy Mistrzów Krajowych (zwanego też Pucharem Europy lub Pucharem Mistrzów) i regularnie prowadzone przez tę organizację od sezonu 1992/1993 w ramach europejskich pucharów. Przeznaczone dla najlepszych męskich drużyn klubowych (zajmujących czołowe miejsca w europejskich ligach krajowych) oraz rozgrywane na europejskich stadionach. Są to najbardziej prestiżowe klubowe zmagania piłkarskie w Europie.

Historia rozgrywek[edytuj | edytuj kod]

Wcześniejsze turnieje rozgrywane w Europie[edytuj | edytuj kod]

20 października 1900, kiedy nie było jeszcze FIFA i UEFA odbył się w Paryżu we Francji pierwszy turniej piłkarski „Piłka nożna na Letnich Igrzyskach Olimpijskich 1900”. Udział w nim wzięły 3 kluby z Europy: Upton Park F.C. z Wielkiej Brytanii, USFSA XI z Francji i Université de Bruxelles z Belgii. O pierwsze miejsce rywalizowały Upton Park F.C. i USFSA XI, jednak to Brytyjczycy wygrali. W meczu o drugie miejsce starli się Francuzi i Belgowie. Po wygranym meczu wicemistrzem został USFSA XI.

Puchar Europejskich Klubów Mistrzowskich[edytuj | edytuj kod]

Turniej został utworzony 26 lutego 1955 – (jako pierwszy z europejskich pucharów klubowych w drużynowych konkurencjach sportowych) – z inicjatywy Gabriela Hanota, reportera francuskiego dziennika sportowego L’Équipe, a jego pierwszą edycję przeprowadzono w sezonie 1955/1956. Od I rundy (ewentualnie rundy eliminacyjnej) do fazy półfinałowej rozgrywany był on systemem pucharowym, tj. w formie dwumeczu (spotkanie „u siebie” i „na wyjeździe”), po którym zwycięzca awansował do kolejnej rundy, a przegrywający odpadał z rywalizacji. Pojedynkiem finałowym było jedno spotkanie, organizowane na neutralnym stadionie.

Zmiana formy rozgrywek – Liga Mistrzów[edytuj | edytuj kod]

Od sezonu 1991/1992 zmagania przybrały formę rozgrywek grupowych (dwie 4-zespołowe grupy), z jednomeczowym finałem dla zwycięzców każdej z nich. Przed rozpoczęciem edycji 1992/1993 zmieniono ich oficjalną nazwę na „Liga Mistrzów”, gruntownie przy tym reformując ich formułę, przez co rywalizacja prowadzona pod tym szyldem stała się najbardziej prestiżowym i komercyjnym przedsięwzięciem piłki nożnej na świecie. W kolejnych sezonach powiększono liczbę uczestniczących w nim drużyn z 8 – przez 16 (od 1994/1995) i 24 (od 1997/1998) – do 32 (od 1999/2000), dopuszczając do udziału nie tylko mistrzów poszczególnych krajów, ale – w przypadku najsilniejszych federacji – również drużyny zajmujące drugie, trzecie, a nawet czwarte miejsca w końcowej tabeli najwyższego szczebla ligowego. Stworzono w ten sposób turniej w którym rywalizują najlepsze drużyny europejskie, a niejednokrotnie na świecie. Dotychczas najczęściej w Lidze Mistrzów / PEMK triumfowali Real Madryt, A.C. Milan, Liverpool FC, Bayern Monachium i FC Barcelona. Od momentu powstania Ligi Mistrzów w 1992, jedyną drużyną, która obroniła mistrzowski tytuł (2017) jest Real Madryt, a w 2018 roku osiągnęli hattrick zwycięstwa w tych zawodach.

