Luís Cabral

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Luís Cabral

Luís Cabral, (ur. 10 kwietnia 1931 w Bissau - zm. 30 maja 2009 w Torres Vedras (Portugalia)[1]) - pierwszy prezydent Gwinei Bissau. Funkcję swoją sprawował od ogłoszenia niepodległości 24 września 1973 do 14 listopada 1980, kiedy został obalony przez pucz wojskowy. Był członkiem Afrykańskiej Partii Niepodległości Gwinei i Wysp Zielonego Przylądka.

Urodził się w 1931 roku w ówczesnej kolonialnej Gwinei Portugalskiej. Pochodził z rodziny Kabowerdyjczyków. W 1956 roku znalazł się w gronie pięciu współzałożycieli Afrykańskiej Partii Niepodległości Gwinei i Wysp Zielonego Przylądka (PAIGC). Innym z założycieli partii był jego brat Amílcar[2]. Po śmierci Amílcara w 1973 roku, stanął na czele gwinejskiej frakcji PAIGC. Konkurował z frakcją kabowerdyjską Aristidesa Pereiry. Spór dotyczył tego kto miał pełnić w ugrupowaniu większą rolę[3].

Gdy w 1974 roku w Portugalii doszło do militarnego puczu (rewolucja goździków), nowy rząd nadał niepodległość koloniom w Afryce. Cabral jako lider frakcji kabowerdyjskiej PAIGC został wybrany pierwszym prezydentem nowo powstałego państwa, Gwinei Bissau. W polityce wewnętrznej próbował utworzyć państwo o modelu socjalistycznym, na arenie międzynarodowej dążył do zjednoczenia Gwinei Bissau i Wysp Zielonego Przylądka[1]. Uzyskał wsparcie finansowe USA (kraj ten jako pierwszy utworzył ambasadę w Bissau) ale także Chin i Związku Radzieckiego. Na skutek wewnątrzpartyjnych intryg, Cabral przez cały okres swoich rządów zmagał się z brakiem zaufania względem własnej partii[3].

W czasie pełnienia swojej funkcji wprowadził wiele reform gospodarczych i społecznych[1]. Jako że Gwinea nie posiadała cennych surowców naturalnych, przestawił on kraj na produkcję rolniczą. Utworzył rząd jednopartyjny. W dziedzinie społecznej tworzył organizacje społeczne młodzieżowe i kobiece. Z jego inicjatywy powstała organizacja młodzieżowa partii, Juventude Africana Amilcar Cabral (JAAC) i organizacja kobiet União Democrática das Mulheres da Guiné (UDMG)[3].

Po obalenia jego rządu w 1980 roku w wyniku zamachu stanu (spowodowanego niechęcią do Kabowerdyjczyków) został na 13 miesięcy uwięziony przez João Bernardo Vieira - nowego prezydenta[1]. Po uwolnieniu przeprowadził się na Kubę, a następnie zamieszkał w Portugalii[1]. Pod koniec życia powrócił do kraju[3].

Był przyrodnim bratem przywódcy PAIGC, Amilcara Cabrala[1].

Przypisy[edytuj]