Lotniskowiec II

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
II
Ilustracja
De Grasse” po ukończeniu jako krążownik przeciwlotniczy
Historia
Stocznia Arsenal de Lorient
Zamówiony dla  Kriegsmarine
Dane taktyczno-techniczne
Wyporność projekt: 11 400 długich ton (11 600 t)
Długość 192,5 m
Szerokość 24,4 m
Zanurzenie 5,6 m
Napęd
2 turbiny Rateau-Bretagne
10 000 shp
Prędkość 32 węzły
Zasięg 7000 mil morskich przy prędkości 19 węzłów
Uzbrojenie
12 × 10,5 cm plot.
12 × 3,7 cm plot.
24 × 2 cm plot.
Wyposażenie
1 hangar
2 podnośniki
Wyposażenie lotnicze
12 × Ju 87E[1]
11 × BF 109T

Lotniskowiec II – niemiecki lotniskowiec, którego powstanie zaproponowano w czasie II wojny światowej przez przebudowę nieukończonego francuskiego krążownika. W listopadzie 1938 roku położono stępkę pod francuski krążownik „De Grasse”. Okręt stał nieukończony w stoczni Arsenal de Lorient, gdy Niemcy pokonały w 1940 roku Francję. W 1942 roku Kriegsmarine zdecydowało się na przebudowę krążownika na pomocniczy lotniskowiec, który mógłby przenosić 23 myśliwce i bombowce nurkujące. Prace zostały wstrzymane w lutym 1943 roku z powodu braków w materiałach i pracownikach, zagrożenia ze strony nalotów bombowych aliantów i problemów z projektem jednostki. Okręt został ostatecznie ukończony jako krążownik przeciwlotniczy w 1956 roku przez marynarkę francuską.

Projekt i prace stoczniowe[edytuj | edytuj kod]

Stępkę francuskiego krążownika „De Grasse” położono w stoczni Arsenal de Lorient w Lorient w listopadzie 1938 roku. Prace nad nieukończonym okrętem wstrzymano po podboju Francji przez Niemcy w maju 1940 roku[2]. W 1942 roku niemiecka Kriegsmarine rozważyła kilka propozycji przebudowy krążownika na pomocniczy lotniskowiec. Tworzenie ostatecznych planów przebudowy zakończono do sierpnia 1942 roku, ale prace stoczniowe nie trwały długo. Do lutego 1943 roku projekt został porzucony z kilku powodów. Stocznia cierpiała na braki w materiałach stoczniowych i sile roboczej, a zespół projektowy miał znaczące obawy dotyczące projektu napędu jednostki. Znaczące zagrożenie stanowiło także alianckie lotnictwo, ponieważ Lorient znajdowało się w zasięgu startujących z Wielkiej Brytanii bombowców. Okręt został odzyskany przez francuską marynarkę po zakończeniu wojny i zwodowany w 1946 roku[3]. Ostatecznie został ukończony w 1956 roku jako krążownik przeciwlotniczy[2].

Charakterystyka techniczna[edytuj | edytuj kod]

Przebudowany okręt miał mieć długość 180,4 m na linii wodnej i 192,5 m całkowitej. Szerokość wynosiła 24,4 m a zanurzenie 5,6 m. Jego projektowana wyporność miała wynosić 11 400 długich ton[4]. Napęd jednostki składał się z dwóch zestawów turbin parowych Rateau-Bretagne, którym pary dostarczały cztery kotły Indret pracujące pod bardzo wysokim ciśnieniem. Maszyny miały produkować moc 10 000 shp, co miało pozwalać jednostce na osiągnięcie prędkości 32 węzłów. Zasięg miał wynosić 7000 mil morskich przy prędkości podróżnej 19 węzłów[5].

Po przebudowie okręt miał być uzbrojony w kilka rodzajów dział przeciwlotniczych. Ciężką artylerię przeciwlotniczą miało stanowić dwanaście dział kalibru 10,5 cm FlaK 38 umieszczonych na dwudziałowych podstawach[3]. Podstawy miały być typu Dopp LC/31, pierwotnie zaprojektowane dla wcześniejszych dział kal. 8,8 cm SK C/31. Podstawy LC/31 były stabilizowane w trzech osiach i zdolne do osiągnięcia kąta podniesienia równego 80°. To pozwalało działom na prowadzenie ognia do celów na wysokości 12 500 m. Przeciw celom morskim działa miały donośność 17 700 m[6]. Działa strzelały amunicją ważącą 15,1 kg. Można było prowadzić ogień pociskami odłamkowymi, odłamkowo-zapalającymi i oświetlającymi[7]. Osłonę przeciwlotniczą bliższego zasięgu stanowiło dwanaście dział SK C/30 kal. 3,7 cm oraz dwadzieścia cztery działka Flak 38 kal. 2 cm[3]. Działa większego kalibru miały szybkostrzelność 30 pocisków na minutę, a z maksymalnym kątem podniesienia równym 85° mogły prowadzić ogień do samolotów na pułapie 6800 m[8]. Działa o kal. 2 cm były ładowane z magazynków, miały teoretyczną szybkostrzelność 500 pocisków na minutę. Magazynki miały pojemność dwudziestu i czterdziestu pocisków[9].

Jako lotniskowiec jednostka miała być wyposażona w pokład lotniczy o długości 177,5 m i szerokości 24 m, wyposażony w dwa podnośniki dla samolotów. Samoloty miały być przechowywane w jednym hangarze o długości 142 m i szerokości 18,6 m. Grupa lotnicza miała się składać z jedenastu myśliwców Bf 109 i dwunastu bombowców nurkujących Ju-87 Stuka[3]. Myśliwce Bf 109 miały być morską wersją modelu E, oznaczone miały być jako Bf 109T. Ich skrzydła miały być dłuższe niż wersji lądowej, co miało pozwolić na skrócenie drogi startowej. Samoloty Ju 87 miały być w wersji E, która była morską wersją Ju 87D. Dostosowano ją do wystrzeliwania z katapulty i wyposażono w hak hamujący[10].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Kay & Couper, s. 157.
  2. a b Gardiner & Chesneau, s. 266.
  3. a b c d Gröner, s. 77.
  4. Gröner, s. 76.
  5. Gröner, s. 76–77.
  6. Campbell, s. 247.
  7. Campbell, s. 248.
  8. Campbell, s. 256.
  9. Campbell, s. 258.
  10. Kay & Couper, s. 157.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Donald Caldwell, Richard Muller: The Luftwaffe Over Germany: Defense of the Reich. London: MBI Publishing Company, 2007. ISBN 978-1-85367-712-0.
  • John Campbell: Naval Weapons of World War II. London: Conway Maritime Press, 1985. ISBN 0-87021-459-4.
  • Robert Gardiner, Roger Chesneau: Conway’s All the World’s Fighting Ships 1922–1946. London: Conway Maritime Press, 1980. ISBN 0-85177-146-7. (ang.)
  • Erich Gröner: German Warships: 1815–1945. Annapolis: Naval Institute Press, 1990. ISBN 0-87021-790-9.
  • Antony K. Kay, Paul Couper: Junkers Aircraft and Engines, 1913–1945. Annapolis: Naval Institute Press, 2004. ISBN 0-85177-985-9.
  • Peter Schenk. German Aircraft Carrier Developments. „Warship International”. 45 (2), s. 129–158, 2008. Toledo, Ohio: International Naval Research Organization. ISSN 0043-0374. OCLC 1647131.