Hymn Ligi Mistrzów[edytuj | edytuj kod]

Oficjalny utwór rozgrywek Ligi Mistrzów UEFA jest adaptacją hymnu koronacyjnego Georga Friedricha Händla Zadok the Priest dokonaną przez Tony'ego Brittena w 1992. Został wykonany przez Royal Philharmonic Orchestra. Refren śpiewany jest w trzech oficjalnych językach UEFA: angielskim, francuskim i niemieckim. Pełna wersja utworu trwa około trzech minut. Istnieją również krótsze warianty hymnu poprzedzające i kończące każdy mecz rozgrywany w ramach rozgrywek pucharu.

Trofeum[edytuj | edytuj kod]

Puchar UEFA Champions League

Trofeum sportowym turnieju jest puchar wykonany ze srebra próby 925, o masie 11 kg i wysokości 74 cm. Zwycięzca zawodów puchar otrzymuje na 10 miesięcy na wypożyczenie od UEFA. Zwycięzca turnieju otrzymuje pomniejszoną (mającą maksymalnie 80% wielkości) kopię trofeum. Jeśli klub piłki nożnej zwyciężył trzy razy z rzędu w zawodach UEFA Champions League otrzymuje równowymiarową kopię COUPE DES CLUBS CHAMPIONS EUROPÉENS. Ta sama sytuacja zachodzi jeśli klub zwyciężył pięciokrotnie w zawodach Pucharu Europejskich Mistrzów Krajowych / Ligi Mistrzów. Skutkiem tego jest także to, że jeśli zespół piłkarski bez wcześniejszych tytułów zwycięzcy LM 6 razy z rzędu wygra turniej, to po trzech razach otrzymuje kopię 1:1 i kolejną kopię 1:1 po szóstym razie, a nie po piątym zwycięstwie (wynik kasowania po trzykrotnym zwycięstwie z rzędu). Obecny puchar jest szóstym gdyż pozostałe zostały wręczone na stałe zespołom, które spełniły wcześniej opisane warunki. Obecny puchar jest z 2006 r., wykonany po piątym zwycięstwie w zawodach Liverpoolu i uzyskaniu trofeum na własność. W 2009 r. UEFA przyjęła zasadę, że nagroda rzeczowa UEFA Champions League nie będzie darowana zwycięzcom pięciokrotnym lub trzykrotnym z rzędu, a zespół zwycięski będzie mógł wykonać kopię 1:1. Na pucharze turnieju jest grawerowana nazwa zwycięzcy rywalizacji.

Odznaka Ligi Mistrzów[edytuj | edytuj kod]

Honorowa odznaka[edytuj | edytuj kod]

Honorowa odznaka Ligi Mistrzów została wprowadzona po raz pierwszy w rozgrywkach Ligi Mistrzów 2000/2001 dla klubów, które zdobyły trofeum na stałe. Sama odznaka pojawia się podczas rozgrywek Ligi Mistrzów na lewym rękawie. Obecnie jest to szara tarcza, która w tle posiada kontury pucharu Ligi Mistrzów w białym kolorze. Wcześniejsza wersja odznaki miała kolor ciemnoniebieski z białymi konturami trofeum. W tarczy wpisana jest również liczba zwycięstw w rozgrywkach, danej drużyny. Odznakę przyznaje się drużynie, która 3 razy z rzędu zdobyła Puchar Europy Mistrzów Krajowych lub wygrała rozgrywki Ligi Mistrzów, bądź pięciokrotnie tryumfowała w całej historii obu tych rozgrywek łącznie.

Honorową tarczę posiadają :

Symbol Ligi Mistrzów[edytuj | edytuj kod]

Znajduje się na prawym rękawie każdego zawodnika podczas rozgrywek Ligi Mistrzów. Jest to okrągła tarcza przedstawiająca oficjalny symbol tych rozgrywek.

Tarcza zwycięzcy[edytuj | edytuj kod]

Tarcza obrońcy tytułu według nowego wzoru z 2012, po raz pierwszy na koszulkach piłkarzy Chelsea

Drużynie, która w kolejnym sezonie wygrała rozgrywki Ligi Mistrzów, w całym następnym sezonie, podczas trwania rozgrywek, przysługuje prawo do noszenia tarczy „Obrońcy tytułu”. Emblemat ten został po raz pierwszy pokazany w sezonie 2004/2005. Wówczas prawo do noszenia tej odznaki miała drużyna FC Porto. Na tarczy widnieje także rok, kiedy dana drużyna wygrała rozgrywki.

