Linux Mint

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Linux Mint
Rodzina systemów operacyjnych Linux
Logo
Logo systemu
Interfejs
Interfejs użytkownika
Producent Clem Lefebvre[1]
Platforma sprzętowa i386, AMD64
Pierwsze wydanie 27 sierpnia 2006
Aktualna wersja 16 "Petra"[2]/ 30 listopada 2013
Jądro monolityczne
Środowisko pracy Cinnamon, MATE, KDE, Xfce
Licencja GNU General Public License
Typ pakietów DEB
Wersja Live link= T dostępna
Linux Mint w serwisie distrowatch.com
Oficjalna strona

Linux Mintdystrybucja systemu GNU/Linux oparta na Ubuntu oraz Debianie[1], skierowana do początkujących użytkowników[1]. Dystrybucja kładzie nacisk na prostotę użytkowania, przydatne aplikacje i pełne ich wsparcie zaraz po instalacji. Twórcy zadbali o dodanie wielu graficznych nakładek. Na standardowej płycie instalacyjnej znajduje się większość popularnego własnościowego oprogramowania - wtyczka Adobe Flash Player, Java oraz duży zbiór kodeków audio i wideo pozwalających odtworzyć wszystkie popularne pliki muzyczne i filmowe, nawet korzystając z wersji Live CD (w Ubuntu takie oprogramowanie trzeba zainstalować samodzielnie)[1].

Pomimo faktu, iż dystrybucja jest oparta głównie na Ubuntu, twórcy Minta odcinają się od jego ideologii. Krytykują Ubuntu przede wszystkim za konserwatywne, według nich, trzymanie się idei wolnego oprogramowania, przez co większość popularnych formatów audio, wideo oraz zamknięte technologie są w Ubuntu domyślnie niedostępne.

Mint jako dystrybucja oparta również na Debianie jest bardzo solidna i daje użytkownikom dostęp do dużego zbioru pakietów oprogramowania. Aktualnie repozytorium Minta zawiera 40 tys. pakietów. Choć Mint bazuje również na kodzie i repozytorium Ubuntu, idzie swoją własną drogą rozwoju.

Wersje systemu[edytuj | edytuj kod]

Istnieje kilka wersji tego systemu, które są wydawane w różnych cyklach wydawniczych:

  • Main Edition[3] - jest to standardowa, oficjalna edycja Minta. Można ją uruchomić w trybie Live. Domyślne środowisko to Cinnamon lub MATE (wcześniej GNOME), ale są też wersje zaopatrzone w KDE, Xfce, LXDE, Fluxbox[1]. Jednak są one wypuszczane parę miesięcy później w stosunku do wersji ze środowiskiem Cinnamon. Wersja Main wydawana jest zarówno w rozmiarze płyty CD, czyli przeważnie ok. 700 MiB, jak i DVD (ok. 4 GiB). Posiada pełne wsparcie multimediów oraz oprogramowanie o zamkniętym (m.in. chronionym patentami) kodzie (np. flash, realplayer). Rozpowszechnianie tej wersji w krajach, gdzie to domyślnie instalowane oprogramowanie jest chronione patentami, może napotkać problemy. Wersja DVD zawiera dodatkowe oprogramowanie, takie jak Java, VLC, F-Spot, OpenOffice.org-base, Samba, tapety i dodatkowe czcionki ttf-dejavu.
  • USA/Japan distribution disks (dawne Universal Edition) - wersja zaopatrzona w większość języków, wydawana jest w postaci Live-CD. Wersja ta różni się od Main tym, że może być ona dowolnie dystrybuowana w krajach, w których oprogramowanie zawarte w Main jest chronione patentami. (np. Stany Zjednoczone, Japonia - stąd nazwa). Dodatkowo posiada alternatywny bootloader sprawiający, że system może pracować na komputerach nie obsługujących graficznego programu rozruchowego z Main Edition.
  • OEM - wersja przeznaczona dla producentów, którzy zaopatrują komputery w preinstalowany system Linux Mint (podobnie jak Windows Vista czy 7 w laptopach).
  • Linux Mint Debian Edition (LMDE) - nowa wersja Minta oparta całkowicie na Debianie i jego repozytorium. Jest to całkowicie nowy projekt developerów Minta. Według informacji twórców, ma dziedziczyć po Debianie takie cechy jak stabilność, szybkość i responsywność. Ponadto nie wymusza na użytkowniku instalowania nowszych wersji ani nawet upgrade'ów, wystarczy aktualizacja pakietów.
  • Linux Mint Xfce - wersja z lekkim środowiskiem graficznym Xfce.
  • Linux Mint KDE - wersja z środowiskiem graficznym KDE.

Wszystkie wersje są dostępne zarówno na architekturę i386, jak i AMD64.

Środowisko graficzne[edytuj | edytuj kod]

Domyślnym środowiskiem graficznym Minta w wersji Main jest Cinnamon lub MATE (wcześniej GNOME), ale są też wersje zaopatrzone w KDE, Xfce.

