Lista zawodowych mistrzów świata wagi piórkowej w boksie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Waga piórkowa jest jedną z 8 klasycznych kategorii boksu zawodowego. Została wprowadzona w latach 60. XIX w. i do lat 80. XIX w. obejmowała wagę pomiędzy 116 a 128 funtów. W roku 1889 Amateur Boxing Association of England Ltd (ABA) określił jej limit na 126 funtów. Ulegał on jeszcze zmianom do 1909 roku. Obecnie wynosi 57,2 kg (126 funtów).

Pierwszym bezdyskusyjnie uznawanym mistrzem świata był od roku 1892 George Dixon. Praktycznie powszechną aprobatę mieli poprzedzający Dixona Irlandczyk Ike Weir, Nowozelandczyk Torpedo Billy Murphy oraz Australijczyk Young Griffo. Do roku 1967 praktycznie był jeden powszechnie uznawany mistrz świata. Po powstaniu nowych organizacji boksu zawodowego, każda uznaje swoich mistrzów świata i prowadzi własne listy bokserów ubiegających się o tytuł. Poniżej zestawiono mistrzów świata powszechnie uznanych oraz czterech podstawowych organizacji boksu zawodowego:

- World Boxing Association (WBA) powstała w roku 1962 na bazie istniejącej od 1921 roku National Boxing Association (NBA),

- World Boxing Council (WBC) założona w roku 1963,

- International Boxing Federation (IBF) założona w 1983,

- World Boxing Organization (WBO) założona w roku 1988.

Zdobycie
tytułu
Utrata
tytułu
Mistrz Organizacja Obrona
tytułu
31 marca 1889 13 stycznia 1890 Ike Weir  Irlandia Uniwersalny 0

31 marca 1889 Weir rozegrał pojedynek, reklamowany jako „o tytuł mistrza wagi piórkowej”, z Frankiem Murphym, który trwał 5 godzin 19 minut i został przerwany z powodu wyczerpania zawodników[1].

13 stycznia 1890 2 września 1890 Torpedo Billy Murphy  Nowa Zelandia Uniwersalny 1
2 września 1890 1892 Young Griffo  Australia Uniwersalny 4

Griffo zrezygnował z tytułu przechodząc do wyższej kategorii.

27 czerwca 1892 27 listopada 1896 George Dixon  Kanada Uniwersalny 3

Dixon 27 czerwca 1892 pokonał Freda Johnsona przez KO w 14r a następnie 6 września 1892 Jacka Skelly'ego w 8r przez KO i został ogłoszony mistrzem świata wagi piórkowej[2].

27 listopada 1896 24 marca 1897 Frank Erne  Szwajcaria Uniwersalny 0
24 marca 1897 4 października 1897 George Dixon  Kanada Uniwersalny 0
4 października 1897 26 września 1898 Solly Smith  Stany Zjednoczone Uniwersalny 2
26 września 1898 11 listopada 1898 Dave Sullivan  Irlandia Uniwersalny 0
11 listopada 1898 9 stycznia 1900 George Dixon  Kanada Uniwersalny 9
9 stycznia 1900 28 listopada 1901 Terry McGovern  Stany Zjednoczone Uniwersalny 6
28 listopada 1901 1903 Young Corbett II  Stany Zjednoczone Uniwersalny 5

Corbett zrezygnował z tytułu nie mogąc utrzymać limitu kategorii.

3 września 1903 22 lutego 1912 Abe Attell  Stany Zjednoczone Uniwersalny 23/24

Attell zdobył wakujący tytuł po pokonaniu Johnny'ego Reagana na punkty[3].

22 lutego 1912 2 czerwca 1923 Johnny Kilbane  Stany Zjednoczone Uniwersalny 5
2 czerwca 1923 26 lipca 1923 Eugène Criqui  Francja Uniwersalny 0
26 lipca 1923 10 sierpnia 1924 Johnny Dundee  Stany Zjednoczone Uniwersalny 0

Dundee zrezygnował z tytułu nie mogąc utrzymać wagi.