Obecny system rozgrywek[edytuj | edytuj kod]

Oficjalny symbol Ligi Mistrzów

Od 2012 roku rozgrywki grupowe są poprzedzone eliminacjami, w których biorą udział mistrzowie niżej sklasyfikowanych krajów oraz drużyny z trzecich i czwartych miejsc z najlepszych lig europejskich. Sama Liga Mistrzów składa się z dwóch faz. Pierwsza to faza grupowa, gdzie 32 drużyny grają w 8 grupach po 4 w każdej. Wszystkie drużyny grają ze sobą dwa razy. Z każdej grupy awansują dwa najlepsze kluby, natomiast trzecia drużyna awansuje do Ligi Europy. Druga faza – play off rozgrywana jest systemem pucharowym. Drużyny z danej pary grają ze sobą dwa razy – raz u siebie, raz na wyjeździe. Gole na wyjeździe mają większą wagę. Do finału awansują dwie drużyny, które rozgrywają tylko jedno spotkanie na ustalonym przed startem rozgrywek neutralnym stadionie.

Reforma rozgrywek[edytuj | edytuj kod]

Od sezonu 2009/10, zgodnie z zarządzeniem Komitetu Wykonawczego UEFA z 30 listopada 2007 r., została przeprowadzona reforma dotycząca uczestnictwa drużyn, zwaną popularnie "reformą Platiniego". Ma ona ułatwić awans do fazy grupowej zespołom z lig europejskich zajmujących niższe lokaty w klubowym rankingu UEFA.

Według reformy, 22 zespoły mają zapewniony bezpośredni awans do fazy grupowej, czyli o 6 więcej niż przedtem. Dodatkowe lokaty to mistrzowie lig, które zajmują 10-12. miejsce w rankingu UEFA oraz zespoły, które uplasują się na 3. miejscu w ligach, które zajmują 1-3. lokatę w rankingu. Pozostałe 10 lokat w Lidze Mistrzów przeznaczone jest dla zwycięzców eliminacji. W przeciwieństwie do starego formatu, zespoły zajmujące np. 4. lokatę w lidze angielskiej nie będą rywalizowały z mistrzami Polski, bo eliminacje będą dwutorowe. O pierwsze pięć miejsc walczą ze sobą mistrzowie federacji 13-53 (oprócz Liechtensteinu), a o pozostałe pięć nie-mistrzowie z federacji 1-15. Poza tym, datę finału przesunięto ze środy na sobotę 20. tygodnia kalendarzowego, na godzinę 20:45 CET[1][2]. Ponadto IV runda eliminacyjna jest obsługiwana przez UEFA tak samo jak faza grupowa.

Decyzja ta spotkała się ze sprzeciwem grupy G-14. Platini zapowiedział jednak, że reforma zostanie przeprowadzona bez względu na jakiekolwiek protesty, a G-14 została rozwiązana po ugodzie z FIFA i UEFA w sprawie rekompensat za kontuzje zawodników podczas meczów Mistrzostw Świata i Europy[3].

Mapa Państw przystępujących do fazy grupowej UEFA Champions League

     Członek UEFA przystępujący do fazy grupowej

     Członek UEFA, niebędący dotychczas reprezentowany w fazie grupowej rozgrywek

     Państwa nie będące członkami UEFA

Finały Pucharu Mistrzów[edytuj | edytuj kod]

Stadion Allianz Arena podczas meczu finałowego w 2012

Lista finalistów Pucharu Europy Mistrzów Klubowych:

Lista finalistów Ligi Mistrzów UEFA:

