Płyta długogrająca

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z Longplay)
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Płyta długogrająca kompozytora Hectora Berlioza Symfonia fantastyczna
Ten artykuł dotyczy rodzaju płyty gramofonowej. Zobacz też: Long play – album kolektywu muzycznego Masala.

Płyta długogrająca, LP od longplay[1] – analogowa płyta gramofonowa w formie czarnego krążka, grająca około 25 minut po obu stronach[1]. Płyta długogrająca ma średnicę 12 cali (30 cm), prędkość obrotową 33 1/3 obrotów na minutę, a jej maksymalny czas nagrania wynosi około 30 minut na stronę[2].

Pierwsza płyta długogrająca trafiła do prasy w CBS Laboratories 27 lutego 1946 roku. Rozwiązanie problemów między innymi z masteringiem dla wewnętrznych rowków i preparatów winylowych zajęły dwa lata. Początkowe płyty, wydane na Boże Narodzenie 1948 roku, były cichsze i zawierały dokładny i dynamiczny zakres, który znacznie poprawił się w porównaniu do poprzedników o prędkości obrotowej 78 obrotów na minutę[3].

W latach 2008–2016 sprzedaż płyt długogrających wzrosła[2]. W 2012 roku sprzedaż płyt długogrających w Wielkiej Brytanii wyniosła 2,8 miliona egzemplarzy[4].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b longplay (pol.). sjp.pwn.pl. [dostęp 2018-04-16].
  2. a b Płyta drobnorowkowa (pol.). hifi.pl. [dostęp 2018-04-16].
  3. Dreams of Vinyl – The story of the LP (long playing) record by Jac Holzman (ang.). elektra60.com, 2011-02-12. [dostęp 2018-04-16].
  4. Adrian Lee: What a record! The UK album chart reaches its 1,000th No1... and counting (ang.). express.co.uk, 2013-11-26. [dostęp 2018-04-16].