2 stycznia 1925 lipiec 1926 Kid Kaplan  Stany Zjednoczone Uniwersalny 3

Kaplan zrezygnowal z tytułu nie mogąc utrzymać limitu kategorii.

12 września 1927 10 lutego 1928 Benny Bass  Stany Zjednoczone Uniwersalny 0

Bass został mistrzem świata po pokonaniu Reda Chapmana 12 września 1927r[4].

10 lutego 1928 28 września 1928 Tony Canzoneri  Stany Zjednoczone Uniwersalny 0
28 września 1928 23 września 1929 André Routis  Francja Uniwersalny 1
23 września 1929 27 stycznia 1932 Battling Battalino  Stany Zjednoczone Uniwersalny (NBA & NYSAC) 2

Battling Battalino 27 stycznia 1932 stoczył pojedynek z Freddie Millerem. Walka została przerwana przez sędziego a zwycięzcą ogłoszony został Miller. NBA i NYSAC zweryfikowały walkę i zakwalifikowały jako "nie odbytą". Ze względu na to, że Battalino miał przekroczony limit kategorii piórkowej został pozbawiony tytułu, a tytuł oznaczono jako wakujący[5].

26 maja 1932 13 stycznia 1933 Tommy Paul  Stany Zjednoczone NBA 0
13 stycznia 1933 11 maja 1936 Freddie Miller  Stany Zjednoczone NBA 12
11 maja 1936 29 października 1937 Petey Sarron  Stany Zjednoczone NBA 2
29 października 1937 wrzesień1938 Henry Armstrong  Stany Zjednoczone Uniwersalny
(NBA & NYSAC)
0

Armstrong po zdobyciu tytułu mistrza świata wagi lekkiej, będąc również mistrzem w wadze półśredniej zrezygnował z tytułu w wadze piórkowej[6].

18 kwietnia 1939 kwiecień 1940 Joey Archibald  Stany Zjednoczone Uniwersalny 0

Archibald został mistrzem świata po pokonaniu Leo Rodaka. Stracił tytuł NBA z powodu odmowy walki z Peteyem Scalzo[7].

15 maja 1940 1 lipca 1941 Petey Scalzo  Stany Zjednoczone NBA 2
1 lipca 1941 18 listopada 1941 Richie Lemos  Stany Zjednoczone NBA 0
18 listopada 1941 18 stycznia 1943 Jackie Wilson  Stany Zjednoczone NBA 1
18 stycznia 1943 16 sierpnia 1943 Jackie Callura  Kanada NBA 1
16 sierpnia 1943 10 marca 1944 Phil Terranova  Stany Zjednoczone NBA 1
10 marca 1944 7 czerwca 1946 Sal Bartolo  Stany Zjednoczone NBA 3
7 czerwca 1946 29 października 1948 Willie Pep  Stany Zjednoczone Uniwersalny 2
29 października 1948 11 lutego 1949 Sandy Saddler  Stany Zjednoczone Uniwersalny 0
11 lutego 1949 8 września 1950 Willie Pep  Stany Zjednoczone Uniwersalny 3
8 września 1950 styczeń 1957 Sandy Saddler  Stany Zjednoczone Uniwersalny 2

Saddler zrezygnował z tytułu kończąc karierę po wypadku[8].

24 czerwca 1957 18 marca 1959 Hogan Bassey  Nigeria Uniwersalny 1
18 marca 1959 21 marca 1963 Davey Moore  Stany Zjednoczone Uniwersalny 5
21 marca 1963 26 września 1964 Sugar Ramos  Kuba Uniwersalny
(WBA & WBC)
3
26 września 1964 14 października 1967 Vicente Saldívar  Meksyk Uniwersalny
(WBA & WBC)
7

Saldívar ogłosił rezygnację z tytułów WBA i WBC po zwycięstwie 14 października 1967 przez TKO w 12r nad Howardem Winstone'em[9].

23 stycznia 1968 24 lipca 1968 Howard Winstone  Wielka Brytania WBC 0
28 marca 1968 27 września 1968 Raul Rojas  Stany Zjednoczone WBA 0

Rojas zdobył wakujący tytuł po zwycięstwie nad Kolumbijczykiem Enrique Higginsem[10].