Finał sezonu Finaliści Ligi Mistrzów Wynik Stadion
26.05.1993 Francja Olympique MarsyliaWłochy A.C. Milan 1:0 (1:0) Niemcy Stadion Olimpijski w Monachium
18.05.1994 Włochy A.C. MilanHiszpania FC Barcelona 4:0 (2:0) Grecja Stadion Olimpijski w Atenach
24.05.1995 Holandia AFC AjaxWłochy A.C. Milan 1:0 (0:0) Austria Ernst Happel Stadion w Wiedniu
22.05.1996 Włochy Juventus F.C.Holandia AFC Ajax 1:1 (1:1, 1:1, 1:1), po dogrywce, karne 4:2 Włochy Stadion Olimpijski w Rzymie
28.05.1997 Niemcy Borussia DortmundWłochy Juventus F.C. 3:1 (2:0) Niemcy Stadion Olimpijski w Monachium
20.05.1998 Hiszpania Real MadrytWłochy Juventus F.C. 1:0 (0:0) Holandia Amsterdam ArenA w Amsterdamie
26.05.1999 Anglia Manchester UnitedNiemcy Bayern Monachium 2:1 (0:1) Hiszpania Camp Nou w Barcelonie
24.05.2000 Hiszpania Real MadrytHiszpania Valencia CF 3:0 (1:0) Francja Stade de France w Saint-Denis
23.05.2001 Niemcy Bayern MonachiumHiszpania Valencia CF 1:1 (0:1, 1:1, 1:1), po dogrywce, karne 5:4 Włochy Stadion Giuseppe Meazzy w Mediolanie
15.05.2002 Hiszpania Real MadrytNiemcy Bayer 04 Leverkusen 2:1 (2:1) Szkocja Hampden Park w Glasgow
28.05.2003 Włochy A.C. MilanWłochy Juventus F.C. 0:0 (0:0, 0:0, 0:0), po dogrywce, karne 3:2 Anglia Old Trafford w Manchesterze
26.05.2004 Portugalia FC PortoFrancja AS Monaco 3:0 (1:0) Niemcy Veltins-Arena w Gelsenkirchen
25.05.2005 Anglia Liverpool F.C.Włochy A.C. Milan 3:3 (0:3, 3:3, 3:3), po dogrywce, karne 3:2 Turcja Atatürk Olimpiyat w Stambule
17.05.2006 Hiszpania FC BarcelonaAnglia Arsenal F.C. 2:1 (0:1) Francja Stade de France w Saint-Denis
23.05.2007 Włochy A.C. MilanAnglia Liverpool F.C. 2:1 (1:0) Grecja Stadion Olimpijski w Atenach
21.05.2008 Anglia Manchester UnitedAnglia Chelsea F.C. 1:1 (1:1, 1:1, 1:1), po dogrywce, karne 6:5 Rosja Stadion Łużniki w Moskwie
27.05.2009 Hiszpania FC BarcelonaAnglia Manchester United 2:0 (1:0) Włochy Stadion Olimpijski w Rzymie
22.05.2010 Włochy Inter MediolanNiemcy Bayern Monachium 2:0 (1:0) Hiszpania Santiago Bernabéu w Madrycie
28.05.2011 Hiszpania FC BarcelonaAnglia Manchester United 3:1 (1:1) Anglia Stadion Wembley w Londynie
19.05.2012 Anglia Chelsea F.C.Niemcy Bayern Monachium 1:1 (0:0, 1:1, 1:1), po dogrywce, karne 4:3 Niemcy Allianz Arena w Monachium
25.05.2013 Niemcy Bayern MonachiumNiemcy Borussia Dortmund 2:1 (0:0) Anglia Stadion Wembley w Londynie
24.05.2014 Hiszpania Real MadrytHiszpania Atlético Madryt 4:1 (0:1, 1:1, 4:1), po dogrywce Portugalia Estádio da Luz w Lizbonie
06.06.2015 Hiszpania FC BarcelonaWłochy Juventus F.C. 3:1 (1:0) Niemcy Stadion Olimpijski w Berlinie
28.05.2016 Hiszpania Real MadrytHiszpania Atlético Madryt 1:1 (1:0, 1:1, 1:1), po dogrywce, karne 5:3 Włochy Stadion Giuseppe Meazzy w Mediolanie
03.06.2017 Hiszpania Real MadrytWłochy Juventus F.C. 4:1 (1:1) Walia Millennium Stadium w Cardiff
26.05.2018 Hiszpania Real MadrytAnglia Liverpool F.C. 3:1 (0:0) Ukraina Stadion Olimpijski w Kijowie
01.06.2019 Anglia Liverpool F.C.Anglia Tottenham Hotspur 2:0 (1:0) Hiszpania Wanda Metropolitano w Madrycie
30.05.2020 Turcja Atatürk Olimpiyat w Stambule

