Liga Mistrzów UEFA

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Liga Mistrzów UEFA
Sports current event.svg (2016/17)
Oficjalny skrót UEFA Champions League
Dyscyplina Piłka nożna
Organizator rozgrywek UEFA
Data założenia 1955
Poprzednia nazwa Puchar Europy Mistrzów Krajowych
Sponsor tytularny Ford
PepsiCo
HTC
Nissan
Heineken
UniCredit
MasterCard
PlayStation
Rozgrywki
Liczba drużyn 32
Zwycięzcy
Pierwszy zwycięzca Hiszpania Real Madryt (1956)
Obecny zwycięzca Hiszpania Real Madryt (2016)
Najwięcej zwycięstw Hiszpania Real Madryt (11)
Strona internetowa

Liga Mistrzów UEFA (ang. UEFA Champions League, wym. /juːˈeɪfə ˈtʃæmpiənz ˈliːg/) – międzynarodowe, europejskie, klubowe rozgrywki piłkarskie, utworzone z inicjatywy UEFA w 1992, jako kontynuacja Pucharu Europy Mistrzów Krajowych (zwanego też Pucharem Europy lub Pucharem Mistrzów) i regularnie prowadzone przez tę organizację od sezonu 1992/1993 w ramach europejskich pucharów. Przeznaczone dla najlepszych męskich drużyn klubowych (zajmujących czołowe miejsca w europejskich ligach krajowych) oraz rozgrywane na europejskich stadionach. Są to najbardziej prestiżowe klubowe zmagania piłkarskie w Europie.

Historia rozgrywek[edytuj]

Wcześniejsze turnieje rozgrywane w Europie[edytuj]

20 października 1900, kiedy nie było jeszcze FIFA i UEFA odbył się w Paryżu we Francji pierwszy turniej piłkarski „Piłka nożna na Letnich Igrzyskach Olimpijskich 1900”. Udział w nim wzięły 3 kluby z Europy: Upton Park F.C. z Wielkiej Brytanii, USFSA XI z Francji i Université de Bruxelles z Belgii. O pierwsze miejsce rywalizowały Upton Park F.C. i USFSA XI, jednak to Brytyjczycy wygrali. W meczu o drugie miejsce starli się Francuzi i Belgowie. Po wygranym meczu wicemistrzem został Université de Bruxelles.

Piłkarski Puchar Europy Mistrzów Krajowych[edytuj]

Został formalnie utworzony 26 lutego 1955 – jako pierwszy z europejskich pucharów – z inicjatywy Gabriela Hanota, reportera francuskiego dziennika sportowego L'Équipe, a jego pierwszą edycję przeprowadzono w sezonie 1955/1956. Od I rundy (ewentualnie rundy eliminacyjnej) do fazy półfinałowej rozgrywany był on systemem pucharowym, tj. w formie dwumeczu (spotkanie „u siebie” i „na wyjeździe”), po którym zwycięzca awansował do kolejnej rundy, a przegrywający odpadał z dalszej rywalizacji. Pojedynek finałowy stanowiło natomiast jedno spotkanie, organizowane na neutralnym stadionie.

Zmiana formy rozgrywek – Liga Mistrzów[edytuj]