24 lipca 1968 21 stycznia 1969 José Legrá  Kuba WBC 0
27 września 1968 2 września 1971 Shōzō Saijō  Japonia WBA 5
21 stycznia 1969 9 maja 1970 Johnny Famechon  Australia WBC 2
9 maja 1970 11 grudnia 1970 Vicente Saldívar  Meksyk WBC 0
11 grudnia 1970 19 maja 1972 Kuniaki Shibata  Japonia WBC 2
2 września 1971 19 sierpnia 1972 Antonio Gómez  Wenezuela WBA 1
19 maja 1972 16 grudnia 1972 Clemente Sánchez  Meksyk WBC 0
19 sierpnia 1972 16 lutego 1974 Ernesto Marcel  Panama WBA 4

Marcel po zwycięskiej walce z Alexisem Argüello 16 lutego 1974 ogłosił zakończenie kariery[11].

16 grudnia 1972 5 maja 1973 José Legrá  Kuba WBC 0
5 maja 1973 17 czerwca 1974 Éder Jofre  Brazylia WBC 1

Jofre decyzją WBC został pozbawiony tytułu z powodu braku zainteresowania walką z oficjalnym pretendentem[12].

9 lipca 1974 23 listopada 1974 Rubén Olivares  Meksyk WBA 0
7 września 1974 20 czerwca 1975 Bobby Chacon  Stany Zjednoczone WBC 1
23 listopada 1974 19 czerwca 1976 Alexis Argüello  Nikaragua WBA 4

Argüello zrezygnował z tytułu WBA przechodząc do junior lekkiej.

20 czerwca 1975 20 września 1975 Rubén Olivares  Meksyk WBC 0
20 września 1975 6 listopada 1976 David Kotey  Ghana WBC 2
6 listopada 1976 2 lutego 1980 Danny Lopez  Stany Zjednoczone WBC 8
15 stycznia 1977 17 grudnia 1977 Rafael Ortega  Panama WBA 1
17 grudnia 1977 15 kwietnia 1978 Cecilio Lastra  Hiszpania WBA 0
15 kwietnia 1978 8 czerwca 1985 Eusebio Pedroza  Panama WBA 19
2 lutego 1980 12 sierpnia 1982 Salvador Sánchez  Meksyk WBC 9

Sánchez zginął 12 sierpnia 1982 w wypadku samochodowym[13]. .

15 września 1982 31 marca 1984 Juan La Porte  Portoryko WBC 2
31 marca 1984 8 grudnia 1984 Wilfredo Gómez  Portoryko WBC 0
10 czerwca 1984 29 listopada 1985 Oh Min-keun  Korea Południowa IBF 2

Oh Min-keun został pierwszym mistrzem świata organizacji IBF po pokonaniu Indonezyjczyka Joko Artera przez KO w 2r[14].

8 grudnia 1984 1987 Azumah Nelson  Ghana WBC 6

Nelson zrezygnowal z tytułu WBC przechodząc do kategorii junior lekkiej, w której został mistrzem świata po pokonaniu 29 lutego 1988 Meksykanina Mario Martineza.

8 czerwca 1985 23 czerwca 1986 Barry McGuigan  Irlandia WBA 2
29 listopada 1985 30 sierpnia 1986 Chung Ki-young  Korea Południowa IBF 2
23 czerwca 1986 6 marca 1987 Steve Cruz  Stany Zjednoczone WBA 0
30 sierpnia 1986 23 stycznia 1988 Antonio Rivera  Portoryko IBF 0
6 marca 1987 30 marca 1991 Antonio Esparragoza  Wenezuela WBA 7
23 stycznia 1988 4 sierpnia 1988 Calvin Grove  Stany Zjednoczone IBF 1
7 marca 1988 8 kwietnia 1989 Jeff Fenech  Australia WBC 3

Fenech został mistrzem świata WBC po pokonaniu Victora Callejasa przez TKO w 10r.
zrezygnował z tytułu zawieszając karierę na ponad rok[15].

