Loitz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Loitz
ilustracja
Herb
Herb
Państwo  Niemcy
Kraj związkowy Meklemburgia-Pomorze Przednie
Powiat Powiat Vorpommern-Greifswald
Powierzchnia 89,53 km²
Wysokość 15 m n.p.m.
Populacja (31.12.2010)
• liczba ludności
• gęstość

4 720
53 os./km²
Nr kierunkowy 039998
Kod pocztowy 17121
Tablice rejestracyjne DM
Położenie na mapie Meklemburgii-Pomorza Przedniego
Mapa lokalizacyjna Meklemburgii-Pomorza Przedniego
Loitz
Loitz
Położenie na mapie Niemiec
Mapa lokalizacyjna Niemiec
Loitz
Loitz
Ziemia53°58′N 13°09′E/53,966667 13,150000
Strona internetowa
Portal Portal Niemcy
Marina w Loitz

Loitz – miasto w Niemczech, we wschodniej części kraju związkowego Meklemburgia-Pomorze Przednie, w powiecie Vorpommern-Greifswald, nad rzeką Pianą (Peene). Siedziba Związku Gmin Peenetal/Loitz. W 2008 miasto liczyło 4320 mieszkańców.

Toponimia[edytuj | edytuj kod]

Nazwa pochodzenia słowiańskiego, w najstarszych przekazach pisana Lositz (1236, 1242), Losiz (1248, 1265), Loseze (1275), Losiz (1294), Loytze (1331), Loitze (1332). Pierwotna połabska forma *Losica pochodzi od nazwy łoś[1]. Na język polski tłumaczona jako Łosice[2], Łozice[3] lub Łozica[4].

Historia[edytuj | edytuj kod]

Od 1242 lubeckie prawa miejskie. Rozwój turystyki i wypoczynku (w tym jeździectwa).

Dzielnice[edytuj | edytuj kod]

  • Drosedow
  • Düvier - od 1 lipca 2012
  • Rustow
  • Schwinge
  • Sophienhof
  • Vorbein
  • Voßbäk
  • Wüstenfelde
  • Zeitlow

Zabytki i osobliwości[edytuj | edytuj kod]

Współpraca[edytuj | edytuj kod]

Miejscowości partnerskie[5]:

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Ernst Eichler, Werner Mühlner, Die Namen der Städte in Mecklenburg-Vorpommern, Rostock, 2002, s. 86.
  2. Zygmunt Boras, Książęta Pomorza Zachodniego. Z dziejów dynastii Gryfitów, Wydawnictwo Poznańskie, Poznań 1978, s. 50.
  3. Jarosław Kociuba "Pomorze. Praktyczny przewodnik turystyczny po ziemiach dawnego Księstwa Pomorskiego", Walkowska Wydawnictwo Szczecin 2012
  4. ks. Stanisław Kozierowski: Atlas nazw geograficznych Słowiańszczyzny Zachodniej. T. Zeszyt IIA. Poznań: 1937.
  5. Współpraca

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Uznam-Wolin, mapa turystyczna z treścią merytoryczną (Czesław Piskorski), PPWK/VEB Tourist Verlag, Warszawa, 1977