Od sezonu 1991/1992 zmagania przybrały formę rozgrywek grupowych (dwie 4-zespołowe grupy), z jednomeczowym finałem dla zwycięzców każdej z nich. Przed rozpoczęciem edycji 1992/1993 zmieniono ich oficjalną nazwę na „Liga Mistrzów”, gruntownie przy tym reformując ich formułę, przez co rywalizacja prowadzona pod tym szyldem stała się najbardziej prestiżowym i komercyjnym przedsięwzięciem piłkarskim na świecie. W kolejnych sezonach powiększono liczbę uczestniczących w nim drużyn z 8 – przez 16 (od 1994/1995) i 24 (od 1997/1998) – do 32 (od 1999/2000), dopuszczając do udziału nie tylko mistrzów poszczególnych krajów, ale – w przypadku najsilniejszych federacji – również drużyny zajmujące drugie, trzecie, a nawet czwarte miejsca w końcowej tabeli najwyższego szczebla ligowego. Stworzono w ten sposób turniej w którym rywalizują najlepsze drużyny europejskie, a niejednokrotnie na świecie. Dotychczas najczęściej w Lidze Mistrzów triumfował Real Madryt, a po nim AC Milan, Liverpool, Bayern Monachium i FC Barcelona. Od momentu powstania Ligi Mistrzów w 1992 r. nigdy się nie zdarzyło, aby drużyna obroniła tytuł mistrzowski zdobyty rok wcześniej. Najbliżej tego osiągnięcia (czyli dotarcie do finału obrońcy tytułu) byli: A.C. Milan w 1995 roku (porażka z Ajaxem Amsterdam), Ajax Amsterdam w 1996 roku (porażka z Juventus F.C.), Juventus F.C. w 1997 roku (porażka z Borussią Dortmund) i Manchester United F.C. w 2009 (porażka z FC Barceloną).

Hymn Ligi Mistrzów[edytuj]

Oficjalny utwór rozgrywek Ligi Mistrzów UEFA jest adaptacją hymnu koronacyjnego Georga Friedricha Händla Zadok the Priest dokonaną przez Tony'ego Brittena w 1992. Został wykonany przez Royal Philharmonic Orchestra. Refren śpiewany jest w trzech oficjalnych językach UEFA: angielskim, francuskim i niemieckim. Pełna wersja utworu trwa około trzech minut. Istnieją również krótsze warianty hymnu poprzedzające i kończące każdy mecz rozgrywany w ramach rozgrywek pucharu.

Odznaka Ligi Mistrzów[edytuj]

Honorowa odznaka[edytuj]

Honorowa odznaka Ligi Mistrzów została wprowadzona po raz pierwszy w rozgrywkach Ligi Mistrzów 2000/2001 dla klubów, które zdobyły trofeum na stałe. Sama odznaka pojawia się podczas rozgrywek Ligi Mistrzów na lewym rękawie. Obecnie jest to szara tarcza, która w tle posiada kontury pucharu Ligi Mistrzów w białym kolorze. Wcześniejsza wersja odznaki miała kolor ciemnoniebieski z białymi konturami trofeum. W tarczy wpisana jest również liczba zwycięstw w rozgrywkach, danej drużyny. Odznakę przyznaje się drużynie, która 3 razy z rzędu zdobyła Puchar Europy Mistrzów Krajowych lub wygrała rozgrywki Ligi Mistrzów, bądź pięciokrotnie tryumfowała w całej historii obu tych rozgrywek łącznie.

Honorową tarczę posiadają :

Symbol Ligi Mistrzów[edytuj]

Znajduje się na prawym rękawie podczas rozgrywek Ligi Mistrzów, Jest to okrągła tarcza przedstawiająca oficjalny symbol tych rozgrywek

Tarcza zwycięzcy[edytuj]

Tarcza obrońcy tytułu według nowego wzoru z 2012, po raz pierwszy na koszulkach piłkarzy Chelsea F.C.

Drużynie, która w ubiegłym sezonie wygrała rozgrywki Ligi Mistrzów, w całym następnym sezonie, podczas trwania rozgrywek, przysługuje prawo do noszenia tarczy „obrońcy tytułu”. Emblemat ten został po raz pierwszy pokazany w sezonie 2004/2005. Wówczas prawo do „noszenia” tej odznaki miała drużyna FC Porto. Na tarczy widnieje także rok, kiedy dana drużyna wygrała rozgrywki.

Obecny system rozgrywek[edytuj]

Oficjalny symbol Ligi Mistrzów

Rozgrywki grupowe są poprzedzone eliminacjami, w których biorą udział mistrzowie niżej sklasyfikowanych krajów oraz drużyny z trzecich i czwartych miejsc z najlepszych lig europejskich. Sama Liga Mistrzów składa się z dwóch faz. Pierwsza – faza grupowa, gdzie 32 drużyny grają w 8 grupach po 4 w każdej. Wszystkie drużyny grają ze sobą dwa razy. Z każdej grupy awansują dwa najlepsze kluby, natomiast trzecia drużyna awansuje do Ligi Europy. Druga faza – play off rozgrywana jest systemem pucharowym. Drużyny z danej pary grają ze sobą dwa razy – raz u siebie, raz na wyjeździe. Do finału awansują dwie drużyny, które rozgrywają tylko jedno spotkanie na ustalonym przed startem rozgrywek neutralnym stadionie.