4 sierpnia 1988 7 kwietnia 1990 Jorge Páez  Meksyk IBF 8
28 stycznia 1989 11 listopada 1989 Maurizio Stecca  Włochy WBO 1
11 listopada 1989 7 kwietnia 1990 Louie Espinoza  Stany Zjednoczone WBO 0
7 kwietnia 1990 8 lipca 1990 Jorge Páez  Meksyk IBF & WBO 1

Páez zrezygnował z tytułu przechodząc do wyższej kategorii wagowej.

2 czerwca 1990 13 listopada 1991 Marcos Villasana  Meksyk WBC 3
26 stycznia 1991 16 maja 1992 Maurizio Stecca  Włochy WBO 2
30 marca 1991 4 grudnia 1993 Park Yong-kyun  Korea Południowa WBA 8
3 czerwca 1991 12 sierpnia 1991 Troy Dorsey  Stany Zjednoczone IBF 0
12 sierpnia 1991 26 lutego 1993 Manuel Medina  Meksyk IBF 4
13 listopada 1991 28 kwietnia 1993 Paul Hodkinson  Wielka Brytania WBC 3
16 maja 1992 26 września 1992 Colin McMillan  Wielka Brytania WBO 0
26 września 1992 1993 Rubén Darío Palacios  Kolumbia WBO 0

Palacios stracił tytuł WBO po stwierdzeniu u niego choroby AIDS[16]. .

26 lutego 1993 8 lutego 1997 Tom Johnson  Stany Zjednoczone IBF 11
17 kwietnia 1993 30 września 1995 Steve Robinson  Wielka Brytania WBO 7
28 kwietnia 1993 4 grudnia 1993 Gregorio Vargas  Meksyk WBC 0
4 grudnia 1993 7 stycznia 1995 Kevin Kelley  Stany Zjednoczone WBC 2
4 grudnia 1993 18 maja 1996 Eloy Rojas  Wenezuela WBA 6
7 stycznia 1995 23 września 1995 Alejandro González  Meksyk WBC 2
23 września 1995 11 grudnia 1995 Manuel Medina  Meksyk WBC 0
30 września 1995 8 lutego 1997 Naseem Hamed  Wielka Brytania WBO 5
11 grudnia 1995 15 maja 1999 Luisito Espinosa  Filipiny WBC 7
18 maja 1996 3 kwietnia 1998 Wilfredo Vázquez  Portoryko WBA 4

Vazquez został pozbawiony tytułu WBA po zakontraktowaniu walki z Naseem Hamedem o tytuł WBO[17].

8 lutego 1997 19 lipca 1997 Naseem Hamed  Wielka Brytania IBF & WBO 2

Naseem Hamed zrezygnował z tytułu IBF.

19 lipca 1997 22 października 1999 Naseem Hamed  Wielka Brytania WBO 6
13 grudnia 1997 24 kwietnia 1998 Hector Lizarraga  Meksyk IBF 0
3 kwietnia 1998 9 września 2000 Freddie Norwood  Stany Zjednoczone WBA 6
24 kwietnia 1998 13 listopada 1999 Manuel Medina  Meksyk IBF 1
15 maja 1999 22 października 1999 Cesar Soto  Meksyk WBC 0
22 października 1999 2000 Naseem Hamed  Wielka Brytania WBC & WBO 0

Naseem Hamed zrezygnował z tytułu WBC.

22 października 1999 30 września 2000 Naseem Hamed  Wielka Brytania WBO 2

Naseem Hamed zrezygnował z tytułu WBO po zwycięskiej walce 19 sierpnia 2000 nad Augie Sanchezem.

