Lorenzo Magalotti

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Lorenzo Magalotti
kardynał prezbiter
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 1 stycznia 1584
Florencja
Data i miejsce śmierci 19 września 1637
Ferrara
Sekretarz stanu Stolicy Apostolskiej
Okres sprawowania 1623-1628
biskup Ferrary
Okres sprawowania 1628-1637
Wyznanie katolicyzm
Kościół rzymskokatolicki
Kreacja kardynalska 7 października 1624
Kościół tytularny Ss. Ioannis et Pauli

Lorenzo Magalotti (ur. w 1 stycznia 1584 we Florencji, zm. 19 września 1637 w Ferrarze[1]) – włoski kardynał.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Był synem senatora Vincenzo Magalottiego i Clarice Capponi[1]. Jego siostra Costanza była żoną Carlo Barberiniego, brata Urbana VIII[1]. Studiował nauki prawne w Perugii, natomiast na Uniwersytecie w Pizie uzyskał doktorat utroque iure[1]. Po śmierci ojca w 1608, przeniósł się do Rzymu, gdzie rok później został referendarzem Najwyższego Trybunału Sygnatury Apostolskiej[1]. W latach 1612-1614 był wicelegatem w Bolonii, a w 1618 – w Viterbo[1]. W maju 1623 był sekretarzem Świętej Konsulty, natomiast od września tego roku do maja 1628 pełnił funkcję sekretarza stanu[1]. 7 października 1624 został kreowany kardynałem diakonem i otrzymał diakonię S. Maria in Aquiro[2]. 16 grudnia tegoż roku został podniesiony do rangi kardynała prezbitera[2]. Jako kardynał był członkiem Kongregacji ds. Wód, Kongregacji ds. Ceremoniału, Kongregacji ds. Immunitetów i Kongregacji Propagandy Wiary[3]. Był także inkwizytorem generalnym Rzymskiej Inkwizycji[4].

5 maja 1628 został wybrany biskupem Ferrary[2]. Nominacja ta miała charakter "oddalenia poprzez awans". W otoczeniu papieża Urbana VIII coraz większą rolę odgrywał jego bratanek Francesco Barberini (1597–1679), który z racji młodego wieku dotąd pozostawał w cieniu starszego i bardziej doświadczonego Magalottiego[5]. Ponadto w lutym 1628 Urban VIII ogłosił nominację dla drugiego ze swoich bratanków, ambitnego Antonio, co powodowało zepchnięcie Magalottiego na dalszy plan[5]. Funkcję biskupa Ferrary Magalotti pełnił aż do śmierci[2][1][5].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e f g h Magalotti, Lorenzo (ang.). The Cardinals of the Holy Roman Church. [dostęp 2013-10-17].
  2. a b c d Lorenzo Cardinal Magalotti (ang.). catholic-hierarchy.org. [dostęp 2013-10-17].
  3. Christoph Weber: Die ältesten päpstlichen Staatshandbücher: Elenchus Congregationum, Tribunalium et Collegiorum Urbis 1629-1714. Rzym – Fryburg Bryzgowijski – Wiedeń: Herder, 1991, s. 125. ISBN 978-3451216534.
  4. Thomas F. Mayer: The Roman Inquisition. A Papal Bureaucracy and Its Law in the Age of Galileo. Filadelfia: University of Pennsylvania Press, 2013, s. 39. ISBN 978-0-8122-4473-1.
  5. a b c MAGALOTTI, Lorenzo (wł.). Dizionario Biografico degli Italiani - Volume 67 (2007). [dostęp 2013-10-17].