Reforma rozgrywek[edytuj]

Od sezonu 2009/10, zgodnie z zarządzeniem Komitetu Wykonawczego UEFA z 30 listopada 2007 r., została przeprowadzona reforma dotycząca uczestnictwa drużyn, zwaną popularnie "reformą Platiniego". Ma ona ułatwić awans do fazy grupowej zespołom z lig europejskich zajmujących niższe lokaty w klubowym rankingu UEFA.

Według reformy, 22 zespoły mają zapewniony bezpośredni awans do fazy grupowej, czyli o 6 więcej niż przedtem. Dodatkowe lokaty to mistrzowie lig, które zajmują 10-12. miejsce w rankingu UEFA oraz zespoły, które uplasują się na 3. miejscu w ligach, które zajmują 1-3. lokatę w rankingu. Pozostałe 10 lokat w Lidze Mistrzów przeznaczone jest dla zwycięzców eliminacji. W przeciwieństwie do starego formatu, zespoły zajmujące np. 4. lokatę w lidze angielskiej nie będą rywalizowały z mistrzami Polski, bo eliminacje będą dwutorowe. O pierwsze pięć miejsc walczą ze sobą mistrzowie federacji 13-53 (oprócz Liechtensteinu), a o pozostałe pięć nie-mistrzowie z federacji 1-15. Poza tym, datę finału przesunięto ze środy na sobotę 20. tygodnia kalendarzowego, na godzinę 20:45 CET[1][2]. Ponadto IV runda eliminacyjna jest obsługiwana przez UEFA tak samo jak faza grupowa.

Decyzja ta spotkała się ze sprzeciwem grupy G-14. Platini zapowiedział jednak, że reforma zostanie przeprowadzona bez względu na jakiekolwiek protesty, a G-14 została rozwiązana po ugodzie z FIFA i UEFA w sprawie rekompensat za kontuzje zawodników podczas meczów Mistrzostw Świata i Europy[3].

Mapa Państw przystępujących do fazy grupowej UEFA Champions League

     Członek UEFA przystępujący do fazy grupowej

     Członek UEFA, niebędący dotychczas reprezentowany w fazie grupowej rozgrywek

     Państwa nie będące członkami UEFA

Finały Pucharu Mistrzów[edytuj]

Stadion Allianz Arena podczas meczu finałowego w 2012

Lista finalistów Pucharu Europy Mistrzów Klubowych:

Lista finalistów Ligi Mistrzów UEFA:

