Linia bazowa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Linia bazowa (podstawowa, główna) – w europejskiej i zachodnioazjatyckiej typografii oraz piśmiennictwie linia pisma pokrywająca się z dolną krawędzią liter majuskułowych i minuskułowych bez wydłużeń dolnych.

Typography Line Terms.svg

Na ilustracji po prawej tylko litera ,,p" posiada wydłużenie dolne, reszta jest osadzona na linii bazowej (na czerwono).

Większość krojów pisma posiada następujące cechy związane z linią bazową:

  • wielkie litery są umieszczone na linii bazowej, najczęstszymi wyjątkami od tej reguły są litery ,,J" i ,,Q"
  • następujące cyfry nautyczne mają wydłużenia dolne: 3, 4, 5, 7, 9
  • następujące małe litery posiadają wydłużenia dolne: g, j, p, q, y
  • znaki z zaokrąglonymi górnymi i dolnymi częściami (0, 3, 6, 8, c, C, G, J, o, O, Q) delikatnie schodzą poniżej linii bazowej, aby stworzyć iluzję, że znaki te umieszczone są na linii bazowej, wznoszą się one także powyżej wysokości x (na obrazku: x-height) lub wysokości wielkich liter {na obrazku: cap height), również w celu wywołania iluzji, że posiadają tę samą wysokość, co znaki płaskie (np. H, X, 1, 7).

Pionowa odległość linii bazowych między kolejnymi liniami znana jest jako leading.

Północnoindyjskie rękopisy mają charakterystyczną pochyloną linię bazową: litery są ustawione powyżej linii bazowej (w angielskiej typografii: na linii overbar), a znaki diakrytyczne przekraczają linię bazową.