Loreczka modroczapkowa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Loreczka modroczapkowa
Vini australis[1]
(J. F. Gmelin, 1788)
Ilustracja
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ptaki
Podgromada Neornithes
Infragromada ptaki neognatyczne
Rząd papugowe
Rodzina papugi wschodnie
Podrodzina damy
Plemię Loriini
Rodzaj Vini
Gatunek loreczka modroczapkowa
Synonimy
  • Psittacus australis J. F. Gmelin, 1788[2]
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[3]
Status iucn3.1 LC pl.svg

Loreczka modroczapkowa[4] (Vini australis) – gatunek małego ptaka z rodziny papug wschodnich (Psittaculidae). Opisana przez Johanna Fridricha Gmelina w 1788 roku. Nie wyróżnia się podgatunków[2][5].

Występowanie[edytuj | edytuj kod]

Zamieszkuje Wyspy Samoa, Wyspy Tonga, Wyspy Wallis, Wyspy Hoorn, Niue oraz Archipelag Lau (Fidżi).

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Wygląd zewnętrzny: Jest zieloną papugą z czerwonym gardłem oraz niebieskim wierzchem głowy. Spód brzucha czerwony, przechodzący w niebieski. Dziób pomarańczowo-czerwony, oczy ciemne. Dymorfizm płciowy nie jest zaznaczony.

Rozmiary:

  • Długość ciała: 17–19 cm

Masa ciała:

  • 40–55 g.

Pożywienie[edytuj | edytuj kod]

Loreczka modroczapkowa żywi się miękkimi owocami, nektarem, pyłkiem kwiatów oraz sokiem roślin, przede wszystkim palmy kokosowej oraz dzikiego hibiskusa. Najczęściej odwiedzają plantacje palmy kokosowej lub ogrody w stadach liczących około 15 osobników. W okresie lęgowym papugi te żerują najczęściej w parach.

Rozród[edytuj | edytuj kod]

Gniazda zakłada najczęściej w dziuplach. Spotyka się również gniazda zakładane w ziemnych norach. W lęgu jedno lub dwa jaja o wymiarach 27 × 24 mm[6].

Status i ochrona[edytuj | edytuj kod]

Międzynarodowa Unia Ochrony Przyrody (IUCN) uznaje loreczkę modroczapkową za gatunek najmniejszej troski (LC – least concern) nieprzerwanie od 1988 roku[3]. Została wpisana do Załącznika II konwencji waszyngtońskiej[7].

Gatunek uznawany jest za liczny, aczkolwiek na niektórych wyspach ich liczebność systematycznie spada, przede wszystkim z powodu gatunków inwazyjnych, np. szczury. Obecnie liczebność gatunku ocenia się na poziomie 50 000 do 100 000 osobników.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Vini australis, [w:] Integrated Taxonomic Information System [online] (ang.).
  2. a b Blue-crowned Lorikeet (Vini australis) (ang.). IBC: The Internet Bird Collection. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-03-05)].
  3. a b Vini australis, [w:] The IUCN Red List of Threatened Species [online] (ang.).
  4. Systematyka i nazewnictwo polskie za: P. Mielczarek & M. Kuziemko: Plemię: Loriini Selby, 1836 (wersja: 2020-07-29). W: Kompletna lista ptaków świata [on-line]. Instytut Nauk o Środowisku Uniwersytetu Jagiellońskiego. [dostęp 2020-10-05].
  5. F. Gill, D. Donsker & P. Rasmussen (red.): Parrots, cockatoos (ang.). IOC World Bird List (v10.2). [dostęp 2020-10-05].
  6. Blue-crowned Lory (Vini australis) (ang.). W: Parrot Encyclopedia [on-line]. World Parrot Trust. [dostęp 2020-10-05].
  7. Vini australis (ang.). W: Species+ [on-line]. UNEP-WCMC, CITES Secretariat. [dostęp 2020-10-05].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Tony Juniper, Mike Parr: Parrots: A Guide to Parrots of the World. New Heven: Yale University Press, 1998. ISBN 0-300-07453-0.
  • Joseph Michael Forshaw: Parrots of the World: An Identification Guide. Princeton, N. J.: Princeton University Press, 2006. ISBN 0-691-09251-6.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]