Litewsko-Polski Batalion Sił Pokojowych

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Litewsko-Polski Batalion Sił Pokojowych
LITPOLBAT
Ilustracja
Odznaka pamiątkowa
Historia
Państwo  Litwa
 Polska
Sformowanie 3 marca 1997
Rozformowanie 30 czerwca 2008
Tradycje
Nadanie sztandaru 14 kwietnia 1999
Dowódcy
Pierwszy ppłk Zbigniew Sikora
Ostatni ppłk Mirosław Polakow
Organizacja
Dyslokacja Orzysz, Olita
Rodzaj sił zbrojnych wojska lądowe
Rodzaj wojsk wojska zmechanizowane/piechota zmotoryzowana
Skład kompanie zmechanizowane: 1, 2, 3, 4
kompanie: dowodzenia, logistyczna
plutony: rozpoznawczy, saperów
Spotkanie prezydentów RP i Litwy na polu bitwy w Grunwaldzie 15 lipca 2000

Litewsko-Polski Batalion Sił Pokojowych (LITPOLBAT) – wielonarodowy, polsko-litewski batalion, który przeznaczony był głównie do udziału w misjach pokojowych z ramienia ONZ, NATO oraz OBWE.

Historia[edytuj]

Z pomysłem sformowania tej jednostki po raz pierwszy wystąpił prezydent Litwy Algirdas Brazauskas 17 lutego[1] 1995 podczas wystąpienia w polskim Sejmie[2]. Batalion został powołany 3 marca 1997 w Warszawie, w wyniku porozumienia podpisanego pomiędzy ministrami spraw zagranicznych Polski i Litwy. Sztab batalionu został utworzony w lutym 1998. 31 grudnia 1998 jednostka osiągnęła gotowość do działania w ramach misji pokojowych, a w 2000 roku została zaliczona do struktur Sił Szybkiego Reagowania Unii Europejskiej. W 2007 rozpoczęto jego rozformowywanie, zakończone oficjalnie 30 czerwca 2008 roku.

Oficjalnym językiem batalionu był język angielski, w praktyce żołnierze posługiwali się również swoimi językami ojczystymi. Dowódca Batalionu był obierany w sposób kadencyjny – na zmianę raz oficer polski, raz litewski. Kadencja dowódcy trwała 2 lata.

Żołnierze formacji tworzących batalion pełnili służbę w pokojowych misjach w Kosowie, Syrii, Libanie, Iraku czy Afganistanie, ale w przeciwieństwie do POLUKRBAT-u, nigdy jako zwarty LITPOLBAT.

Struktura[edytuj]

Polskie jednostki wydzielone w skład Litewsko-Polskiego Batalionu Sił Pokojowych LITPOLBAT pochodziły z 4 Suwalskiej Brygady Kawalerii Pancernej im. Generała Brygady Zygmunta Podhorskiego w Orzyszu, będącej wówczas w strukturze 15 Warmińsko-Mazurskiej Dywizji Zmechanizowanej im. Króla Władysława Jagiełły w ilości 420 żołnierzy[1]. Natomiast litewskie w ilości około 350 żołnierzy[1] z Batalionu Piechoty Zmotoryzowanej im. Wielkiej Księżnej Litewskiej Biiute w Olity, wchodzącego w skład Brygady Piechoty Zmotoryzowanej "Żelazny Wilk" z Wilna.

  • LitwaPolska Dowództwo i sztab
    • Polska 1 kompania zmechanizowana
    • Polska 2 kompania zmechanizowana
    • Litwa 3 kompania zmotoryzowana
    • Litwa 4 kompania zmotoryzowana
    • LitwaPolska Kompania dowodzenia
    • LitwaPolska Kompania logistyczna
    • Polska Pluton rozpoznawczy
    • Litwa Pluton saperów

Łącznie ok. 800 żołnierzy

Dowódcy batalionu[edytuj]

  • 1997-1999Polska mjr/ppłk dypl. Zbigniew Sikora
  • 1999-2001Polska ppłk dypl. Witold Kudryk
  • 2001-2003Litwa ppłk Vladimiras Bieliauskas
  • 2003-2005Polska ppłk dypl. Zbigniew Paduch
  • 2005-2008Polska ppłk Mirosław Polakow

Sztandar[edytuj]

W czasie wizyty Prezydenta Polski Aleksandra Kwaśniewskiego na Litwie 14 kwietnia 1999, LITPOLBAT otrzymał dwa niemal identyczne sztandary[2] – dla części polskiej na ręce majora Zbigniewa Sikory – ówczesnego dowódcy, oraz drugi – na ręce szefa sztabu batalionu – dla części litewskiej. Sztandary ufundowane zostały przez prezydentów obu państw, a wykonane w Polsce.

W czerwcu 2007 na spotkaniu ministrów obrony Polski i Litwy w Kłajpedzie, pododdziały batalionu symbolicznie zwróciły sztandary[3]. 27 czerwca 2008 sztandar polskiej strony został przekazany do sali tradycji 15 Brygady Zmechanizowanej w Giżycku na uroczystej zbiórce rozwiązującej polską część LITPOLBAT-u.[4]

Zobacz też[edytuj]

Przypisy

  1. a b c Krzysztof Komorowski: Kronika Wojska Polskiego 2007. s. 139.
  2. a b LITPOLBAT na oficjalnej stronie MON (pol.). [dostęp 18 listopada 2009].
  3. Amber Hope 2007 – Litwa (pol.). [dostęp 18 listopada 2009].
  4. Rozwiązanie Litewsko-Polskiego Batalionu Sił Pokojowych (pol.). [dostęp 18 listopada 2009].

Bibliografia[edytuj]