Lodowiec Szelfowy Rossa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Lodowiec Szelfowy Rossa (czerwony krzyżyk) na mapie kontynentu

Lodowiec Szelfowy Rossa[1] – największy lodowiec szelfowy Antarktyki, o powierzchni 487 000 km² (nieco mniejszej niż powierzchnia Hiszpanii). Został odkryty 28 stycznia 1841 przez Jamesa Clarka Rossa, który sporządził jego mapy, i nazwany jego imieniem.

Od Lodowca Szelfowego Rossa co pewien czas odrywają się fragmenty znacznych rozmiarów, tworząc największe na świecie góry lodowe. Jeden z takich przypadków miał miejsce w 1956[2], a inny w marcu 2000, gdy oderwała się góra lodowa o powierzchni 11 000 km². Jej fragmenty do dziś dryfują po Oceanie Południowym.

Roszczenia terytorialne do znacznej części lodowca zgłasza Nowa Zelandia, nazywając ten obszar Dependencją Rossa.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Polska nazwa według Komisja Standaryzacji Nazw Geograficznych poza Granicami Rzeczypospolitej Polskiej: wykaz polskich nazw Antarktyki
  2. Humphrey Jones: Largest Iceberg on Record (ang.). sccscience.com, 12 listopada 2008. [dostęp 2010-09-07]. [zarchiwizowane z tego adresu (2011-01-13)].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]