Liturgia słowa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Liturgia słowa (łac. Liturgia verbi) – druga część mszy świętej, która następuje po obrzędach wstępnych, a przed liturgią eucharystyczną.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Liturgia słowa pochodzi od starożytnej liturgii synagogalnej, podczas której Żydzi słuchali czytania z Prawa, następnie czytania Proroków, w których słuchali o Bożej obietnicy, że ześle Mesjasza, który uwolni ich z niewol i przywróci królestwo Izraela. Po tym przemawiający mógł wygłosić to, co w Kościele katolickim nazywa się homilią. Chrześcijanie zachowali tę dawną liturgie synagogalną z tą ważną różnicą, że głoszą iż Mesjasz już przyszedł[1].

Tradycyjnie liturgia słowa zwana jest mszą katechumenów, jako że w starożytności w obrzędach chrześcijańskich aż do kazania mogli uczestniczyć wszyscy zainteresowani.

Części liturgii słowa[edytuj | edytuj kod]

Najważniejszymi elementami liturgii słowa są czytania Pisma świętego[2] oraz Credo.

Części liturgii słowa następują w następującym porządku:

Czytania mogą być zakończone homilią lub kazaniem. Liturgię słowa kończy modlitwa powszechna (tzw. oratio fidelium). W dni powszednie lekcja jest czytana ze Starego lub Nowego Testamentu[3], śpiewany jest psalm responsoryjny oraz czytana Ewangelia. W niedziele jedno czytanie jest ze Starego, a drugie z Nowego Testamentu, również śpiewany jest psalm responsoryjny i czytana Ewangelia. W niedziele okresu wielkanocnego oba czytania są z Nowego Testamentu.

W czasie liturgii słowa może być sprawowany m.in. sakrament chrztu lub bierzmowania.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Scott Hahn Ilustrowany świat Biblii–Przewodnik po Starym i Nowym Testamencie, Wyd. Fronda, str. 308, ​ISBN 978-83-8079-521-1​.
  2. Ogólne Wprowadzenie do Mszału Rzymskiego nr 55.
  3. W okresie Wielkanocnym tylko z Nowego Testamentu.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]