Loggia

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Loggie w budownictwie współczesnym. Osiedle Grunwaldzkie, Szczecin
Modernistyczny blok mieszkalny Unité d’habitation w Firminy zbudowany w 1967 przez Le Corbusiera wykorzystuje loggię jako główny element formy i funkcji. Każdy pokój mieszkalny ma swoją loggię co wyróżnia ten budynek[1].

Loggia (lodżia[2]) – wnęka w zewnętrznej płaszczyźnie budynku, otwarta na zewnątrz, oddzielona drzwiami i oknami od pomieszczeń wewnętrznych.

Loggia może być jedno- lub wielokondygnacyjna, otwarta lub zamknięta (przeszklona). Występowała w renesansie w budownictwie pałacowym (np. zamek na Wawelu, zamek w Pieskowej Skale, pałac w Nawojowie Łużyckim, w Baranowie Sandomierskim). We współczesnych budynkach, zazwyczaj tylko jednokondygnacyjna, spełnia funkcję balkonu.

Loggia to również, w zabytkowej architekturze włoskiej, samodzielna budowla lub jej część, która jest otwarta na zewnątrz z trzech lub czterech stron arkadami. Budowle takie były budowane z przeznaczeniem na miejsca widokowe, wypoczynku, handlowe etc.

Loggia w budownictwie mieszkaniowym[edytuj | edytuj kod]

Loggia jest popularnym elementem zabudowy we współczesnym budownictwie mieszkaniowym. Wynika to z dużej swobody w aranżacji przestrzeni, jaką zapewnia to pomieszczenie. Loggia bywa mylona z balkonem, od którego odróżnia ją:

  • rozmieszczenie w stosunku do elewacji budynku (loggia jest platformą cofniętą w głąb linii elewacji budynku);
  • możliwość stałego użytkowania (np. w formie oranżerii);
  • możliwość wliczenia do powierzchni użytkowej mieszkania (z uwagi na możliwość całorocznego wykorzystania)[3].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]