Finał sezonu Finaliści Ligi Mistrzów Wynik Stadion
26.05.1993 Francja Olympique MarsyliaWłochy A.C. Milan 1:0 (1:0) Niemcy Stadion Olimpijski w Monachium
18.05.1994 Włochy A.C. MilanHiszpania FC Barcelona 4:0 (2:0) Grecja Stadion Olimpijski w Atenach
24.05.1995 Holandia Ajax AmsterdamWłochy A.C. Milan 1:0 (0:0) Austria Ernst Happel Stadion w Wiedniu
22.05.1996 Włochy Juventus TurynHolandia Ajax Amsterdam 1:1 (1:1, 1:1, 1:1), po dogrywce, karne 4:2 Włochy Stadion Olimpijski w Rzymie
28.05.1997 Niemcy Borussia DortmundWłochy Juventus Turyn 3:1 (2:0) Niemcy Stadion Olimpijski w Monachium
20.05.1998 Hiszpania Real MadrytWłochy Juventus Turyn 1:0 (0:0) Holandia Amsterdam ArenA w Amsterdamie
26.05.1999 Anglia Manchester UnitedNiemcy Bayern Monachium 2:1 (0:1) Hiszpania Camp Nou w Barcelonie
24.05.2000 Hiszpania Real MadrytHiszpania Valencia CF 3:0 (1:0) Francja Stade de France w Paryżu
23.05.2001 Niemcy Bayern MonachiumHiszpania Valencia CF 1:1 (0:1, 1:1, 1:1), po dogrywce, karne 5:4 Włochy Stadion Giuseppe Meazzy w Mediolanie
15.05.2002 Hiszpania Real MadrytNiemcy Bayer 04 Leverkusen 2:1 (2:1) Szkocja Hampden Park w Glasgow
28.05.2003 Włochy A.C. MilanWłochy Juventus Turyn 0:0 (0:0, 0:0, 0:0), po dogrywce, karne 3:2 Anglia Old Trafford w Manchesterze
26.05.2004 Portugalia FC PortoFrancja AS Monaco 3:0 (1:0) Niemcy Veltins-Arena w Gelsenkirchen
25.05.2005 Anglia Liverpool F.C.Włochy A.C. Milan 3:3 (0:3, 3:3, 3:3), po dogrywce, karne 3:2 Turcja Atatürk Olimpiyat w Stambule
17.05.2006 Hiszpania FC BarcelonaAnglia Arsenal F.C. 2:1 (0:1) Francja Stade de France w Paryżu
23.05.2007 Włochy A.C. MilanAnglia Liverpool F.C. 2:1 (1:0) Grecja Stadion Olimpijski w Atenach
21.05.2008 Anglia Manchester UnitedAnglia Chelsea F.C. 1:1 (1:1, 1:1, 1:1), po dogrywce, karne 6:5 Rosja Stadion Łużniki w Moskwie
27.05.2009 Hiszpania FC BarcelonaAnglia Manchester United 2:0 (1:0) Włochy Stadion Olimpijski w Rzymie
22.05.2010 Włochy Inter MediolanNiemcy Bayern Monachium 2:0 (1:0) Hiszpania Santiago Bernabéu w Madrycie
28.05.2011 Hiszpania FC BarcelonaAnglia Manchester United 3:1 (1:1) Anglia Stadion Wembley w Londynie
19.05.2012 Anglia Chelsea F.C.Niemcy Bayern Monachium 1:1 (0:0, 1:1, 1:1), po dogrywce, karne 4:3 Niemcy Allianz Arena w Monachium
25.05.2013 Niemcy Bayern MonachiumNiemcy Borussia Dortmund 2:1 (0:0) Anglia Stadion Wembley w Londynie
24.05.2014 Hiszpania Real MadrytHiszpania Atlético Madryt 4:1 (0:1, 1:1, 4:1), po dogrywce Portugalia Estádio da Luz w Lizbonie
06.06.2015 Hiszpania FC BarcelonaWłochy Juventus Turyn 3:1 (1:0) Niemcy Stadion Olimpijski w Berlinie
28.05.2016 Hiszpania Real MadrytHiszpania Atlético Madryt 1:1 (1:0, 1:1, 1:1), po dogrywce, karne 5:3 Włochy Stadion Giuseppe Meazzy w Mediolanie
2017 Walia Millennium Stadium w Cardiff

Osiągnięcia według klubów[edytuj]

