Limfopenia

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Limfopenia, limfocytopenia – stan zmniejszenia liczby limfocytów we krwi obwodowej poniżej 1000/μl[1]. Zwykle jest spotykana w pierwszej fazie chorób infekcyjnych, sytuacjach stresowych (po operacjach, wysiłkach fizycznych, w ciąży). Występuje także po stosowaniu leków cytostatycznych, ACTH lub kortykosteroidów. Jest także stwierdzana w AIDS, gruźlicy, hipermagnezemii, chorobie Hodgkina, mocznicy, zespołach popromiennych, a także w zespołach wstrząsowych (np. przy wstrząsie anafilaktycznym).

Rodzaje limfopenii[edytuj | edytuj kod]

  • Limfopenię wrodzoną (łac. Lymphocytopenia congenita) – jest wynikiem wrodzonego niedorozwoju utkania limfatycznego.
  • Limfocytopenię nabytą (łac. Lymphocytopenia acquisita vel symptomatica) – nabyta niewydolność utkania limfatycznego.

Przyczyny limfopenii[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Andrzej Szczeklik (red.): Choroby wewnętrzne, tom II. Wydawnictwo Medycyna Praktyczna, 2005. ISBN 83-7430-069-8.

Star of life.svg Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć medycznych i pokrewnych w Wikipedii.