Linzang pręgowany

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Linzang pręgowany
Prionodon linsang[1]
(Hardwicke, 1821)
Linzang pręgowany
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ssaki
Podgromada żyworodne
Infragromada łożyskowce
Rząd drapieżne
Podrząd kotokształtne
Rodzina wiwerowate
Podrodzina linzangi
Rodzaj linzang
Gatunek linzang pręgowany
Synonimy
  • Viverra linsang Hardwicke, 1821
Podgatunki[2]
  • P. l. gracilis (Horsfield, 1822)
  • P. l. linsang (Hardwicke, 1821)
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[3]
Status iucn3.1 LC pl.svg
Zasięg występowania
Mapa występowania

Linzang pręgowany[4] (Prionodon linsang) – gatunek drapieżnego ssaka z podrodziny linzangów (Prionodontinae) w rodzinie wiwerowatych (Viverridae).

Zasięg występowania[edytuj | edytuj kod]

Linzang pręgowany występuje w zależności od podgatunku[2]:

Taksonomia[edytuj | edytuj kod]

Gatunek po raz pierwszy opisał w 1821 roku przyrodnik i oficer brytyjski Thomas Hardwicke nadając mu nazwę Viverra linsang[5]. Jako miejsce typowe odłowu holotypu Hardwicke wskazał Malakkę w Malezji[5].

Etymologia[edytuj | edytuj kod]

  • Prionodon: gr. πριων priōn, πριονος prionos „piła”; οδους odous, οδων odōn „ząb”[6]
  • linsang: jaw. nazwa Linsang dla tego zwierzęcia[7].
  • gracilis: łac. gracilis lub gracilus „smukły, elegancki, szczupły”[8].

Charakterystyka[edytuj | edytuj kod]

Smukłe, beżowe, pasiaste zwierzę o małej głowie i spiczastym pyszczku. Długość ciała wynosi 37,9–45 cm, długość ogona 33–37,5 cm; masa ciała 590–800 g[2].

Żyje w lasach, aktywny nocą, zjada drobne kręgowce, larwy i owady.

Ciąża trwa dwa miesiące, rodzą się zazwyczaj dwa młode.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Prionodon linsang, w: Integrated Taxonomic Information System (ang.).
  2. a b c P. Gaubert: Family Prionodontidae (Linsangs). W: D.E. Wilson & R.A. Mittermeier: Handbook of the Mammals of the World. Cz. 1: Carnivores. Barcelona: Lynx Edicions, 2009, s. 172. ISBN 978-84-96553-49-1. (ang.)
  3. J.W. Duckworth, J. Mathai, W. Chutipong, J. Brodie & A. Wilting 2016, Prionodon linsang [w:] The IUCN Red List of Threatened Species 2018 [online], wersja 2018-1 [dostęp 2018-07-13] (ang.).
  4. W. Cichocki, A. Ważna, J. Cichocki, E. Rajska-Jurgiel, A. Jasiński & W. Bogdanowicz: Polskie nazewnictwo ssaków świata. Warszawa: Muzeum i Instytut Zoologii PAN, 2015, s. 141. ISBN 978-83-88147-15-9. (pol. • ang.)
  5. a b T. Hardwicke. Descriptions of the Wild Dog of Sumatra, a new Species of Viverra, and a new Species of Pheasant. „Transactions of the Linnean Society of London”. 13, s. 236, ryc. 24, 1822 (ang.). 
  6. Palmer 1904 ↓, s. 562.
  7. Palmer 1904 ↓, s. 378.
  8. Jobling 2018 ↓, s. gracilis.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. T.S. Palmer. Index Generum Mammalium: a List of the Genera and Families of Mammals. „North American Fauna”. 23, s. 1–984, 1904 (ang.). 
  2. J.A. Jobling: Key to Scientific Names in Ornithology. W: J. del Hoyo, A. Elliott, J. Sargatal, D.A. Christie & E. de Juana (red.): Handbook of the Birds of the World Alive. Barcelona: Lynx Edicions, 2018. [dostęp 2018-07-13]. (ang.)