Osiągnięcia według klubów[edytuj | edytuj kod]

Drużyna Zwycięzca Finalista Zwycięzca (lata) Finalista (lata)
Hiszpania Real Madryt 13 3 1956, 1957, 1958, 1959, 1960, 1966, 1998, 2000, 2002, 2014, 2016, 2017, 2018 1962, 1964, 1981
Włochy A.C. Milan 7 4 1963, 1969, 1989, 1990, 1994, 2003, 2007 1958, 1993, 1995, 2005
Anglia Liverpool F.C. 6 3 1977, 1978, 1981, 1984, 2005, 2019 1985, 2007, 2018
Niemcy Bayern Monachium 5 5 1974, 1975, 1976, 2001, 2013 1982, 1987, 1999, 2010, 2012
Hiszpania FC Barcelona 5 3 1992, 2006, 2009, 2011, 2015 1961, 1986, 1994
Holandia AFC Ajax 4 2 1971, 1972, 1973, 1995 1969, 1996
Włochy Inter Mediolan 3 2 1964, 1965, 2010 1967, 1972
Anglia Manchester United 3 2 1968, 1999, 2008 2009, 2011
Włochy Juventus Turyn 2 7 1985, 1996 1973, 1983, 1997, 1998, 2003, 2015, 2017
Portugalia SL Benfica 2 5 1961, 1962 1963, 1965, 1968, 1988, 1990
Anglia Nottingham Forest F.C. 2 0 1979, 1980
Portugalia FC Porto 2 0 1987, 2004
Szkocja Celtic F.C. 1 1 1967 1970
Niemcy Hamburger SV 1 1 1983 1980
Rumunia Steaua Bukareszt 1 1 1986 1989
Francja Olympique Marsylia 1 1 1993 1991
Niemcy Borussia Dortmund 1 1 1997 2013
Anglia Chelsea F.C. 1 1 2012 2008
Holandia Feyenoord Rotterdam 1 0 1970
Anglia Aston Villa F.C. 1 0 1982
Holandia PSV Eindhoven 1 0 1988
Socjalistyczna Federacyjna Republika Jugosławii Crvena zvezda Belgrad 1 0 1991
Hiszpania Atlético Madryt 0 3
1974, 2014, 2016
Francja Stade de Reims 0 2
1956, 1959
Hiszpania Valencia CF 0 2
2000, 2001
Włochy ACF Fiorentina 0 1
1957
Niemcy Eintracht Frankfurt 0 1
1960
Socjalistyczna Federacyjna Republika Jugosławii Partizan Belgrad 0 1
1966
Grecja Panathinaikos Ateny 0 1
1971
Anglia Leeds United 0 1
1975
Francja AS Saint-Étienne 0 1
1976
Niemcy Borussia Mönchengladbach 0 1
1977
Belgia Club Brugge 0 1
1978
Szwecja Malmö FF 0 1
1979
Włochy AS Roma 0 1
1984
Włochy Sampdoria Genua 0 1
1992
Niemcy Bayer 04 Leverkusen 0 1
2002
Francja AS Monaco 0 1
2004
Anglia Arsenal F.C. 0 1
2006
Anglia Tottenham Hotspur F.C. 0 1
2019

Osiągnięcia według państw[edytuj | edytuj kod]