Drużyna Zwycięzca Finalista Zwycięzca (lata) Finalista (lata)
Hiszpania Real Madryt 11 3 (1956, 1957, 1958, 1959, 1960, 1966, 1998, 2000, 2002, 2014, 2016) (1962, 1964, 1981)
Włochy A.C. Milan 7 4 (1963, 1969, 1989, 1990, 1994, 2003, 2007) (1958, 1993, 1995, 2005)
Niemcy Bayern Monachium 5 5 (1974, 1975, 1976, 2001, 2013) (1982, 1987, 1999, 2010, 2012)
Hiszpania FC Barcelona 5 3 (1992, 2006, 2009, 2011, 2015) (1961, 1986, 1994)
Anglia Liverpool F.C. 5 2 (1977, 1978, 1981, 1984, 2005) (1985, 2007)
Holandia AFC Ajax 4 2 (1971, 1972, 1973, 1995) (1969, 1996)
Włochy Inter Mediolan 3 2 (1964, 1965, 2010) (1967, 1972)
Anglia Manchester United 3 2 (1968, 1999, 2008) (2009, 2011)
Włochy Juventus 2 6 (1985, 1996) (1973, 1983, 1997, 1998, 2003, 2015)
Portugalia SL Benfica 2 5 (1961, 1962) (1963, 1965, 1968, 1988, 1990)
Anglia Nottingham Forest 2 0 (1979, 1980)
Portugalia FC Porto 2 0 (1987, 2004)
Szkocja Celtic F.C. 1 1 (1967) (1970)
Niemcy Hamburger SV 1 1 (1983) (1980)
Rumunia Steaua Bukareszt 1 1 (1986) (1989)
Francja Olympique Marsylia 1 1 (1993) (1991)
Niemcy Borussia Dortmund 1 1 (1997) (2013)
Anglia Chelsea F.C. 1 1 (2012) (2008)
Holandia Feyenoord 1 0 (1970)
Anglia Aston Villa 1 0 (1982)
Holandia PSV Eindhoven 1 0 (1988)
Socjalistyczna Federacyjna Republika Jugosławii Crvena Zvezda Belgrad 1 0 (1991)
Hiszpania Atlético Madryt 0 3
(1974, 2014, 2016)
Francja Stade Reims 0 2
(1956, 1959)
Hiszpania Valencia CF 0 2
(2000, 2001)
Włochy ACF Fiorentina 0 1
(1957)
Niemcy Eintracht Frankfurt 0 1
(1960)
Socjalistyczna Federacyjna Republika Jugosławii Partizan Belgrad 0 1
(1966)
Grecja Panathinaikos AO 0 1
(1971)
Anglia Leeds United 0 1
(1975)
Francja AS Saint-Étienne 0 1
(1976)
Niemcy Borussia Mönchengladbach 0 1
(1977)
Belgia Club Brugge 0 1
(1978)
Szwecja Malmö FF 0 1
(1979)
Włochy AS Roma 0 1
(1984)
Włochy UC Sampdoria 0 1
(1992)
Niemcy Bayer 04 Leverkusen 0 1
(2002)
Francja AS Monaco 0 1
(2004)
Anglia Arsenal F.C. 0 1
(2006)

Osiągnięcia według państw[edytuj]

Lp. Kraj Zwycięzca Finalista
1.  Hiszpania 16 11
2.  Włochy 12 15
3.  Anglia 12 7
4.  Niemcy 7 10
5.  Holandia 6 2
6.  Portugalia 4 5
7.  Francja 1 5
8.  Jugosławia 1 1
 Rumunia 1 1
 Szkocja 1 1
11.  Belgia 0 1
 Grecja 0 1
 Szwecja 0 1

Od czasu rozpoczęcia rozgrywek, sześciokrotnie miało miejsce rozgrywanie finału Ligi Mistrzów przez drużyny ligowe z tego samego państwa. W finale grały drużyny z Hiszpanii w 2000, 2014 oraz w 2016, z Włoch w 2003, z Anglii w 2008 i z Niemiec w 2013[4].

Najlepsi strzelcy[edytuj]

Zestawienie piłkarzy, którzy zdobyli najwięcej goli we wszystkich meczach w Lidze Mistrzów UEFA (od 1955 roku, łącznie z meczami kwalifikacyjnymi, bez Pucharu Europy).

Pogrubioną czcionką – zostali zaznaczeni piłkarze, którzy kontynuują karierę piłkarską.

