Liga Przyjaciół Żołnierza

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Liga Przyjaciół Żołnierzastowarzyszenie powstałe w roku 1950, w okresie Polski Ludowej jako organizacja paramilitarna. Organizacja społeczna działająca w państwowym systemie obrony cywilnej kraju w celu upowszechniania idei obronności kraju przez akcje szkoleniowe i wychowawcze. W roku 1962 przekształcona została w Ligę Obrony Kraju.

Według „Informatora Uniwersalnego Łódź od A do Z” z 1958 roku LPŻ jest patriotyczną, masową organizacją społeczną, stawiającą sobie za cel umocnienie więzi Narodu z Wojskiem Polskim i przysposobieniem ludności, zwłaszcza młodzieży, do obrony Kraju[1].

W tym czasie łódzki LPŻ prowadził pracę w formach:

  • Łódzki Ośrodek Motorowy (nauka jazdy oraz drobne naprawy aut i motocykli),
  • Łódzki Radioklub (zrzeszał amatorów-radiowców w sekcjach: krótkofalarskiej i ultrakrótkofalarskiej, technicznej i radiotelegraficznej; prowadzenie szkoleń; udostępnianie aparatury radiowej, warsztatu, przyrządów pomiarowych biblioteki technicznej oraz możliwość oglądania telewizji),
  • Klub Wodny (5 sekcji: żeglarska, kajakarska pływacka, modelarska i wojenno-morska; wypożyczenia i przechowywanie kajaków)
  • Kluby Ogólnowojskowe (sekcje: strzelecka, szermiercza, narciarska i 5-cio boju nowoczesnego – bieg na przełaj, pływanie, szermierka, strzelanie i jazda konna).

Zobacz też[edytuj]

Przypisy

  1. Tekst informacyjny w „Informatorze Uniwersalnym Łódź od A do Z”. Łódź 1958