Lp. Kraj Liczba zwycięstw Liczba finalistów
1.  Hiszpania 18 11
2.  Anglia 13 9
3.  Włochy 12 16
4.  Niemcy 7 10
5.  Holandia 6 2
6.  Portugalia 4 5
7.  Francja 1 5
8.  Jugosławia 1 1
 Rumunia 1 1
 Szkocja 1 1
11.  Belgia 0 1
 Grecja 0 1
 Szwecja 0 1

Od czasu rozpoczęcia rozgrywek, siedmiokrotnie miało miejsce rozgrywanie finału Ligi Mistrzów przez drużyny ligowe z tego samego państwa. W finale grały drużyny z Hiszpanii w 2000, 2014 oraz w 2016, z Włoch w 2003, z Anglii w 2008 i 2019, oraz z Niemiec w 2013[4].

Osiągnięcia polskich klubów[edytuj | edytuj kod]

W epoce Pucharu Europy Mistrzów Krajowych (do 1992 roku) największym sukcesem polskich klubów było dotarcie do półfinału. Sztuka ta udała się dwóm polskim klubom Legii Warszawa (w sezonie 1969/1970) oraz Widzewowi Łódź (w sezonie 1982/1983). Dodatkowo, Górnikowi Zabrze udało się zagrać w ćwierćfinale (w sezonie 1967/1968). W 1992 roku UEFA powołała do życia Ligę Mistrzów, która zastąpiła Puchar Europy Mistrzów Krajowych. Wówczas też zreformowano system rozgrywek wprowadzając fazę grupową (poprzedni system rozgrywek był systemem całkowicie pucharowym) oraz kwalifikacje do tychże rozgrywek. Po wprowadzeniu Ligi Mistrzów polskie kluby zakwalifikowały się do fazy grupowej trzykrotnie, zaś największym sukcesem było osiągnięcie przez Legię Warszawa ćwierćfinału w sezonie 1995/1996.

Polskie kluby w fazie grupowej i pucharowej Ligi Mistrzów:

Najlepsi strzelcy[edytuj | edytuj kod]

Zestawienie piłkarzy, którzy zdobyli dużą liczbę goli w meczach Pucharu Europejskich Mistrzów Krajowych / Ligi Mistrzów UEFA (od 1955 roku, łącznie z meczami kwalifikacyjnymi).

Pogrubioną czcionką – zostali zaznaczeni piłkarze, którzy kontynuują karierę piłkarską.

Skróty:

