Longin Jan Okoń

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Longin Jan Okoń
Data i miejsce urodzenia 20 grudnia 1927
Świerszczów
Narodowość polska
Język polski
Alma Mater Uniwersytet Warszawski
Dziedzina sztuki literatura dla dzieci i młodzieży
Odznaczenia
Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Medal Komisji Edukacji Narodowej Order Uśmiechu

Longin Jan Okoń, pseud. Leon Jorun (ur. 20 grudnia 1927 w Świerszczowie) – polski prozaik, poeta, publicysta, krytyk literacki, eseista, popularyzator nauki, etnograf i pedagog[1].

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Ukończył pedagogikę i filologię polską na Uniwersytecie Warszawskim[1] oraz studium podyplomowe.

Debiutował tomikiem poezji Łzy serca (1947). W latach 1949–1982 pracował w szkolnictwie. Do 1954 roku kierował szkołami podstawowymi w powiecie chełmskim (Poniatówka, Leśniczówka, Świerże), od 1955 do 1968 roku był zastępcą inspektora szkolnego Wydziału Oświaty przy Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w Chełmie, a następnie pracował w Zespole Szkół Zawodowych nr 4 w Chełmie, gdzie w latach 1968–1982 był dyrektorem[1].

Był członkiem Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej od 1951 r. (lub 20 września 1955 r. – rozbieżność w aktach). W 1964 roku został członkiem egzekutywy Podstawowej Organizacji Partyjnej Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w Chełmie. W latach 1965–1968 był sekretarzem propagandy Komitetu Powiatowego PZPR w Chełmie. Należał także do Związku Młodzieży Polskiej, Związku Młodzieży Socjalistycznej i Związku Harcerstwa Polskiego[2].

Był członkiem założycielem grupy „Pryzmaty” i pełnił, w latach 1956–1965 oraz 1968–1983, funkcję jej kierownika. Od 1980 roku jest członkiem Związku Literatów Polskich (w latach 1983–1995 i 2002–2007 był przewodniczącym Komisji Rewizyjnej Lubelskiego Oddziału, a od 1995 do 1998 roku był prezesem Zarządu Oddziału w Lublinie i następnie jego honorowym prezesem). Od 2004 roku jest członkiem i honorowym prezesem Chełmskiej Grupy Literackiej „Lubelska 36” oraz twórcą Stowarzyszenia Miłośników Ziemi Chełmskiej. W 1977 roku został członkiem Międzynarodowego Ruchu Obrony Praw Indian, a w 1992 Polskiego Stowarzyszenia Przyjaciół Indian[1].

16 czerwca 2007 roku, podczas uroczystego otwarcia Dni Chełma otrzymał honorowy tytuł Chełmianina Roku 2006[1], natomiast w 2012 – honorowe obywatelstwo tego miasta[3].

Nagrody i odznaczenia[1][2][edytuj | edytuj kod]

  • 1971: Zasłużony Działacz Kultury
  • 1972, 1977: Nagroda Ministra Oświaty
  • 1977: Nagroda Literacka im. Bolesława Prusa za powieść Tecumseh
  • 1977: Order Uśmiechu
  • 1978: Medal Komisji Edukacji Narodowej
  • 1978: Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski
  • 1982: Nagroda Ministra Kultury
  • 1985: Zasłużony dla Miasta Chełma
  • 1986: Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski
  • 1997: medal „Za Zasługi dla Województwa Lubelskiego”
  • 1997: Nagroda Prezydenta Miasta Lublina
  • 2002: „Złote Tablo” Prezydenta Miasta Chełma
  • 2003: Wojewódzka Nagroda Kulturalna
  • 2006: Nagroda Literacka im. K.A. Jaworskiego

Twórczość[1][edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e f g Elżbieta Zasempa: Jan Longin Okoń. Leksykon Lublin. [dostęp 2017-04-11].
  2. a b https://katalog.bip.ipn.gov.pl/informacje/162961 (dostęp 7.04.2019 r., 12.05.2019 r.)
  3. Urząd Miasta Chełm, Lista honorowych obywateli Miasta Chełm, www.chelm.pl [dostęp 2019-08-29].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]