Linia (województwo pomorskie)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł dotyczy wsi w powiecie wejherowskim. Zobacz też: inne znaczenia nazwy Linia.
Artykuł 54°27′7″N 17°56′1″E
- błąd 38 m
WD 54°23'N, 17°55'E, 54°27'7"N, 17°56'1"E
- błąd 21007 m
Odległość 5 m
Linia
wieś
Ilustracja
Państwo  Polska
Województwo  pomorskie
Powiat wejherowski
Gmina Linia
Liczba ludności (2011) 1806
Strefa numeracyjna 58
Kod pocztowy 84-223[1]
Tablice rejestracyjne GWE
SIMC 0165511
Położenie na mapie gminy Linia
Mapa konturowa gminy Linia, blisko centrum na lewo znajduje się punkt z opisem „Linia”
Położenie na mapie Polski
Mapa konturowa Polski, u góry nieco na lewo znajduje się punkt z opisem „Linia”
Położenie na mapie województwa pomorskiego
Mapa konturowa województwa pomorskiego, blisko centrum u góry znajduje się punkt z opisem „Linia”
Położenie na mapie powiatu wejherowskiego
Mapa konturowa powiatu wejherowskiego, na dole nieco na lewo znajduje się punkt z opisem „Linia”
Ziemia54°27′07″N 17°56′01″E/54,451944 17,933611

Linia (dodatkowa nazwa w j. kaszub. Lëniô; niem. Linde) – duża wieś kaszubska w Polsce położona w województwie pomorskim, w powiecie wejherowskim, w gminie Linia na północnym krańcu Pojezierza Kaszubskiego i Kaszubskiego Parku Krajobrazowego.

W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa gdańskiego.

Miejscowość jest siedzibą gminy Linia.

W obszar wsi wchodzą:

Historia[edytuj | edytuj kod]

Wieś królewska w starostwie mirachowskim w województwie pomorskim w II połowie XVI wieku[4].

Zarówno podczas zaboru pruskiego, jak i okupacji niemieckiej w l. 1939-1945 wieś nosiła nazwę niemiecką Linde[5].

Według Słownika geograficznego Królestwa Polskiego z roku 1884 była to wieś włościańska o obszarze 215 włók na których gospodarowało 54 gburów i 4 zagrodników. Wieś posiadała 59 domów mieszkalnych, zamieszkałych przez 437 mieszkańców, a także własną szkołę[6].

Turystyka[edytuj | edytuj kod]

W miejscowości znajduje się jedna z 13 figur szlaku turystycznego „Poczuj kaszubskiego ducha" - wykonana przez Jana Redźko na podstawie opracowania "Bogowie i duchy naszych przodków. Przyczynek do kaszubskiej mitologii" Aleksandra Labudy ponad dwumetrowy, drewniany posąg Rétnika - kaszubskiego ducha (demona), który lubi podmieniać instrumenty i płatać figle muzykom[7].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Oficjalny Spis Pocztowych Numerów Adresowych, Poczta Polska S.A., październik 2013, s. 652 [dostęp 2014-03-09] [zarchiwizowane z adresu 2014-02-22].
  2. Rozporządzenie Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 13 grudnia 2012 r. w sprawie wykazu urzędowych nazw miejscowości i ich części (Dz.U. z 2013 r. poz. 200).
  3. TERYT (Krajowy Rejestr Urzędowego Podziału Terytorialnego Kraju). Główny Urząd Statystyczny. [dostęp 2015-11-18].
  4. Mapy województwa pomorskiego w drugiej połowie XVI w.: rozmieszczenie własności ziemskiej, sieć parafialna / Marian Biskup, Andrzej Tomczak. Toruń 1955, s. 94.
  5. Familienforschung in Westpreußen (niem.). [dostęp 2015-08-15].
  6. Linia (4), [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. V: Kutowa Wola – Malczyce, Warszawa 1884, s. 239.
  7. Kaszubi kłócą się o pogańskie rzeźby duchów. "Demony zagrażają katolickiej wierze"

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]