  • FP – gole w fazie pucharowej
  • FG – gole w fazie grupowej
  • FK – gole w fazie kwalifikacyjnej
Stan na 1 maja 2019[5]
Lp. Piłkarz Gole FP FG FK Mecze Skuteczność Lata Kluby
1. Portugalia Cristiano Ronaldo 127 60 66 1 166 0,76 2003– Manchester United (16)
Real Madryt (105)
Juventus F.C. (6)
2. Argentyna Lionel Messi 112 47 65 0 134 0,83 2005– FC Barcelona
3. Hiszpania Raúl González Blanco 71 20 51 0 144 0,49 1995–2011 Real Madryt (66)
FC Schalke 04 (5)
4. Holandia Ruud van Nistelrooy 60 6 50 4 81 0,74 1998–2012 PSV Eindhoven (9)
Manchester United (38)
Real Madryt (13)
Francja Karim Benzema 60 17 43 0 112 0,54 2005– Olympique Lyon (12)
Real Madryt (48)
6. Ukraina Andrij Szewczenko 59 17 29 13 115 0,51 1994–2011 Dynamo Kijów (22)
A.C. Milan (33)
Chelsea (4)
7. Polska Robert Lewandowski 53 19 34 0 80 0,66 2011– Borussia Dortmund (17)
Bayern Monachium (36)
8. Francja Thierry Henry 51 12 38 1 114 0,45 1997–2010 AS Monaco (7)
Arsenal F.C. (35)
FC Barcelona (9)
9. Włochy Filippo Inzaghi 50 16 30 4 85 0,59 1997–2012 Juventus F.C. (17)
A.C. Milan (33)
10. Argentyna Alfredo Di Stéfano 49 58 0,84 1955–1964 Real Madryt
Szwecja Zlatan Ibrahimović 49 11 37 1 120 0,40 2005–2018 AFC Ajax (7)
Juventus F.C. (3)
Inter Mediolan (6)
FC Barcelona (4)
A.C. Milan (9)
Paris Saint-Germain (20)
12. Portugalia Eusébio 47 64 0,73 1961–1974 SL Benfica
13. Włochy Alessandro Del Piero 44 9 33 2 92 0,48 1995–2009 Juventus F.C.
Wybrzeże Kości Słoniowej Didier Drogba 44 14 30 0 93 0,46 2003–2015 Olympique Marsylia (5)
Chelsea (36)
Galatasaray SK (3)
15. Niemcy Thomas Müller 42 19 21 0 104 0,40 2008– Bayern Monachium
Argentyna Sergio Agüero 42 7 28 6 71 0,59 2008– Atlético Madryt (8)
Manchester City (34)
17. Hiszpania Fernando Morientes 39 9 24 6 104 0,38 1997–2009 Real Madryt (19)
AS Monaco (9)
Liverpool (3)
Valencia CF (8)
18. Węgry Ferenc Puskás 36 41 0,88 1956–1966 Budapest Honvéd (1)
Real Madryt (35)
19. Niemcy Gerd Müller 34 34 1,00 1972–1977 Bayern Monachium
Anglia Wayne Rooney 34 14 16 4 85 0,35 2004–2016 Manchester United
Urugwaj Edinson Cavani 34 6 28 0 58 0,58 2011– SSC Napoli (5)
Paris Saint-Germain (29)
22. Kamerun Samuel Eto’o 33 10 20 3 80 0,38 2004–2014 RCD Mallorca (1)
FC Barcelona (19)
Inter Mediolan (10)
Chelsea (3)
23. Francja David Trezeguet 32 6 23 3 61 0,52 1997–2009 AS Monaco (4)
Juventus F.C. (28)
Holandia Arjen Robben 32 16 15 1 111 0,28 2002– PSV Eindhoven (3)
Chelsea (2)
Real Madryt (1)
Bayern Monachium (26)
Brazylia Neymar 32 11 20 0 53 0,58 2013– FC Barcelona (21)
Paris Saint-Germain (11)
26. Ukraina Serhij Rebrow 31 1 19 11 68 0,46 1993–2007 Dynamo Kijów
Brazylia Rivaldo 31 2 25 4 78 0,40 1997–2007 FC Barcelona (25)
A.C. Milan (2)
Olympiakos SFP (3)
AEK Ateny (1)
28. Hiszpania Francisco Gento 30 89 0,34 1955–1969 Real Madryt
Walia Ryan Giggs 30 6 22 2 151 0,20 1993–2011 Manchester United
Holandia Patrick Kluivert 30 4 25 1 75 0,40 1994–2006 AFC Ajax (9)
FC Barcelona (21)
Brazylia Kaká 30 11 19 0 88 0,34 2003–2014 A.C. Milan (25)
Real Madryt (5)
Anglia Steven Gerrard 30 6 15 9 73 0,29 2001–2015 Liverpool
Zawodnik Liczba tytułów Sezony
Portugalia Cristiano Ronaldo 7 2007–08, 2012–13, 2013–14, 2014–15, 2015–16, 2016–17, 2017–18
Argentyna Lionel Messi 6 2008–09, 2009–10, 2010–11, 2011–12, 2014–15, 2018–19
Republika Federalna Niemiec (1949–1990) Gerd Müller 4 1972–73, 1973–74, 1974–75, 1976–77
Portugalia Eusébio 3 1964–65, 1965–66, 1967–68
Francja Jean-Pierre Papin 1989–90, 1990–91, 1991–92
Holandia Ruud van Nistelrooy 2001–02, 2002–03, 2004–05
Węgry Ferenc Puskás 2 1959–60, 1963–64
Szwecja Torbjörn Nilsson 1984–85, 1985–86
Hiszpania Raúl 1999–2000, 2000–01
Ukraina Andriy Shevchenko 1998–99, 2005–06

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]