Listownica japońska

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Listownica japońska
Ilustracja
Rysunek listownicy japońskiej
Systematyka
Supergrupa Chromalveolata[1]
Królestwo protisty
Klad stramenopile
Klasa brunatnice
Rząd listownicowce
Rodzina Laminariaceae
Rodzaj Saccharina
Gatunek listownica japońska
Nazwa systematyczna
Saccharina japonica (J.E. Areschoug) C.E. Lane, C. Mayes, Druehl & G.W. Saunders
Kombu – prasowane, suszone plechy listownicy

Listownica japońska (Saccharina japonica) – gatunek jadalnej brunatnicy z rzędu listownicowców, rodziny Laminariaceae. Powszechnie uprawiany w Chinach, Japonii i Korei.

Plecha przybiera postać jednej prostej wstęgi (nie występują odgałęzienia) o barwie od złotawej po oliwkowobrązową. Sporofit może dorastać do 10 m długości. W warunkach naturalnych listownica japońska występuje w chłodnych wodach i zwykle poniżej 15 m głębokości. Do wzrostu wymaga skalistego podłoża[2].

Będąca gatunkiem o znaczeniu gospodarczym listownica japońska jest znana pod nazwą kombu (w Chinach – haidai, w Korei – dasima). Duże zbiory uzyskuje się dzięki rope cultivation, prostej metodzie uprawy tych brunatnic przez hodowanie ich na linach unoszących się na oceanie[3][4].

Gatunek naturalnie występujący w Japonii, ale uprawiany jest w Chinach, Japonii, Rosji, Francji i Korei[5]. Jest jedną z dwóch najpowszechniej spożywanych brunatnic w Chinach i Japonii[3]. W Chinach, w prowincji Fujian była jadana od co najmniej tysiąca lat. Glony tego rodzaju zostały wyliczone w Kodeksie Taihō w 701 jako produkty należne japońskiemu dworowi cesarskiemu w ramach podatku[6]. Współcześnie w Japonii z listownicy robi się też słodycze (ma-kombu)[6].

Listownica japońska zawiera w suchej masie, wedle różnych badań, 4-9% protein, 66-88% węglowodanów (w tym błonnika), 1,3-3% tłuszczów i 18-23% popiołu[6]. Spożywanie nadmiernych ilości Saccharina japonica może osłabiać funkcje tarczycy[7].

Z zebranych plonów pozyskuje się również kwas alginowy, którego Chiny wytwarzają do 10 tys. ton rocznie[8].

Gatunek przeniesiono do rodzaju Saccharina w 2006[9]. Trzy synonimy nazwy naukowej tej brunatnicy to Laminaria japonica J.E. Areschoug 1851, odmiana Laminaria japonica var. ochotensis (Miyabe) Okamura 1936 oraz Laminaria ochotensis Miyabe 1902[5].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Adl. The New Higher Level Classification of Eukaryotes with Emphasis on the Taxonomy of Protists. „J. Eukaryot. Microbiol.”. 5 (52), s. 399–451, 2005. International Society of Protistologists. DOI: 10.1111/j.1550-7408.2005.00053.x (ang.). 
  2. Saccharina japonica. SeaWeed Industry. [dostęp 27 listopada 2015].
  3. a b M. D. Guiry: Kelps: Laminaria and Saccharina. AlgaeBase. [dostęp 27 listopada 2015].
  4. Laminaria seafarming in China. FAO. [dostęp 27 listopada 2015].
  5. a b Saccharina japonica (Areschoug) C.E.Lane, C.Mayes, Druehl & G.W.Saunders. AlgaeBase. [dostęp 27 listopada 2015].
  6. a b c Sheldon Aaronson: Algae. W: Kenneth F. Kiple, Kriemhild Coneè Ornelas: The Cambridge world history of food. Cambridge, UK ; New York: Cambridge University Press, 2000, s. 231-249. ISBN 978-0-521-40216-3.
  7. Kiyoshi Miyai, Tomoyasu Tokushige & Masahiko Kondo. Suppression of thyroid function during ingestion of seaweed „Kombu” (Laminaria japonica) in normal Japanese adults. „Endocrine Journal”. 55 (6), s. 1103-1108, 2008-12-01. ISSN 1348-4540. PMID: 18689954. 
  8. M. D. Guiry: Alginates. www.seaweed.ie. [dostęp 27 listopada 2015].
  9. Lane, C.E., Mayes, C., Druehl, L.D. & Saunders, G.W.. A multi-gene molecular investigation of the kelp (Laminariales, Phaeophyceae) supports substantial taxonomic re-organization. „Journal of Phycology”. 42, s. 493-512, 2006. 

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]