Skróty:

  • FP – mecze fazy pucharowej[5]
  • FG – mecze fazy grupowej
  • FK – mecze fazy kwalifikacyjnej
stan na 28 maja 2016
Lp. Piłkarz Gole Gole
w FP
Gole
w FG
Gole
w FK
Mecze Skuteczność Lata Kluby
1. Portugalia Cristiano Ronaldo 93 42 51 0 128 0,73 2003– Manchester United (15) Real Madryt (78)
2. Argentyna Lionel Messi 83[6] 37 46 0 106 0,79 2005– Barcelona (83)
3. Hiszpania Raúl González Blanco 71[7][8] 20 51 0 144 0,49 1995–2011 Real Madryt (66), Schalke 04 (5)
4. Holandia Ruud van Nistelrooy 60 6 50 4 81 0,74 1998–2012 PSV (9), Manchester United (38), Real Madryt (13)
5. Ukraina Andrij Szewczenko 59 17 29 13 115 0,51 1994–2011 Dynamo Kijów (22), Milan (33), Chelsea (4)
6. Francja Thierry Henry 51 12 38 1 114 0,45 1997–2010 Monaco (7), Arsenal (35), Barcelona (9)
7. Włochy Filippo Inzaghi 50[9] 16 30 4 85 0,59 1997–2012 Juventus (17), Milan (33)
8. Argentyna Alfredo Di Stéfano 49 58 0,84 1955–1964 Real Madryt (49)
9. Szwecja Zlatan Ibrahimović 48[10] 10 37 1 119 0,40 2005– Ajax (7), Juventus (3), Inter (6), Barcelona (4), Milan (9), PSG (19)
10. Portugalia Eusébio 47 64 0,73 1961–1974 Benfica (47)
11. Francja Karim Benzema 46[11] 12 34 0 79 0,58 2005– Olympique Lyon (12), Real Madryt (34)
12. Włochy Alessandro Del Piero 44 9 33 2 92 0,48 1995–2009 Juventus (44)
Wybrzeże Kości Słoniowej Didier Drogba 44[12] 14 30 0 93 0,46 2003–2015 Olympique Marsylia (5), Chelsea (36), Galatasaray (3)
14. Hiszpania Fernando Morientes 39 9 24 6 104 0,38 1997–2009 Real Madryt (19), Monaco (9), Liverpool (3), Valencia (8)
15. Węgry Ferenc Puskás 36 41 0,88 1956–1966 Budapest Honvéd (1), Real Madryt (35)
Niemcy Thomas Müller 36 ? ? ? 82 0,43 2008– Bayern Monachium (36)
17. Niemcy Gerd Müller 35 35 1,00 1972–1977 Bayern Monachium (35)
18. Francja David Trezeguet 32 6 23 3 61 0,52 1997–2009 Monaco (4), Juventus (28)
Kamerun Samuel Eto’o 32[13] 10 20 2 80 0,40 2004–2014 Mallorca (1), Barcelona (18), Inter (10), Chelsea (3)
Polska Robert Lewandowski 32 14 18 0 52 0,61 2011– Borussia Dortmund (17), Bayern Monachium (15)
21. Ukraina Serhij Rebrow 31 1 19 11 68 0,46 1993–2007 Dynamo Kijów (31)
Brazylia Rivaldo 31 2 25 4 78 0,40 1997–2007 Barcelona (25), Milan (2), Olympiakos (3), AEK Ateny (1)
23. Hiszpania Francisco Gento 30 89 0,34 1955–1969 Real Madryt (30)
Walia Ryan Giggs 30[14] 6 22 2 149 0,20 1993–2011 Manchester United (30)
Holandia Patrick Kluivert 30 4 25 1 75 0,40 1994–2006 Ajax (9), Barcelona (21)
Brazylia Kaká 30[15] 11 19 0 88 0,34 2003–2014 Milan (25), Real Madryt (5)
Anglia Wayne Rooney 30[16] 14 15 1 83 0,37 2004– Manchester United (30)
28. Holandia Roy Makaay 29 2 27 0 61 0,48 2000–2007 Deportivo La Coruña (12), Bayern Monachium (17)
29. Francja Jean-Pierre Papin 28 12 3 13 37 0,76 1989–1994 Olympique Marsylia (19), Milan (7), Bayern Monachium (2)
Brazylia Mário Jardel 28 3 22 3 48 0,58 1996–2001 Porto (19), Galatasaray (9)
Argentyna Hernán Crespo 28 5 20 3 70 0,40 1997–2012 Parma (2), Lazio (5), Inter (11), Chelsea (4), Milan (6)

Zobacz też[edytuj]

Przypisy

Linki zewnętrzne[edytuj]