Domyślne środowiska graficzne w Linux Mint 16 (2013) i LMDE 201303
Cinnamon MATE KDE Xfce GNOME LXDE Fluxbox
32-bit 64-bit 32-bit 64-bit 32-bit 64-bit 32-bit 64-bit 32-bit 64-bit 32-bit 64-bit 32-bit 64-bit
Linux Mint 16 (Petra) link= T link= T link= T link= T Inne wydanie Inne wydanie link= N Inne wydanie link= N
Linux Mint Debian Edition (LMDE) link= T link= T link= N Inne wydanie Inne wydanie link= N link= N
Windows Installer Inne wydanie Inne wydanie Inne wydanie Inne wydanie link= N link= N link= N

Cykl wydawniczy i numeracja[edytuj | edytuj kod]

Do wersji 4.0 nowe wydania ukazywały się co dwa miesiące, jednak po wydaniu 4.0 wydłużono cykl wydawniczy[4]. Mint jest wydawany podobnie, jak Ubuntu - co sześć miesięcy, z tą różnicą że miesiąc po dystrybucji-matce (maj-listopad). W Mincie nie wychodzą co miesiąc kolejne wersje testowe alpha/beta, które są jeszcze niestabilne. Każda wersja Minta nosi swoją nazwę kodową. Są to imiona żeńskie, idące w kolejności alfabetycznej (Barbara, Celena, Daryna, Elissa, Felicia, Gloria, Helena, Isadora, Julia, Katya, Lisa itd.). Każda nowa wersja Minta zawsze jest oparta o najnowsze Ubuntu. Developerzy Minta już jakiś czas temu zapowiedzieli przejście w przyszłości na repozytorium Debian testing.

Cechy dystrybucji[edytuj | edytuj kod]

Twórcy Linux Mint skupiają się na użyteczności dystrybucji na komputerze domowym oraz przyjaznym stosunku do użytkowników początkujących. Dlatego właśnie większość popularnych technologii, pomimo zamkniętego kodu i restrykcji związanych z prawem patentowym, działa po instalacji out-of-the-box. W wersji 9. o nazwie Isadora przywrócono na płycie specjalny program mint4win, pozwalający na zainstalowanie w pełni funkcjonalnego systemu z poziomu Windows tak, jakby instalowało się zwykłą aplikację. Podobny program posiada Ubuntu (WUBI) oraz Debian. Do szybkiej aktualizacji systemu oraz instalowania nowego oprogramowania Linux Mint wykorzystuje znany z Debiana system zarządzania pakietami APT.

Niektóre aplikacje charakterystyczne dla Linux Mint[edytuj | edytuj kod]

Menedżer aktualizacji Mintupdate

Mint nie jest forkiem Ubuntu. Różni się kilkoma niestandardowymi rozwiązaniami:

  • mintMenu – rozbudowane menu dla środowiska graficznego GNOME, przypomina w wyglądzie i funkcjonowaniu menu z Windows Vista, Pozwala w pełni dostosować tekst, ikony i kolor menu.
  • mintDesktop – narzędzie służące do konfiguracji środowiska GNOME. Pozwala m.in. na zmianę ikon wyświetlanych na pulpicie, czy efektów graficznych.
  • mintWifi – narzędzie umożliwiającą łatwą instalację sterowników i konfigurację bezprzewodowych kart sieciowych Wi-Fi
  • mintBackup – narzędzie pozwalające na tworzenie kopii zapasowych plików użytkownika
  • mintInstall – menedżer oprogramowania, pozwalający na instalację programów z repozytorium systemowego, aplikacja zawiera ranking z ocenami programu oraz recenzje dodawane przez użytkowników
  • mintUpdate – aplikacja służąca to aktualizacji systemu operacyjnego, zawiera klasyfikację ważności aktualizacji
  • mintUpload – narzędzie pozwalające na wysyłanie plików na serwery za pomocą protokołu FTP.

Wydania[edytuj | edytuj kod]

Wersja Nazwa kodowa Data wydania Status wsparcia
1.0 beta Ada 27 sierpnia 2006 Zakończono w kwietniu 2008[4].
2.0 Barbara 13 listopada 2006 Zakończono w kwietniu 2008[4].
2.1 Bea 20 grudnia 2006 Zakończono w kwietniu 2008[4].
2.2 Bianca 20 lutego 2007 Zakończono w kwietniu 2008[4].
3.0 Cassandra 30 maja 2007 Zakończono w październiku 2008[4].
3.1 Celena 24 września 2007[5] Zakończono w październiku 2008[4].
4.0 Daryna 15 października 2007 Zakończono w kwietniu 2009[4].
5 LTS Elyssa 8 czerwca 2008 Wydanie z wydłużonym okresem wsparcia (LTS), Zakończono w kwietniu 2011[4].
6 Felicia 15 grudnia 2008 Zakończono w kwietniu 2010[4].
7 Gloria 26 maja 2009 Zakończono w październiku 2010[4].
8 Helena 28 listopada 2009 Zakończono w kwietniu 2011[4].
9 LTS Isadora 18 maja 2010[6] Wydanie z wydłużonym okresem wsparcia (LTS), Zakończono w kwietniu 2013[4].
10 Julia 12 listopada 2010[7] Zakończono w kwietniu 2012[4].
11 Katya 27 maja 2011[8] Zakończono w październiku 2012[4].
12 Lisa 26 listopada 2011[9] Zakończono w kwietniu 2013.[4]
13 LTS Maya 23 maja 2012[10] Wydanie z wydłużonym okresem wsparcia (LTS), wsparcie do kwietnia 2017[4].
14 Nadia 20 listopada 2012[11] Wsparcie do kwietnia 2014[4].
15 Olivia 29 maja 2013[12] Zakończono w styczniu 2014[4].
16 Petra 30 listopada 2013[2] Wsparcie do lipca 2014[4].
17 LTS Qiana maj 2014 Wsparcie do kwiecień 2019[4].

Legenda:

Stara wersja Stara wersja; nadal wspierana Najnowsza wersja Przyszłe wydanie
Commons in image icon.svg

Przypisy

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]