13 listopada 1999 16 grudnia 2000 Paul Ingle  Wielka Brytania IBF 1
14 kwietnia 2000 17 lutego 2001 Guty Espadas Jr.  Meksyk WBC 1
9 września 2000 1 listopada 2003 Derrick Gainer  Stany Zjednoczone WBA 3
16 grudnia 2000 6 kwietnia 2001 Mbulelo Botile  Południowa Afryka IBF 0
17 lutego 2001 22 czerwca 2002 Érik Morales  Meksyk WBC 1
6 kwietnia 2001 16 listopada 2001 Frank Toledo  Stany Zjednoczone IBF 0
27 stycznia 2001 16 czerwca 2001 István Kovács  Węgry WBO 0
16 czerwca 2001 19 października 2002 Julio Pablo Chacón  Argentyna WBO 2
16 listopada 2001 27 kwietnia 2002 Manuel Medina  Meksyk IBF 0
27 kwietnia 2002 wrzesień 2002 Johnny Tapia  Stany Zjednoczone IBF 0

Tapia pozbawiony tytułu IBF za wybranie walki z Marco Antonio Barrerą[18].

22 czerwca 2002 22 czerwca 2002 Marco Antonio Barrera  Meksyk WBC 0

Barrera po zwycięskiej walce z Érikiem Moralesem zrezygnował z tytułu WBC, odmawiając jego przyjęcia[19].

19 października 2002 12 lipca 2003 Scott Harrison  Wielka Brytania WBO 1
16 listopada 2002 2003 Érik Morales  Meksyk WBC 2

Morales zdobył wakujący tytuł WBC po zwycięstwie nad Paulie Ayalą. Po dwóch udanych obronach przeszedł do kategorii junior lekka, gdzie również został mistrzem świata[20].

1 lutego 2003 1 listopada 2003 Juan Manuel Márquez  Meksyk IBF 1
12 lipca 2003 29 listopada 2003 Manuel Medina  Meksyk WBO 0
1 listopada 2003 7 maja 2005 Juan Manuel Márquez  Meksyk WBA & IBF 3
29 listopada 2003 2005 Scott Harrison  Wielka Brytania WBO 6

Harrison oglosil zakończenie kariery sportowej po zwycięskiej walce w obronie tytułu z Nedalem Husseinem.

10 kwietnia 2004 29 stycznia 2006 Chi In-jin  Korea Południowa WBC 2
7 maja 2005 4 marca 2006 Juan Manuel Márquez  Meksyk WBA 0
20 stycznia 2006 13 maja 2006 Valdemir Pereira  Brazylia IBF 0
29 stycznia 2006 30 lipca 2006 Takashi Koshimoto  Japonia WBC 0
4 marca 2006 6 grudnia 2013 Chris John  Indonezja WBA Super 13

Od 2009 do 2013 John posiadał tytuł "super championa" WBA.

13 maja 2006 2 września 2006 Eric Aiken  Stany Zjednoczone IBF 0
30 lipca 2006 17 grudnia 2006 Rodolfo López  Meksyk WBC 0
2 września 2006 23 czerwca 2008 Robert Guerrero  Stany Zjednoczone IBF 3

Guerrero zrezygnował z tytułu i przeszedł do wyższej kategorii wagowej.

17 grudnia 2006 17 grudnia 2006 Chi In-jin  Korea Południowa WBC 0

Chi In-jin po zdobyciu tytułu WBC zakończył karierę[21]. .

21 lipca 2007 sierpień 2008 Jorge Linares  Wenezuela WBC 1

Linares zdobył wakujący tytuł WBC pokonując Meksykanina Óscara Lariosa. Zrezygnował z tytułu w sierpniu 2008 przechodząc do wyższej kategorii.

14 lipca 2007 23 stycznia 2010 Steven Luevano  Stany Zjednoczone WBO 5
13 sierpnia 2008 12 marca 2009 Óscar Larios  Meksyk WBC 0
23 października 2008 15 maja 2010 Cristóbal Cruz  Meksyk IBF 3
12 marca 2009 14 lipca 2009 Takahiro Aō  Japonia WBC 0
14 lipca 2009 2010 Elio Rojas  Dominikana WBC 1

Rojas z powodu poważnej kontuzji zadeklarował zawieszenie tytułu.

