Linzang pręgowany

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Linzang pręgowany
Prionodon linsang[1]
(Hardwicke, 1821)
Ilustracja
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ssaki
Podgromada żyworodne
Infragromada łożyskowce
Rząd drapieżne
Podrząd kotokształtne
Rodzina linzangi
Rodzaj linzang
Gatunek linzang pręgowany
Synonimy
  • Viverra linsang Hardwicke, 1821
Podgatunki[2]
  • P. l. gracilis (Horsfield, 1822)
  • P. l. linsang (Hardwicke, 1821)
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[3]
Status iucn3.1 LC pl.svg
Zasięg występowania
Mapa występowania

Linzang pręgowany[4] (Prionodon linsang) – gatunek drapieżnego ssaka z rodziny linzangów (Prionodontidae).

Zasięg występowania[edytuj | edytuj kod]

Linzang pręgowany występuje w zależności od podgatunku[2]:

Taksonomia[edytuj | edytuj kod]

Gatunek po raz pierwszy opisał w 1821 roku przyrodnik i oficer brytyjski Thomas Hardwicke nadając mu nazwę Viverra linsang[5]. Jako miejsce typowe odłowu holotypu Hardwicke wskazał Malakkę w Malezji[5].

Etymologia[edytuj | edytuj kod]

  • Prionodon: gr. πριων priōn, πριονος prionos „piła”; οδους odous, οδων odōn „ząb”[6]
  • linsang: jaw. nazwa Linsang dla tego zwierzęcia[7].
  • gracilis: łac. gracilis lub gracilus „smukły, elegancki, szczupły”[8].

Charakterystyka[edytuj | edytuj kod]

Smukłe, beżowe, pasiaste zwierzę o małej głowie i spiczastym pyszczku. Długość ciała wynosi 37,9–45 cm, długość ogona 33–37,5 cm; masa ciała 590–800 g[2].

Żyje w lasach, aktywny nocą, zjada drobne kręgowce, larwy i owady.

Ciąża trwa dwa miesiące, rodzą się zazwyczaj dwa młode.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Prionodon linsang, w: Integrated Taxonomic Information System (ang.).
  2. a b c P. Gaubert: Family Prionodontidae (Linsangs). W: D.E. Wilson & R.A. Mittermeier: Handbook of the Mammals of the World. Cz. 1: Carnivores. Barcelona: Lynx Edicions, 2009, s. 172. ISBN 978-84-96553-49-1. (ang.)
  3. J.W. Duckworth, J. Mathai, W. Chutipong, J. Brodie & A. Wilting 2016, Prionodon linsang, [w:] The IUCN Red List of Threatened Species 2018 [online], wersja 2018-1 [dostęp 2018-07-13] (ang.).
  4. W. Cichocki, A. Ważna, J. Cichocki, E. Rajska-Jurgiel, A. Jasiński & W. Bogdanowicz: Polskie nazewnictwo ssaków świata. Warszawa: Muzeum i Instytut Zoologii PAN, 2015, s. 141. ISBN 978-83-88147-15-9. (pol. • ang.)
  5. a b T. Hardwicke. Descriptions of the Wild Dog of Sumatra, a new Species of Viverra, and a new Species of Pheasant. „Transactions of the Linnean Society of London”. 13, s. 236, ryc. 24, 1822 (ang.). 
  6. Palmer 1904 ↓, s. 562.
  7. Palmer 1904 ↓, s. 378.
  8. Jobling 2018 ↓, s. gracilis.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. T.S. Palmer. Index Generum Mammalium: a List of the Genera and Families of Mammals. „North American Fauna”. 23, s. 1–984, 1904 (ang.). 
  2. J.A. Jobling: Key to Scientific Names in Ornithology. W: J. del Hoyo, A. Elliott, J. Sargatal, D.A. Christie & E. de Juana (red.): Handbook of the Birds of the World Alive. Barcelona: Lynx Edicions, 2018. [dostęp 2018-07-13]. (ang.)