Logika parakonsystentna

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Logika parakonsystentna to logika, która dopuszcza wystąpienie sprzeczności, najczęściej pod warunkiem, by nie prowadziło to do przepełnienia systemu, tj. sytuacji, w której można założyć dosłownie wszystko.

Logika dopuszczająca sprzeczności była rozważana od co najmniej 1910 roku (a niewykluczone, że znacznie wcześniej), jednak termin parakonsystentna pojawił się dopiero w 1976 roku u peruwiańskiego filozofa Francisco Miró Quesada.

Bibliografia[edytuj]