Logistyka odzysku

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Logistyka odzysku[1] – proces planowania, wdrożenia i kontrolowania skutecznego i efektywnego ekonomicznie przepływu surowców, półproduktów i produktów gotowych wraz z powiązanymi z tymi przepływami informacjami od miejsca konsumpcji do miejsc pochodzenia w celu odzyskania wartości bądź właściwego zagospodarowania[2].

W literaturze spotyka się również inne definicje logistyki odzysku, określające ją, jako przepływ dóbr od konsumenta do producenta w kanale dystrybucji[3] bądź jako określenie odnoszące się do roli logistyki w recyklingu, deponowaniu odpadów oraz gospodarowaniu odpadami niebezpiecznymi; w szerszej perspektywie zawierające kwestie dotyczące aktywności logistycznych związanych z redukcją u źródła, recyklingiem, substytucją, ponownym użyciem materiałów oraz składowaniem[4].

Logistyka odzysku bywa także określana jako proces planowania, wdrożenia i kontrolowania skutecznego i efektywnego ekonomicznie przepływu surowców wtórnych wewnątrz łańcucha dostaw i związanej z tymi surowcami informacji w kierunku przeciwnym do kierunku przepływów w tradycyjnym łańcuchu dostaw w celu odzyskania wartości bądź właściwego zagospodarowania[5].

Definicja Fleischmann’a jest najpełniejszą definicją, określającą istotę logistyki odzysku. W gestii logistyki odzysku pozostaje obsługa powrotu towarów związana z uszkodzeniami, sezonowością produktów, odsprzedażą, różnego rodzaju zwrotami od klientów, niwelowaniem nadwyżki magazynowej, gospodarką odpadami. 

Realizowanie w praktyce procesów logistyki odzysku wymaga zmian w infrastrukturze materialno-technicznej sieci dostaw oraz prac nad rozwojem teorii zarządzania sieciami dostaw w ramach tzw. zamkniętej pętli (ang. Closed Loop Supply Chain) lub inaczej nazywane „gospodarowanie w obiegu” lub z ang. cradle to cradle („od kołyski po grób”). Jest to o tyle istotne, że sieć dostaw funkcjonująca w tradycyjny sposób jest nieprzystosowana do tego, by odpowiednio szybko i w sprawny sposób sprostać obecnym oczekiwaniom i potrzebom konsumentów w zakresie odzysku.[6]

Przedmiotem procesu odzysku (w tym recyklingu) w ramach sieci dostaw mogą być dwa rodzaje elementów:

  1. produkty (uszkodzone bądź nieuszkodzone, np.: zwroty w ramach gwarancji, produkty wycofane ze sprzedaży, przeznaczone do utylizacji, nadwyżki marketingowe, obsolety, pozostałości promocji, uszkodzone w transporcie, sezonowe),
  2. opakowania (zwrotne i jednorazowe).

Systematykę źródeł i rodzajów przepływów w sieci dostaw, związanych z odzyskiem, prezentuje poniższa tabela.

Pomiędzy partnerami sieci dostaw: Od konsumentów:
Dotyczące produktów: - Zwroty związane z wyrównywaniem stanów magazynowych
- Zwroty marketingowe
- Wycofywanie produktów ze sprzedaży
- Wycofywanie produktów sezonowych
- Produkty uszkodzone w transporcie
- Obsolety
- Uszkodzone/niechciane
- Zwroty gwarancyjne
- Wycofane ze sprzedaży
- Wymagające zebrania i utylizacji
Dotyczące opakowań: - Zwrotne
- Wielokrotnego użytku
- Wymagające zebrania i utylizacji
- Odzysk
- Recykling
- Wymagające zebrania i utylizacji

Przypisy

  1. Katarzyna Michniewska: Nowe trendy w logistyce: logistyka odzysku, a ekologistyka. „Logistyka”. 1. ILiM, 2006.
  2. Rogers D.S., Tibben-Lembke R.S.: Going backwards: Reverse Logistics Trends and Practices, Reverse Logistics Executive Council. Nevada: 1998.
  3. Pohlen T. L., Farris II M., Reverse logistics in plastics recycling, International Journal of Physical Distribution & Logistics Management, 1992
  4. Stock  J. R., Reverse Logistics, Council of Logistics Management, Oak Brook, IL, 1992
  5. Fleischmann M., Quantitative Models for Reverse Logistics, Springer, Berlin 2001
  6. Katarzyna Michniewska, Logistyka odzysku w opakowalnictwie, Wydawnictwo Difin, Warszawa 2013.

Bibliografia[edytuj]

  • Rogers D. S., Tibben-Lembke R. S., Going Backwards: Reverse Logistics Trends and Practices, Reverse Logistics Executive Council, Nevada 1998