Linie kolejowe Kornwalii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Linie kolejowe Kornwalii – sześć linii kolejowych przebiegających przez terytorium Kornwalii. Linią szkieletową jest trasa PlymouthPenzance, od której odchodzą odnogi, zarówno na północ jak na południe. Głównym operatorem linii jest spółka First Great Western, na linii głównej działają ponadto CrossCountry i South West Trains. Na wszystkich liniach utrzymywany jest ruch pasażerski.

Żadna z linii na terenie Kornwalii nie jest zelektryfikowana; obsługiwane są przez trakcję spalinową. Rozstaw szyn na wszystkich liniach wynosi 1435 mm.

Na wszystkich bocznych liniach przewoźnik wraz z władzami lokalnymi oferują specjalne przewozy turystyczne. Jedną z form takiej usługi jest Rail Ale Trail („Szlak piwny”)[1]. Niniejsza lista obejmuje wyłącznie linie, na których utrzymywany jest ruch osobowy.

Mapa linii kolejowych Kornwalii

Cornish Main Line[edytuj kod]

Royal Albert Bridge, jedno z dwóch miejsc, gdzie kolej przekracza granicę Kornwalii
 Osobny artykuł: Cornish Main Line.

Główna linia kolejowa, przebiegająca od Royal Albert Bridge do Penzance o długości 128 km. Linia została wybudowana w 1895 r., do Truro, gdzie połączyła się z istniejącym już odcinkiem do Penzance. Na większości stacji istnieje tendencja wzrostowa liczby pasażerów[2]. Linia obsługuje połączenia z Londynem, północną Anglią i Szkocją. Na linii kursuje jeden z nielicznych w Wielkiej Brytanii pociągów sypialnych Night Riviera[3]. Jest linią o największej częstotliwości kursowania pociągów; w dni powszednie linie obsługuje do pięciu kursów na godzinę[4].

Stacje na linii:

Looe Valley Line[edytuj kod]

Pociąg na stacji w Looe
 Osobny artykuł: Looe Valley Line.
Prowadzi z Liskeard do Looe. Jej długość wynosi 13 km. Została wybudowana w 1860 r., ale przewozy pasażerskie rozpoczęły się w 1879 r. Po drodze jeden przystanek czołowy Coombe Junction. W dni powszednie obsługuje dziewięć kursów wahadłowych[5]. Biegnie doliną rzeki Looe. Uważana jest za jedną z najbardziej malowniczych linii Anglii[6]. Przebiega przez rezerwaty przyrody, zarówno fauny, jak i flory. Linia miała być zamknięta na mocy tzw. Beeching Axe w 1966 r. Od lat osiemdziesiątych XX w. jest tzw. community railway, czyli linią działającą na mocy porozumienia przewoźnika z władzami lokalnymi[7]. Pociągi na linii kursują co godzinę[4].

Stacje na linii:

Atlantic Coast Line[edytuj kod]

Stacja w Newquay

Rozpoczyna się w Par i prowadzi do Newquay. Jest najdłuższą odnogą linii głównej na terenie hrabstwa. Jej długość wynosi 33 km a czas przejazdu 50 minut[8] i prowadzi przez wrzosowisko Goss Moor. Linię ukończono w 1874 r. Dziennie obsługuje ją siedem pociągów kursujących wahadłowo[5]. W okresie wakacyjnym linia ma bezpośrednie połączenie z Londynem, jako jedyna boczna odnoga linii szkieletowej[9].

Stacje na linii:

Tamar Valley Line[edytuj kod]

Wiadukt w Calstock, jedno z dwóch miejsc, gdzie kolej przekracza granicę Kornwalii
 Osobny artykuł: Tamar Valley Line.
Rozpoczyna się na stacji Plymouth w hrabstwie Devon i początkowo biegnie przez jego teren. Prowadzi doliną rzeki Tamar z Plymouth do Gunnislake. Jej długość wynosi 23 km, a czas przejazdu ok. 50 minut[6]. Przejeżdża m.in. przez wiadukt w Calstock.Po drodze jeden przystanek czołowy w Bere Alston. Linia w większości przebiega przez obszar chronionego krajobrazu Area of Outstanding Natural Beauty. Została oddana do użytku na całej długości w 1907 r.[10] i przeznaczona była głównie dla funkcjonujących w tym rejonie kopalń cyny. Kolej oparła się likwidacji w ramach tzw. Beeching Axe ze względu na niedostateczny system dróg w tym rejonie. Linię obsługuje dziennie 7 kursów wahadłowych[11]. Planowane jest przedłużenie linii do Tavistock w związku z rozbudową miasta[12].

