Lindernia mułowa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Lindernia mułowa
Ilustracja
Systematyka[1]
Domena eukarionty
Królestwo rośliny
Klad rośliny naczyniowe
Klad rośliny nasienne
Klasa okrytonasienne
Klad astrowe
Rząd jasnotowce
Rodzina linderniowate
Rodzaj lindernia
Gatunek lindernia mułowa
Nazwa systematyczna
Lindernia procumbens (Krock.) Philcox
Taxon 14:30. 1965
Synonimy

Anagalloides procumbens Krock..
Lindernia pyxidaria auct.[2]

Lindernia mułowa (Lindernia procumbens (Krock.) Borbás) – gatunek roślin z rodziny linderniowatych (Linderniaceae). Występuje w południowej i środkowej Europie oraz na znacznej części Azji[2]. W Polsce rzadki. Po 1980 r. potwierdzono tylko 9 stanowisk, położonych na południu i południowym zachodzie[3].

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Łodyga 
Rozesłana, gałęzista, do 25 cm długości.
Liście 
Siedzące, naprzeciwległe, eliptycznojajowate, zaostrzone.
Kwiaty 
Pojedynczo w kątach liści, na długich szypułkach. Działki kielicha drobno, rzęsowato piłkowane[4].

Biologia i ekologia[edytuj | edytuj kod]

Roślina jednoroczna o bardzo krótkim okresie wegetacji. Kwitnie w lipcu i sierpniu. Rośnie najczęściej na dnach wysychających stawów. Gatunek charakterystyczny zespołu Eleocharetum ovatae[5].

Zagrożenia i ochrona[edytuj | edytuj kod]

Roślina objęta w Polsce ścisłą ochroną gatunkową.

Kategorie zagrożenia:

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. P.F. Stevens: Angiosperm Phylogeny Website (ang.). 2001–. [dostęp 2010-04-06].
  2. a b Germplasm Resources Information Network (GRIN). [dostęp 2011-01-02].
  3. M. Zając, A. Zając 2001. Lindernia mułowa. s. 322-324. W: Polska Czerwona Księga Roślin, Kraków 2001. ​ISBN 83-85444-85-8​.
  4. W. Szafer, S. Kulczyński, B. Pawłowski Rośliny polskie. Państwowe Wydawnictwo Naukowe, Warszawa 1969.
  5. W. Matuszkiewicz Przewodni do oznaczania zbiorowisk roślinnych Polski. Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2001. ​ISBN 83-01-13520-4​.
  6. Red list of plants and fungi in Poland. Czerwona lista roślin i grzybów Polski. Zbigniew Mirek, Kazimierz Zarzycki, Władysław Wojewoda, Zbigniew Szeląg (red.). Kraków: Instytut Botaniki im. W. Szafera, Polska Akademia Nauk, 2006. ISBN 83-89648-38-5.
  7. Kaźmierczakowa R., Bloch-Orłowska J., Celka Z., Cwener A., Dajdok Z., Michalska-Hejduk D., Pawlikowski P., Szczęśniak E., Ziarnek K.: Polska czerwona lista paprotników i roślin kwiatowych. Polish red list of pteridophytes and flowering plants. Kraków: Instytut Ochrony Przyrody Polskiej Akademii Nauk, 2016. ISBN 978-83-61191-88-9.
  8. Zarzycki K., Kaźmierczakowa R., Mirek Z.: Polska Czerwona Księga Roślin. Paprotniki i rośliny kwiatowe. Wyd. III. uaktualnione i rozszerzone. Kraków: Instytut Ochrony Przyrody PAN, 2014. ISBN 978-83-61191-72-8.