23 stycznia 2010 16 kwietnia 2011 Juan Manuel López  Portoryko WBO 2
17 kwietnia 2009 11 czerwca 2011 Yuriorkis Gamboa  Kuba WBA 5

17 kwietnia 2009 pokonał Jose Rojasa przez TKO w 10r i został tymczasowym mistrzem świata WBA, później regularnym a następnie 11 września 2010 po pokonaniu Orlando Salido otrzymał tytuł "super champion". 11 czerwca 2011 został pozbawiony tytułów WBA[22].

15 maja 2010 10 września 2010 Orlando Salido  Meksyk IBF 0
11 września 2010 26 marca 2011 Yuriorkis Gamboa  Kuba IBF 0

26 marca 2011 Gamboa pozbawiony został tytułu IBF.

26 listopada 2010 8 kwietnia 2011 Hozumi Hasegawa  Japonia WBC 0

Hasegawa zdobył wakujący po zawieszeniu przez Elio Rojasa tytuł WBC pokonując Juana Carlosa Burgosa[23].

4 grudnia 2010 14 października 2011 Jonathan Victor Barros  Argentyna WBA 2

Barros po zwycięstwie nad Irvingiem Berrym zdobył tytuł mistrza WBA.

8 kwietnia 2011 15 września 2012 Jhonny González  Meksyk WBC 4
16 kwietnia 2011 19 stycznia 2013 Orlando Salido  Meksyk WBO 2
29 lipca 2011 1 marca 2013 Billy Dib  Australia IBF 2

Dib zdobył wakujący tytuł IBF pokonując Meksykanina Jorge Laciervę[24].

14 października 2011 październik 2012 Celestino Caballero  Panama WBA 1

Caballero zwakował tytuł zarzucając federacji WBA łamanie przepisów[25].

15 września 2012 4 maja 2013 Daniel Ponce de León  Meksyk WBC 0
8 grudnia 2012 10 października 2014 Nicholas Walters  Jamajka WBA 2

Walters zdobył wakujący tytuł zwyciężając przez techniczny nokaut w siódmej rundzie Daulisa Prescota (Kolumbia)[26]. 10 października 2014 został supermistrzem WBA po pokonaniu Nonito Donaire.

19 stycznia 2013 14 czerwca 2013 Miguel Ángel García  Stany Zjednoczone WBO 0

14 czerwca 2013 García został pozbawiony tytułu mistrza z powodu nieutrzymania wagi.

1 marca 2013 30 maja 2015 Jewgienij Gradowicz  Rosja IBF 4
4 maja 2013 24 sierpnia 2013 Abner Mares  Meksyk WBC 0
24 sierpnia 2013 28 marca 2015 Jhonny González  Meksyk WBC 2
12 października 2013 28 lutego 2014 Orlando Salido  Meksyk WBO 0

Salido zdobył wakujacy tytuł WBO po pokonaniu Orlando Cruza. 28 lutego 2014 został pozbawiony tytułu mistrza z powodu nieutrzymania wagi.

6 grudnia 2013 31 maja 2014 Simpiwe Vetyeka  Południowa Afryka WBA Super 0
31 maja 2014 10 października 2014 Nonito Donaire  Filipiny WBA Super 0
21 czerwca 2014 Nadal Wasyl Łomaczenko  Ukraina WBO 2

Łomaczenko zdobył wakujący tytuł WBO po pokonaniu Gary'ego Russella, Jra.

10 października 2014 13 czerwca 2015 Nicholas Walters  Jamajka WBA Super 0

Walters został pozbawiony tytułu supermistrza WBA 13 czerwca 2015, gdyż nie utrzymał limitu wagi..

21 lutego 2015 Nadal Jesus Cuellar  Argentyna WBA 1

Cueller od 23 sierpnia 2013 po pokonaniu Claudio Marrero był mistrzem tymczasowym. 21 lutego 2015 po tym, jak Nicholas Walters zdobył tytuł supermistrza, został mistrzem regularnym.

28 marca 2015 Nadal Gary Russell, Jr.  Stany Zjednoczone WBC 0
30 maja 2015 Nadal Lee Selby  Wielka Brytania IBF 0

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]