Na terenie Kornwalii znajdują się stacje:

Maritime Line[edytuj kod]

Stacja – ogród Penmere Garden

Osiemnastokilometrowy odcinek między Truro a Falmouth. Linia została otwarta w roku 1863, początkowo wyłącznie dla obsługi ruchu pocztowego, mającego ułatwić dowóz poczty z Londynu do portu w Falmouth[13]. W dni powszednie pociągi na linii kursują co pół godziny[5].

Stacje na linii:

St Ives Bay Line[edytuj kod]

St Ives
 Osobny artykuł: St Ives Bay Line.
Rozpoczyna się w St Erth i prowadzi do St Ives. Jej długość wynosi 8 km[14]. Biegnie początkowo przez estuarium Hayle, a następnie wzdłuż brzegów Oceanu Atlantyckiego, wzdłuż zatoki St Ives Bay. Linia została otwarta w 1877 r. i przeznaczona była głównie do dowozu turystów do St Ives[6]. Na trasie pociągi kursują wahadłowo między St Ives i St Erth, średnio co pół godziny w dni powszednie[15]. Na trasie znajduje się przystanek Lelant Saltings, przeznaczony do obsługi ruchu typu park and ride dla St Ives i Carbis Bay.

Stacje na linii:

Bodmin and Wenford Railway[edytuj kod]

Bodmin and Wenford Railway

Zabytkowa kolej łącząca stację Bodmin Parkway z miejscowością Bodmin aż do stacji Boscarne Junction. Linię otworzono w 1887 r., w 1964 r. zlikwidowano na niej trakcję parową[16] a zamknięto dla ruchu pasażerskiego w 1967 na mocy Beeching Axe, a do 1983 r. była czynna dla funkcjonującego w okolicach przemysłu ceramicznego[16]. Po przejęciu linii przez prywatną spółkę, ruch dla potrzeb turystycznych przywrócono w latach 90. Linię obsługuje trakcja parowa. Linia jest czynna od maja do końca września[17].

Zobacz też[edytuj kod]

Przypisy

  1. What are Rail Ale Trails? (ang.). [dostęp 2009-12-10].
  2. Office of Rail Regulation: Station usage (ang.). [dostęp 17 czerwca 2009].
  3. Night Riviera Sleeper Service (ang.). [dostęp 2009-12-10].
  4. a b First Great Western: 26 Plymouth - Penzance. 2009.
  5. a b c Dane uzyskane ze strony: http://www.nationalrail.co.uk/.
  6. a b c First Great Western - Cornwall (ang.). [dostęp 2009-12-10].
  7. Back to the future (ang.). [dostęp 2009-12-14].
  8. Cornwall’s Atlantic Coast Branch Railway (ang.). [dostęp 2009-12-10].
  9. Getting here (ang.). [dostęp 2009-12-11].
  10. The Tamar Valley Branch Railway (ang.). [dostęp 2009-12-10].
  11. Plymouth - Gunnislake (ang.). [dostęp 2009-12-10].
  12. Harris, Nigel (2008). Taking trains back to Tavistock. Rail (Bauer) (590): 40–45.
  13. Cornwall’s Maritime Branch Railway (ang.). [dostęp 2009-12-10].
  14. Branch lines (ang.). [dostęp 2009-12-10].
  15. Table 144: St Erth - St Ives (ang.). [dostęp 2009-12-10].
  16. a b The History of the Railway in Bodmin (ang.). [dostęp 2009-12-11].
  17. Bodmin and Wenford railway (ang.). [dostęp 2009-12-10].